Τα χούγια

 Τα παλαιότερα χρόνια οι παππούδες ήταν άνθρωποι αγράμματοι, αραιά και που μερικοί ήξεραν λίγα γράμματα...Ολίγη γραφή και ανάγνωση!..
.Όμως τα παθήματα της ζωής, τους έκαναν πάνσοφους!...
Τα παθήματά τους αυτά,  άλλα τα έκαναν τραγούδια και άλλα φιλοσοφήματα, που σώθηκαν από στόμα, σε στόμα, μέχρι σήμερα... Ένα τέτοιο φιλοσόφημα έλεγε και συμβούλευε και ο  αείμνηστος γέρο Διαμαντής ο Βέργος ,  που εγώ το έχω ακούσει και από τον πατέρα μου...
Σήμερα το θυμήθηκα και θέλησα να το γράψω...
Ίσως να είναι τώρα αναχρονιστικό - παρωχημένο...
Τότε είχε την σημασία του και έστελνε με τον τρόπο του μηνύματα!...
Έλεγε ο παππούς:
 -{Ανάθεμά στον όποιος παντρεύεται χήρα γυναίκα και αγοράζει στρωμένο μουλάρι (άλογο) ... Τα χούγια της,-τα χούγια του, δεν τα ξεχνάει.... Και άλλα πολλά σου βγάζει...}

 Γιάννης Στ Βέγος (gortynios.isv)
Περιστέρι 30/05/2026΄
Λεξιλόγιο:
-Χούγια. Είναι οι κακές συνήθειες οι οποίες δεν ξεχνιόνται και δεν τις διώχνει ο άνθρωπος
Η λαϊκή σοφία λέει:
Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούγι...  
- Στρωμένο μουλάρι - άλογο
Είναι το μουλάρι- το άλογο-το γαϊδούρι που του έχουνε βάλει σαμάρι - σέλα και έχει αποκτήσει τις όποιες συνήθειες (χούγια) 

Η Αγγέλλω.[η νύφη του Νύσιου Βέργου]

Προχθές μπονώρα το πρωί 21.01.2016 ετοιμάστηκε να φύγει στα 93 της χρόνια, η Νικόλαινα, η μικρότερη νύφη του Νύσιου Βέργου η Αγγέλλω.
Αγγέλλω το όνομα της, Αγγελική η μορφή της.
Ήτανε πάντοτε με το χαμόγελο, με το αστείο, με την καλή κουβέντα στα χείλη. Το τραγούδι το έλεγε από καρδιάς και έδιωχνε μακριά την στενοχώρια.
Τα μανουσάκια τραγούδαγε και με αυτά ήθελε στο τέλος της να την συνοδεύουν και με αυτό την ξεπροβόδισαν, την τραγούδησαν στην είσοδο, στης εκκλησιά του χωριού την πόρτα, οι ανιψιονυφάδες της.
Εκτέλεσαν την επιθυμία της, εκτέλεσαν την εντολή της.

Τις πρότερες ημέρες όλους τους χαιρέτησε με τον καλό της λόγο, με τις ευχές της… Αφού τους είδε όλους τους εδώ, ετοιμάστηκε καλά, Χριστιανικά, και είπε τώρα πάμε… Θέλω να περάσω πρώτα από το χωριό, εκεί που έκανα την προκοπή μου και μετά για αλλού πηγαίνω.
Ο δρόμος τώρα θα είναι ανοιχτός και οι άλλοι εκεί που πάω με περιμένουν…..

Έγινε σύναξη τρανή, για να την κατεβοδώσουν….
Μαζεύτηκε όλη η Βεργαίικη η σειριά  του Νύσιου Βέργου και  όλο το Βεργαίικο σόι, συγγενείς και φίλοι….

Η πηγή του σέξ, της γονιμότητας βρίσκεται στην Γορτυνία, στο Μοριά!..

Καλονέρι Γορτυνίας: “Η πηγή της γονιμότητας βρίσκεται στο Μοριά”

Ο Ζευς γενάρχης των Θεών και των ανθρώπων και γνωστός μπερμπάντης της αρχαιότητας ανατράφηκε κοντά στην πηγή Καλονέρι{Κα[υ]λονέρι} όταν η Ρέα τον έκρυψε για να μη τον φάει, καταπιεί ο Κρόνος.
Έτρωγε, άρτο και μυρώνια από το βουνό του, τον Αρτοζήνο!

Η πηγή “Καλονέρι”, συγκέντρωσε τις προτιμήσεις και των άλλων θεών, γνωστών για την ερωτική τους δραστηρικότητα: της Ήρας, της Αφροδίτης, του Διονύσου, του Πανός και του Ερμή. Κοντά στην πηγή υπήρχε ναός της Αφροδίτης όπου ετελούντο “νυκτερινά μυστήρια” και ιερό του Ασκληπείου για συντηρητική θεραπεία.

Οι άνθρωποι εμιμήθηκαν τους θεούς και “άντλησαν” σεξουαλική δραστηριότητα από την πηγή του Καλονερίου από την οποία φαίνεται ότι ξεκινά ο ποταμός Λούσιος, για να συναντήσει τον Αλφειό.

Ένα από τα πολλά επιχειρήματα που προβάλλεται  για την αποτελεσματικότητα του νερού, είναι το γεγονός, ότι  οι 40 οικογένειες  του χωριού,[ που ήσαν τότε πριν την δεκαετία του 1970 είχαν], έχουν από 8-10 παιδιά η κάθε μια.Τώρα, λόγω εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης οι οικογένειες έχουν μειωθεί...  Γενικά, είναι διαπιστωμένο ότι το νερό της πηγής είναι θεραπευτικό και μπορεί να βοηθήσει και τους ουδέτερους  να εξέλθουν … της ουδετερότητάς τους» 
Σημ: Η πηγή μετενομάσθει της αφαιρέθη το γράμμα υ  και έγινε Καλονέρι από Κα.λονέρι !...

Το μόνο πρόβλημά  των ανθρώπων εκεί ήταν και είναι, η ευχέρεια 

του χρόνου, η ευκαιρία για σεξ... Διότι η περιοχή είναι άγονη,πρέπει να εργαστούν σκληρά [δεν προκάμουν] και εκφράζεται ως παράπονο με το τραγούδι...

Το παράπονο του τσοπάνου

«Βρέξε Θεέ μου χιόνισε
κάνε βαρύ χειμώνα,
για να σαπίσουν τα λουριά
να πέσουν τα τροκάνια.
**
Να χάσει ο νιος τα πρόβατα
να χάσει ο νιος τα γίδια,
και να γυρίσει στο χωριό
στην πολυαγαπημένη…»
**
»Τι να σας κάνω πρόβατα
τι να σας κάνω γίδια,
εγώ τον βλάχο έχασα 
και ορφάνεψα η ίδια. 
**
Φτωχά μου γιδοπρόβατα
μας χτύπησε η μοίρα,
που εσάς μαχαίρι θα σας βρει
και εγώ θα μείνω χήρα…»

πηγή: Αντληση στοιχείων... Θέματα: Αρχιτεκτονική, Βρύσες, Καλονέρι [κλικ]

Προβληματισμός:

Έφτασα και πάτησα και περπατώ, θρεφόμενος από την μάνα Γη  στα 71  μου Χρόνια!... 

Δεν ξέρω αν είναι πολλά, ή λίγα. 

Το πολύ, ή το λίγο είναι σχετικό, συγκρινόμενο αναλόγως με άλλο μέγεθος και μέτρο. 

Δεν ξέρω αν τα πέρασα καλά, ή κακά. 

Το κακό και το καλό είναι πάλι σχετικό… 

Ένα είναι βέβαιο και ξέρω πως έφαγα ψωμί!…
Ψωμάκι!...

Πολύ, ή λίγο, τα τόσα χρόνια…  

Και τούτο πάλι καλά ξέρω, πως το ψωμί δεν το έφαγα χρωστούμενο, σελέμικο, αλλά ιδρωμένο!... 

Προσπάθησα να είμαι σε όλους πάντα- πάντοτε χρήσιμος και να προσφέρω… 

Δεν ξέρω αυτά, αν είναι λίγα ή πολλά, ή και αν είναι και ευχαριστημένοι... 

Θα ήθελα να ξέρω από εδώ και εμπρός  τι;…  

Θα μπορώ;..  

Θα τα καταφέρω; 

Τώρα όμως,  τούτο δεν ξέρω... 

Μήπως και στερώ το ψωμί από κάποιον άλλον;…. 

Νέον, καλόν, πιο χρήσιμο από μένα;…
Μα...
Όσο κοιτά τις ρίζες μου...
Είμαι ευχαριστημένος!...

Και ο Θεός ας κάνει ότι θέλει και με μένα…  
Ένας αητός περήφανος  klik 

Βέργος Στ Γιάννης {Γορτύνιος} 

26.10.2013

Ο τσοπάνος.Έφυγε και πάει...

Έφυγε και πάει και ο τελευταίος τσοπάνης του χωριού μας… 
Μουγγάθηκαν, βουβάθηκαν τα γίδια  βούλωσαν τα κουδούνια, σταμάτησε να χτυπά να ακούγεται το κυπρί από μούσκλο τραγί, το γκεσέμι. 
Δεν ακούγεται το σαλάχισμα, δεν αντιλαλούν οι ρεματιές, στης Γκούρας το φαράγγι,  στην τρανή σπηλιά, από το σφύριγμα, το σαλάχισμα και το τραγούδι του τσοπάνη. 

Ρήμαξαν οι ρεματιές, τα λόγγια, τα πλάγια, οι ραχούλες…. Του Γερμάζι,  ο Παλιόμυλος του Λαχταρή τα Ήθια, Γκουφόλογγας Γκούρα και Μαλαλάζια. 
Οι πέρδικες δεν λαλούν την κονταυγή και οι λαγοί φοβούνται την σιγή, την ερημιά της φύσης, στην λούφα τους λουφάζουν… 
Ο αετός και το γεράκι  και αυτά δεν  φτερούγισαν μέρες τώρα στο βουνό, στον Αρτοζήνο…  
Το ροδάμι μαράζωσε, δεν άνθησε ακόμη στην ραχούλα… 

Μόνο το θλιβερό πουλί, το κλαψοπούλι, την νύχτα βγαίνει μοναχό,  στο δέντρο στο κισσό, μοιρολογάει και κλαίει. 
Κλαίει την συμφορά, την ερημιά της φύσης…. 
Κλαίει και  αυτό το τελευταίο σύντροφό του, τον τελευταίο του χωριού μας παραδοσιακό τσοπάνη!... 
Τον Μαρίνη τον Σκούρο, που έφυγε και πάει…. 

Τα γίδια του, αυτός χαιρέτησε με ένα σφύριγμα του, αλλιώτικο από τα άλλα και εκείνα αμέσως κατάλαβαν το τι συμβαίνει… 
Σταμάτησαν  το βέλασμα και ακίνητα βούλωσαν τα κουδούνια, τα τροκάνια… Ησυχία, σεβασμός, η ψυχή του τσοπάνη μας περνάει…. 
Τρεις μέρες έμειναν νηστικά και άλλες τρείς ανάρμεγα, δεν βγήκαν τώρα από την στρούγκα,  αυτές τις ημέρες για βοσκή,   δεν σκάρισαν τις νύχτες του Αυγούστου για το φεγγαρόβοσκο, νερό δεν θέλουνε να πιούνε... 

Έφυγε εκείνος… 
Εκείνος που τα αγάπαγε, τα χάιδευε, τους μίλαγε με το όνομά τους. 
Εκείνος που στο σκάρισμα, στο νυχτόβοσκο, λαγοκοιμότανε σιμά τους. 
Εκείνος που τα σαλάχαγε, τους σφύριζε και αυτά ήξεραν τι τα θέλει… 
Και τώρα το σκυλί, το τσοπανόσκυλο, νηστικό, το ηλιοβασίλεμα μέχρι το πρωί, εκεί στην ράχη την αγναντερή, σιμά στην καγκελόπορτα με θλιμμένο το βλέμμα του κάθεται και περιμένει…
Περιμένει για να  βγει  από μέσα την κονταυγή ο τσοπάνης και δύο τρεις φορές την κονταυγή λυπητερά γαβγίζει... 
Του μιλά για να ακούσει…  
Να σηκωθεί… Χάραξε… Φώτισε...  του φωνάζει...
Την στάνη του να βγάλει, να σκαρίσει για βοσκή… 
Μα αυτός,  απόστασε… βαριοκοιμάται… 

Από μικρός έμεινε ορφανός, κατατρεγμένος από την μισαλλοδοξία των τρανών, που θέλουν να διαφεντέψουν την ζωή, τις τύχες των ανθρώπων, των λαών και στο πέρασμά τους αφήνουν ξωπίσω τους τα σύνεργα του διαβόλου… 
Ένα τέτοιο σύνεργο  από τα πολλά που έσπειραν και άφησαν αυτοί στην Γη μας, για να φυτρώσουν συμφορές. 
Ένα από αυτά, παιδί τότε, το βρήκε και έπαιζε με δαύτο και αυτό έσκασε και φύτρωσε στο μάτι του την συμφορά. 
Οι μισαλλόδοξοι του πήραν για λάφυρο τους, το παιδικό του μάτι…  
Και  έμεινε σε όλη την ζωή του με το ένα… 

Όμως δεν έσκυψε το κεφάλι, με θάρρος παλικαρίσια πάλεψε την ζωή!... Αγάπησε την φύση, την ζωή,  την στάνη του και η φύση τον αγάπησε… 
Τίμια ανάθρεψε τα πέντε παιδιά του, παραδοσιακά  με τα γιδοπρόβατα του. Αγάπησε τους συγχωριανούς του και τον αγάπησαν!.. 
Καλοσυνάτος, πρόθυμος, εργατικός, κοινωνικός, συμμετείχε στις χαρές και στις λύπες των συνανθρώπων του.
Έφυγε από το χωριό μας, ο παραδοσιακός, λαϊκός τύπος. 
Έφυγε  και πάει  και ο τελευταίος παραδοσιακός λαϊκός  τσοπάνης!…. 

Στην μνήμη του
Ποιμενικός σκοπός
Με γέλασαν μια χαραυγή κλικ

Γιάννης Στ Βέργος { Γορτύνιος}

29.08.2013

Ευχές

2013

 ΕΙΡΗΝΗ !!!

     ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΕΥΧΟΜΑΙ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ 

         ΧΡΟΝΙΑ ΥΓΙΕΙΝΑ - ΧΡΟΝΙΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ 

ΧΡΟΝΙΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ

                                       
                              Και από το Αγκάθι, ας βγει το ρόδο!!!... Θεέ μου!…

Κόντρα στην μιζέρια που μας έριξαν οι ηγέτες μας, τα ψυχοπλακώματα, εμείς όπως πάντα μονοιασμένοι, αγαπημένοι με αλληλοβοήθεια στα δύσκολα, γλεντούσαμε και θα γλεντάμε… 
Και με τα πολλά και με τα λίγα!! Και με τα καθόλου!!!… 
Με ψωμί κρασί και κρεμμύδι!... Θα επιβιώσουμε ρε γαμώτο!!!… 
Σαν το σπουργίτι!... 
Όμως, θα περπατάμε πάντοτε περήφανα!.. 
Θα πετάμε ψηλά, σαν τον αετό, θα τραγουδάμε σαν το αηδόνι!.. 
Θάρρος, φτωχέ Λαέ- Θάρρος!!... 
Θα βγει ο ήλιος λαμπερός, ο ουρανός θα βρέξει, η γη μας θα ανθίσει!.. 
Και άμα την αγαπάμε!... 
Θα έρθει και η ώρα της, τους καρπούς της για να γεννήσει!…

Γιάννης Στ Βέργος{Γορτύνιος}

Το δίλημμα

Καλά περνούσε ο κόσμος στη επαρχεία, στα χωριά!...

Ανέμελα, χωρίς πολλές, μεγάλες στενοχώριες, με γλέντια, χορούς και πανηγύρια. 

Ήρθανε όμως τα χρόνια τα άσχημα, από το μυαλό των ηγετών, το φταίξιμο των ανθρώπων. Συνεμπήκε, χωρέθηκε  και ο διάβολος και έπεσε η κατάρα… 

Η γκρίνια, η φαγωμάρα!… 

Χωρίς αιτία και αφορμή, οι άνθρωποι μαλώνανε μεταξύ τους… Και ολημερίς ήσαν στα δικαστήρια!..  Τις καλλιέργειες στα χωράφια τους τις παράτησαν… 

Δεν  πρόσεχαν, δεν τάιζαν τις κότες!...

Και αυτές πεισμάτωσαν, να  τους γεννάνε αυγά, σταμάτησαν!...

Δεν θέλουν…  

Στην αρχή η λίγη γκρίνια, σαν την φωτιά απλώθηκε και έγινε πολύ, μεγάλη… 

Το κακό έχει παραπάρει… 

Και ο παπάς του χωριού, που όλοι οι άνθρωποι από τις συμβουλές του, δεν παίρνανε, δεν είχε τίποτε άλλο να κάνει, κατέφυγε στην μοναδική ελπίδα. 

Στην Παναγιά!.. 

Ευτυχία

Σαν τι να είναι αυτή η Ευτυχία; 

Αυτή που όλοι μας  την επιδιώκουμε, για αυτή που όλοι αγωνιζόμαστε, την θέλουμε και την αναζητούμε! 

Που να είναι, που να βρίσκεται, που, πως να την ψάξουμε,  και πώς να την βρούμε; Αίσθηση, αίσθημα, ψυχικό συναίσθημα και ίσως του πνεύματος ψευδαίσθηση να είναι η ευτυχία, αφού δεν κάθεται πολύ, ούτε καν στην καθέκλα της, αυτή, σε αυτήν  για να την χλιάνει!… 

Και μη την ψάχνουμε αλλού, παρέκει, πιο έξω, εδώ δίπλα μας, σιμά μας, μέσα μας είναι!... Και δεν την βλέπουμε, δεν την αισθανόμαστε, δεν την γροικάμε!... 

Μόνο όταν έλθει η δυστυχία η μεγάλη, τότε και μόνο τότε, τα πρώτα, νομίζαμε πως ήσαν τα καλύτερα,  πρώτα λέμε είμαστε πολύ καλά,  το χθες ευτυχισμένοι, το σήμερα μακάρι,το αύριο δεν το ξέρουμε, το καθορίζουν οι άλλοι και τώρα οικτίρουμε με βογγητά την μοίρα μας την μαύρη… 

Ο ίδιος  ο άνθρωπος, εμείς, μόνοι μας το φτιάχνουμε το μονοπάτι, τον δρόμο για να έρθει η ευτυχία μας, εμείς το φτιάξαμε και όχι οι άλλοι. 

Αυτοί, οι άλλοι, εμπόδια της βάζουνε πολλά, το  αγκάθι, το λιθάρι!...

«Α' ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΜΑΛΑΚΕΣ»

Αναδημοσίευση:

29 Οκτωβρίου 2012 | 08:14. Ελευθέριος Ανευλαβής

Κι' όταν εφύγαν μουλωχτά πέρα στις αμαλάκες,

είπε:
«Α' στο διάολο μαλάκες»
(Γιώργος Σεφέρης)

«Έχουμε οικονομικό πόλεμο» αναγγέλλουν οι πεφυσιωμένοι κυβερνήτες μας και χτυπούν τα τύμπανα του πολέμου, επιστρατεύοντας και το τελευταίο cent (εκατοστό του ευρώ) του ξεζουμισμένου πολίτη. Και παίζουν τις κουμπάρες με την (Αν)γκέλα και τα χρυσοκωλόπαιδα (golden boys) της τρόικας των τοκογλύφων.
Νάτοι, έρχονται, οι παγκοσμιοποιημένοι νεοφιλελεύθεροι, ψευδώνυμοι, δυσώνυμοι πλέον, σοσιαλιστές, τυμπανιστές του Ευαγγέλου, τυμπανίζοντας το πένθιμο εμβατήριο του θανάτου του εμποράκου. Της κλοπής του μισθού του υπαλληλάκου και της σύνταξης του απόμαχου της ζωής.
Νάτοι, έρχονται, οι προγραφείς τεχνοκράτες. «Οι ληξίαρχοι των ημερών μας» (Μ. Αναγνωστάκης), από την Εσπερία και με τους ντόπιους, κυβερνητικούς συνεργάτες τους, ταπεινώνουν τον λαό, «που κάποτε ήταν φλόγα», με τον βόρβορο των χρηματοπιστωτικών κρίσεων, που οι ίδιοι, λιμασμένοι για πλούτο και κέρδος, έχουν προκαλέσει. Ταπεινώνουν έναν λαό, στερώντας του τις κοινωνικές του κατακτήσεις. Το δικαίωμά του στη δουλειά. Τον βρίζουν και τον ταπεινώνουν οι στρουθοκαμήλες της Ευρώπης και τα ντόπια κυβερνητικά σφουγγοκώλια τους.

Επέτειος 28 Οκτωβρίου 1940: Όχι πια πόλεμος!...

Το πρώτο ανακοινωθέν του Γενικού Στρατηγείου

Σιωπή...

Σιγή... 

Τίποτα!...

Τιμή μόνο στους νεκρούς!...

Αυτοί... Δεν ήξεραν!...

Η αγανάκτηση, η λύπη, ο θυμός, η οργή και πολύ περισσότερο η πείνα, ποτέ δεν είναι καλός σύμβουλος,  τα κακά πάντοτε συμβουλεύουν- 

Ποτέ αυτά, δεν κάνουν το καλό, την προκοπή, αυτά, δεν φέρνουν!...

Αυτά σπέρνουν πάντα, παντού την συμφορά!... 

Με δάκρυα την οργή ποτίζουν... 

Αυτή για να θεριέψει!… 

Και  τον θεριστή, να θερίζουμε τι;… 

Ας προσπαθήσουν, αυτοί που λένε πως είναι ηγέτες, αυτή την σπορά να κόψουν!... 

Τα δάκρυα, την οργή των λαών, να σταματήσουν!..

Γιάννης Στ Βέργος{Γορτύνιος}

26 10. 12

Η ζωή.

Τι νομίζεις πως είναι φίλε μου η ζωή;

Αγέρας είναι, με τις οσμές που φέρνει!...... 

Η ζωή είναι της μίας στιγμής η χαρά!... 

Η ελπίδα!... 

Είναι η ευτυχία, της μιας στιγμής η απόλαυση, της μιας στιγμής της χαράς, η γαλήνη!... 

Και ο αγέρας που ανασαίνεις!... 

Στην ζωή  μεγάλη σημασία έχουν οι μικρό απολαύσεις, που παίρνεις και που δίνεις…
Η αγάπη, η ψυχική χαρά, η ηρεμία του νου, της σκέψης η γαλήνη!...

Μπορείς αυτές τις χαρές, να τις χαρείς, μπορείς αυτές να τις απολαύσεις; 

Μπορείς αυτές να τις χορτάσεις;  

Τις μεγάλες, μη τις επιδιώκεις, μη τις καρτερείς, αυτές ποτέ δεν θα ερθούνε…  

Τις τρανές, ποτέ δεν θα τις φτάσεις!… 

Στο τέλος της ζωής, τίποτα δεν μένει, [από δόξα, ομορφιά, τιμές και πλούτοι] μόνο οι μικρό αναμνήσεις!... 

Των μικρών... των πολύ μικρών πραγμάτων… 

Το ηλιοβασίλεμα που το αγναντεύεις!...  

Το ένα ποτήρι με κρασί!... {μόνος ή με φίλο} 

Και αυτό, να είναι μισό αδειανό!.. άδειο!... 

Άδειασε, τέλειωσε, το κρασί!... 

Έμεινε το ποτήρι!... 

Σταμάτησε και ο αγέρας!.....

Τέλος… _ _ _!!!  

Τι είναι;… 

Ανάμνηση αυτών, των άλλων!…  

Και… Αν!… 

Με τις οσμές, στο πέρασμα της που αφήνει!...

Γιάννης Στ Βέργος{Γορτύνιος} 

25.09.2012

Ο Βουλευτής- βολευτής

Αλήθεια;… Αλήθεια;…
Έγινε και αυτό;…
Μα…μα...
Τότε…Αυτοί… δεν έχουν ούτε ιερό... μα ούτε όσιο....
Μη το λέτε... μη το λέτε!!!!!......
Δεν  είναι ούτε για να ακουστεί....
Μα ούτε για να μολογιέται....
Βουλευτής να μη  εμπιστεύεται το κράτος του!
Το κράτος που αυτός  το κυβερνά!!...
Φαντάσου- φαντάσου, αυτός, τι θα κάνει, όταν ο λαός, η χώρα η πατρίδα βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη....
Αν τώρα έβγαλε έξω τα λεφτά, αυτά που τον πληρώνει ο Ελληνικός λαός και για αυτούς,αυτός ψηφίζει, περικοπές συντάξεων, φόρους και χαράτσια!...
Ο όρκος του, το ήθος του, η τιμή, του η φιλοπατρίδα του, η αρετή του,η ρανίδα του αίματός του που είναι;…
Ρε... αυτός θα μας ξεπουλήσει  όλους…
Λαό - Έθνος- Ιστορία – σύμβολα- Προγόνους…

Για το τομαράκι του!!!!! 

Αν συμβαίνει αυτό....οι εφιάλτες, οι προδότες του Έθνους είναι μέσα στην Ελληνική Βουλή!!! 

Λαέ, φυλάξου από τους φύλακές σου!...

Μολύνθηκε το άλας!...

Ο Θεός ας  μας λυπηθεί... για το λαό του ρε γαμώ το, ας βάλει το χέρι του!...

Οι  παππούδες,που είχανε ήθος, τιμή, αρετή, φιλότιμο και αρχή...δια αυτά, έλεγαν:

Εδώ ρε, γλεντάς, τρως και πίνεις και αλλού πας και τα δίνεις!!!!...

Άει σιαπέρα από εδώ... τομάρι....

Χάσου να χαθείς από εδώ χάμου…

Ρετάλι!!…

Ο κηπάκος

Αχ, αχ , πως κατάντησα... 

Αχ, αχ, πάει,  πάει, φύγανε τώρα πια, τελειώσανε, τελειώσανε, όλα τελειώσανε. 
Αλλά που θα φτάσω; Που;… 

Έλεγε και παραπονιότανε κάθε μέρα, όλη την ώρα η γιαγιά  Ντίνα, για τα πολλά της χρόνια. Εκατό χρονών παρά ένα κοντεύει. 

Που την πονάνε  λίγο τα πόδια της  και δεν μπορεί να κάνει όπως θέλει τις δουλειές της… 

Μα από μυαλό, είχε, έχει και είναι ακόμα ξυράφι!... 

Η γλώσσα της είναι γρήγορη, μελωδική, αηδόνι! 

Η έγνοια της, το μυαλό της, η σκέψη της, ήταν και είναι στον κηπάκο της και είχε κάθε μέρα τριβέλι, το είχε βάλει, μεγάλη έγνοια, βαλαντομάρα. 

Ήθελε να πάει να το σκάψει.  

Και όλο, οι άλλοι την αλληκοτάγανε, μη πάει και γκρεμιστεί και πέσει και τότε, θα τους βρει, συμφορά μεγάλη. 

Την μια την ημέρα ήταν η γιαγιά σκεφτική, την  δεύτερη  βαλαντομένη, την τρίτη λιγόφαγη, την άλλη  ήταν λιγομίλιτη  και όλοι είπανε στην γειτονιά, μέχρι εδώ είναι, ήτανε αυτή, πάει τώρα, αυτή πεθαίνει. 

Οικουμενική διακύρηξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Με σέβας, στον άνθρωπο, στην ελευθερία του, στις σκέψεις του νου του, της έκφρασης του λόγου του, την διάχυση της γνώσης, επιτρέπεται εδώ, με ευπρέπεια και σεβασμό στις αρχές αυτής της διακήρυξης, όποιος επιθυμεί, θέλει και μπορεί, άμεσα, ελεύθερα,  να εκφρασθεί.

Γιάννης Στ Βέργος{Γορτύνιος}

07.01 2011

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

                                  ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ  ΤΟ   2011

<<-Όπου και αν σπείρεις την αγάπη  φυτρώνει κι όπου καρπίσει γλυκαίνει την ζωή και κάνει ολάκερη την Γη  σπίτι σου!....>>
[ Θ Κ Τρουπής] 

Συμβουλή:
Για τον καινούργιο χρόνο μια μόνο, συμβουλή-ευχή, σου δίνω:
Για τα πολλά τα άχρηστα μη δίνεις μεγάλη σημασία!
Μόνο για την υγεία!..
Όποιος, σε πρήζει… σε στενοχωρεί, από τους τρανούς, τους πολιτικούς, το ΔΝΤ, και τους γνωστούς, που σου κάνουνε τον φίλο και τάχατες σε αγαπάνε, τους λες, αν σε παίρνει και φωναχτά…, για να ξενοιάσει ο νους σου, αυτό που έλεγαν, οι παππούδες:
<<Άει από δω... Χάμου...! - Άει… σιαπέρα ρέε ε..! >>
Και αυτοί χαϊδεύανε τα… αρνιά τους...!!
Γιάννης Στ Βέργος-Γορτύνιος
01.01.2011