Τα γερατειά...

 Κατάρα...Ανάθεμα στα γερατειά....
Κανένας δεν τα αγαπά κανένας δεν τα θέλει...
Σπάνιοι οι άνθρωποι που γέρο συμπονούν και τον περιποιούνται...
Αυτοί είναι ευλογημένοι και στην ζωή προκομένοι!...
Οι περισσότεροι τους γέρους επισκέπτονται κάθε αρχή του μήνα που παίρνουν την σύνταξη για να τους ξαλαφρώσουν...
.Και αφού σαν γύπες αρπάξουν τα αργύρια...
Μετά μετά μη τους είδατε?...
Μήπως τους απαντήσατε?...
Και ο γέρος περιμένει- περιμένει....
Αγναντεύοντας κάθε αυγούλα την Ηλιαχτίδα..

Γιάννης Στ Βέργος (gortynios.isv )
 Περιστέρι 29/12/2025

Το μπράβο!!... [.της δεκαετίας 1950 ]

Όνειρα, ελπίδες πολλές, μεγάλες προσδοκίες,  του γεννηθήκανε και είχε όταν ήτανε παιδί που πήγαινε στο σχολειό και του λέγανε  αριά και που οι δάσκαλοι του πως κάτι και αυτός  αξίζει!
Και αυτό το επιβεβαιώνανε κάπου, κάπου,που και που και με κανένα μπράβο. Τότε αυτό το μπράβο από αυτούς, τους τότε  τους δασκάλους, με δυσκολία, αργά και που το άκουγες…. 
Αυτό το λέγανε, και έβγαινε από το στόμα τους  σαν να ήτανε το κάτι  τις το ακριβό, το πολύτιμο, το σπάνιο…. Σαν να ήταν το κάτι που θα  το έχαναν αυτοί όταν το έλεγαν και έβγαινε από το στόμα τους. Θα το έχαναν αυτοί  και θα έφευγε για πάντα  αυτό  από πάνω τους, από κοντά τους…
Και ότι αυτό ήταν  το μεγάλο αγαθό, ο θησαυρός, ήταν το σπάνιο και είχε μεγάλη, πολύ μεγάλη αξία!
Ήταν όμως το μπράβο αυτό στην γλώσσα τους χορτάτο!.
Μπράααβο!...  μπράβο!…
Δεν  χόρταινε όμως η κοιλιά με αυτό το μπράβο....
Αλλά χόρταινε πιότερο το μυαλό, με  ελπίδα για το αύριο!!!.

Τα φραγκόσυκα!...

Παιδί σαν ήμουνα μικρό, στα δώδεκα, στα δέκα τρία μου χρόνια, της φαμελιάς το ψωμάκι ήταν λιγοστό και ήθελα να το αυγατίσω.
Το καλοκαίρι, αντί να παίζω τσίκιλα, αμπάριζα, κρυφτό και αμάδες, με τα άλλα παιδιά, τους φίλους μου, βοηθούσα και έκανα  πολλές αγροτικές δουλειές, έκανα και τον εμποράκο....
Τις πατάτες που βγάζαμε και είχαμε  από τους κήπους μας περισσευόμενες, τις αντάλλασσα στα άλλα, χωριά στα τριγύρω, που από  πατάτες  αυτά τότε δεν είχανε, με δημητριακά, σιτάρι, κριθάρι, βρώμη και αραποσίτι, που στο σπιτικό μας αυτά ήσαν λιγοστά, δεν έφταναν να θρέψουνε την φαμελιά όλο τον χρόνο....
Έφταναν, δεν έφταναν αυτά, τα δημητριακά, το σιτάρι, μέχρι τον Γενάρη μήνα.

Οι Βεργαίικες βρύσες-νερά

…. «Και αν έτρεξε και  ξέφυγε από το σούρμα ο λαγός και το νερό,να ξέρεις, ότι, από το  ίδιο σούρμα, που πέρασε και ξέφυγε ο λαγός, και έτρεξε το νερό,εκεί, θα ξανά τρέξει…» 

Το νερό και το χώμα είναι, πρωταρχικά συστατικά και παράγοντες για την ύπαρξη της ζωής… 

Και τα δύο αυτά αγαθά, είναι σπάνια, και σπουδαία, ας φαίνονται ότι υπάρχουν εν αφθονία στην φύση.
Το χώμα είναι πιο σπάνιο και πολύτιμο, διότι μια φορά και μόνο το έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο και του το έκανε δώρο, άλλη φορά δεν το έχει  δώσει και ξανά δεν το δίνει… Δεν θα του το ξανά δωρίσει…
Όλα τα έχει φτιάξει ο άνθρωπος, όμως χώμα που δεν το ξαναδίνει ο Θεός, που δεν του δίνουμε και μεγάλη σημασία, όταν το έχουμε. δεν έχει ακόμα φτιάξει…
Το νερό και αυτό είναι σπάνιο, χρήσιμο, πολύτιμο, αναγκαίο για την ζωή, αλλά ο Θεός συχνά, πυκνά, μας το δίνει, μας το δωρίζει με την βροχή.
Αλλά όταν το έχει ο άνθρωπος εν αφθονία, το περιφρονεί, μόνο όταν διψάσει, αυτός και Γη  και ξεραθεί το χώμα, τότε εκτιμά την αξία του και τον Θεό, τον ουρανό, τις υπέρτατες δυνάμεις παρακαλεί, με προσευχές και λιτανείες, ο Ουρανός να βρέξει… 

Για αυτά τα δύο αγαθά, γίνονται στην Γη, οι τρανοί, οι μεγάλοι πόλεμοι…
«Και όποιος είχε και έχει χώμα,  νερό και ήλιο, είχε και έχει, τον Θεό στα χέρια του…»