Τα χούγια

 Τα παλαιότερα χρόνια οι παππούδες ήταν άνθρωποι αγράμματοι, αραιά και που μερικοί ήξεραν λίγα γράμματα...Ολίγη γραφή και ανάγνωση!..
.Όμως τα παθήματα της ζωής, τους έκαναν πάνσοφους!...
Τα παθήματά τους αυτά,  άλλα τα έκαναν τραγούδια και άλλα φιλοσοφήματα, που σώθηκαν από στόμα, σε στόμα, μέχρι σήμερα... Ένα τέτοιο φιλοσόφημα έλεγε και συμβούλευε και ο  αείμνηστος γέρο Διαμαντής ο Βέργος ,  που εγώ το έχω ακούσει και από τον πατέρα μου...
Σήμερα το θυμήθηκα και θέλησα να το γράψω...
Ίσως να είναι τώρα αναχρονιστικό - παρωχημένο...
Τότε είχε την σημασία του και έστελνε με τον τρόπο του μηνύματα!...
Έλεγε ο παππούς:
 -{Ανάθεμά στον όποιος παντρεύεται χήρα γυναίκα και αγοράζει στρωμένο μουλάρι (άλογο) ... Τα χούγια της,-τα χούγια του, δεν τα ξεχνάει.... Και άλλα πολλά σου βγάζει...}

 Γιάννης Στ Βέγος (gortynios.isv)
Περιστέρι 30/05/2026΄
Λεξιλόγιο:
-Χούγια. Είναι οι κακές συνήθειες οι οποίες δεν ξεχνιόνται και δεν τις διώχνει ο άνθρωπος
Η λαϊκή σοφία λέει:
Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούγι...  
- Στρωμένο μουλάρι - άλογο
Είναι το μουλάρι- το άλογο-το γαϊδούρι που του έχουνε βάλει σαμάρι - σέλα και έχει αποκτήσει τις όποιες συνήθειες (χούγια) 

Η Ενθάρρυνση!!!...

 Τότε....Εκεί... Εκείνους τους καιρούς....
Στα 18 δέκα οκτώ τους τα χρόνια....
Στα παιδιά περισσότερο στα αγόρια οι γονείς έλεγαν:
-Παιδάκι μου η ζωή ολάκερη μπροστά σου είναι..
-Αλλά ο φούρνος  εδώ γκρεμίστηκε για σένα...
-Ψωμί πιά δεν βγάζει...
-Ο τόπος στένεψε δεν σε χωράει... 
-Η βρύση και αυτή στέρεψε και νερό για σένα πιά δεν βγάζει... -Πρέπει παιδάκι μου να φύγεις...
-Βρες σε άλλη Γη, σε άλλο μέρος κούρνια, να κουρνιάσεις...
-ψωμί να τυλωθείς και να χορτάσεις....
-Βρες νερό δροσερό μπόλικο να πεις να ξεδιψάσεις...
-Πρέπει να φύγεις...
-Με την ευχή μου φύγε...
Με αυτές τις ευχές έφυγα  και εγώ, μετά 3 τρεις ημέρες μετά όταν τελείωσα το Γυμνάσιο Δημητσάνα από το χωριό Σέρβου Γορτυνίας για το άγνωστο μέρος...
Την άγνωστη Γη και πολιτεία....(Αθήνα)

Γιάννης Στ Βέργος (gortynios isv)
Περιστέρι 29/09/2025

Η αδυναμία

Καλά τα λέει ο Αριστοτέλης!!!..
 "Την αδυναμία σου ποτέ σε κανέναν μη φανερώσεις…
Γιατί πικρά-  πικρά θα μετανιώσεις...
"Αλλά...Την αδυναμία σου... την αρρώστια σου, μόνο στον έμπιστο καλό γιατρό, που έχει ορκιστεί πιστά, πίστη στον Ιπποκράτη και έχει φόβο [σέβας] Θεού, μπορείς να ξεγυμνωθείς να φανερώσεις....
Για να σου δείξει συμπόνια, αγάπη και να σου δώσει το φάρμακο να σε γλιτώσει, να σε γιατρέψει....
"Ο γιατρός είναι το δεξί χέρι του Θεού επί της Γης...
 " Όταν έχει φόβο Θεού!....
Σε άλλους, αν φανερώσεις την αδυναμία σου, θα την εκμεταλλευτούνε και θα σε χρησιμοποιήσουνε αυτοί, ή για να πλουτίσουν ή από την ατιμία τους για να σωθούνε,, .....

Αν κάνεις πως σκύβεις το κεφάλι, για να σε ευσπλαχνιστούνε ;;;
Την μία καρπαζιά την έχεις σίγουρη στο σβέρκο!!!!
Όταν ο άνθρωπος ξεπέσει από την αφέλεια του, την υπέρμετρη καλοσύνη του, ή την  κακή του γνώση, να ξέρεις κανένας δεν θα βρεθεί, αγαπημένος φίλος, γνωστός, συγγενής, το χέρι της βοήθειας να σου δώσει....
Προσπάθησε μόνος σου να σηκωθείς και γρήγορα με φόρα να επανορθώσεις...
Υπομονή και σήκω:

Η Αλεπού περίμενε....

Χειμώνιασε..Και ο παππούς μαζεύτηκε τώρα στο παραγώνι, άρχισε να κρυώνει.
Φοράει το ράσο του ανάρριχτα και μόνος του κάτι ψελλίζει.
Κουνάει νευρικά τα χέρια του την κεφαλή του ξύνει, στουμπάει ένα κρεμμύδι στο γόνατο και xάμου το αφήνει...
Με το δεξί το χέρι πιάνει την μασιά και κάτι λέει, σαν κάποιον, κάποιους να φοβερίζει....
Ο εγγονός, ο εικοσάχρονος, που από μακρυά τον βλέπει  σιγούλια, σιγούλια τον πλησιάζει και από  σιγανά - σιγανά τον ερωτάει...
-Τι κάνεις έτσι παππού;...
Τι λες;...
Και ποιόνε φοβερίζεις;....
Όλα τα προβλήματα για σένα τώρα πια, είναι λυμένα....
Αλίμονο σε μένα....
-Αμ δεν .... Αμ δεν....
Τώρα έχω τα βάσανα, τα πιότερα από πρώτα...
Τώρα μου στροβιλίζουν όλα αυτά στο μυαλό, σαν τις μυλόπετρες στο μύλο και μου ξύνουν το μυαλό, τα αυτιά και  μου βουίζουν στο κεφάλι, σαν το βαρδάλι.... Τα τώρα, αυτά, είναι βαριά, βαρύτερα,λωβύτερα, από τα πρώτα....
Αλλά να ξέρεις και τούτο...
"Τα στερνά νικούν τα πρώτα"

Παράξενα, η περήφανα πείσματα;;;...

Ο Διαμαντής ο Βέργος ήταν απόγονος της σειριάς  του κλεφτοαρματωλού γενάρχη των Βεργαίων, του Βέργου Βέργου- Βλαχαρμάτα…. 

Κλικ http://www.reocities.com/dremissa/heroes/vlaxarmatas.html 
Ήρθαν στην περιοχή την δεκαετία του 1755-1760 οι συγγενείς Βέργος, Μηλιώνης και Τσεκούρας. Χωρίστηκαν για να μη  γίνουν στόχος και τους πιάσουν.  Η οικογένεια  Βέργου εγκαταστάθηκε στου Σέρβου, του Μυλιώνη στου Μπουγιάτη, και του Τσεκούρα στα Τρόπαια.
Ο Διαμαντής ήταν νοικοκύρης καλός, εργατικός, τίμιος, φιλότιμος, δεξιοτέχνης, άριστος μάστορας της πέτρας, κτίστης, πελεκάνος.
Γράμματα πολλά δεν ήξερε.
Ήξερε ίσια - ίσια να συλλαβίζει, μα ήξερε πολύ-πολύ καλά την αριθμητική και την γεωμετρία. Την επιφάνεια με το τετράγωνο να μετρά, τον τοίχο να κυβίζει. Την άμορφη πέτρα με τον διαβήτη, την γωνιά, και το μοιρογνωμόνιο να μετρά και να υπολογίζει.
Και με την σμίλη του στα χέρια του, και με του νου την έμπνευση, όμορφη μορφή να  της δίνει!...
Και να την κάνει χρήσιμη, σαν  τον Άτλαντα, στου κτίσματος, τον ακρογωνιαίο λίθο!....
Να είναι στου σπιτιού, το όμορφο, το ωραίο, της εμπατής της πόρτας του νοικοκυριού,  στο τόξο της  το κλειδί, το στέρεο αγκωνάρι!...
Ήξερε με μεράκι, το σφριγηλό,  το παρθενικό  το στήθος, της κόρης, στην πέτρα να το πελεκά και όμορφο να το σκαλίζει!...
Εκεί να καμαρώνει όμορφο, σφριγηλό, στην εμπατή του αρχοντικού την πόρτα!!!...
Σημάδι αυτό, αρχοντιάς, μπέσας, τιμής και δόξας!...

Διαλεχτές ψυχές!!!...

Αγέρας είναι η ζωή, με την οσμή που φέρνει και αφήνει!… 

Και την οσμή αυτή την οσμίζονται και οι άλλοι, οι πολλοί, οι σημερινοί και οι επόμενοι... 
Και ακόμα, ακόμα,  πολλοί- πολλοί περισσότεροι, μέχρι και γενεές δέκα έξη… 

Δισεκατομμύρια άνθρωποι έρχονται και πάνε…  Και πάνε και έρχονται, σε αυτή την Γη… Σε αυτή την κοινωνία… Καθένας με την μοναδικότητά του. 

Καλός- κακός, έξυπνος- χαζός, κοιμισμένος,  ακέραιος, ολόκληρος-λειψός, εφευρέτες, επιστήμονες – άνθρωποι σημαντικοί-ασήμαντοι, ηθικοί-ανήθικοι… 

Άλλοι πολεμόχαροι, και άλλοι ειρηνιστές… 

Και μερικοί  από αυτούς λαίμαργοι, φαταούλες… 

Και οι σημαντικοί!…
Οι ελάχιστοι, οι ξεχωριστοί...
Αυτοί είναι, οι Ευεργέτες-  οι Αλτρουιστές!...  

Καθένας από αυτούς με την οσμή του!… 

Εδώ θα καταγράψω και θα ειπώ για την καλή οσμή, την μία, την καλύτερη οσμή, την σπάνια, την σημαντική, της κοινωνίας του χωριού μου, από όσα εγώ θυμάμαι. 

Της αγάπης!... 

Φεγγαροπερπατήματα

Και είπε ο Λόγος, να γεννηθεί φως!.. 

Kαι στο στερέωμα του Ουρανού έβαλε τον Ήλιο και έγινε φως… προς φωτισμό ζωής και τέρψης των πλασμάτων της ημέρα!... 

Και είπε και έγινε νύχτα για να αναπαύονται τα πλάσματα της ημέρας… 

Και εις το σκότος της νύχτας έθεσε την Σελήνη, το φεγγάρι, να  γλυκοφέγγει στην στράτα τους στα αργοπορημένα πλάσματα της φύσης, για να βρούνε την φωλιά τους να πάνε να ξεκουραστούν από τον κάματο της ημέρας.. 

Και για να διευκολύνει και άλλες καταστάσεις,  αυτό το φεγγαράκι και άλλους σκοπούς και επιδιώξεις… 

Και πρώτα, πρώτα τους ερωτευμένους, που καρδιοχτυπάνε…
Οι ερωτευμένοι για να περπατάνε, αργά, η γρήγορα, κατά την περίπτωσή τους, να λένε, το τραγουδάκι του και να του σιγοτραγουδάνε:

 -Φέγγα, φέξε το φεγγαράκι μου, να πάω στην αγάπη μου!... 

Για να εκπληρωθεί ο κρυφός τους πόθος… 

Να πάνε γρήγορα κρυφά και σταθερά με ασφάλεια, να βρούνε το ταίρι τους, να χαρούν την κρυφή αγάπη τους, τον κρυφό, αρχέγονο έρωτά τους, μακριά, από τα φθονερά τα μάτια του κόσμου!... 

Και εκεί στο γλυκόφωτο, του φεγγαριού αγκαλιασμένοι, δακρύζοντας, να ορκίζονται στον αγνό, στον άδολο Ερωτά τους. 

Αυτόν τον όρκο τον βαρύ, που αυτοί μόνο σιγοψιθυρίζουν 

Και που μόνο αυτό το φεγγαράκι, αυτά  τα λόγια τους τα σιγανά, σιγά, σιγά, τα αφουγκράζεται, καλά, καλά, τα καλά ακούει… 

Και από πολύ την συγκίνηση και αυτό δακρύζει… 

«Και αν σβήσει το γλυκό φως του φεγγαριού, και πέσουν και γκρεμιστούν όλα του ουρανού τα αστέρια, τότε να σβήσει ο ερωτάς μας, να γκρεμιστούν, να τσακιστούν οι όρκοι μας, να χαθούν τα όνειρα μας… Και αν προδοθεί μπαμπέσικα αυτός ο ερωτάς μας, η αγάπη μας και  μπει άλλος μπαμπέσικα ανάμεσα μας, να γίνουν αυτοί μπαρούτι, μπούλμπερη, αυτοί που μπήκανε στην μέση και εμείς αντάμα τους να πάμε… Αχτίδα ήλιου πια, και οι δυο μας να μη δούμε… »

Οι Ερινύες- Ενοχές

Του Σωτήρα σήμερα!  

Μεγάλη γιορτή!... 

Χαρμόσυνα πρωί, πρωί χτυπάνε της εκκλησιάς  οι καμπάνες και καλούν όλους τους πιστούς Χριστιανούς, να πάνε στις εκκλησιές να προσευχηθούν. 

Ετοιμάστηκα και εγώ να πάω στην εκκλησιά να προσευχηθώ… 

Σήμερα που ανοίγουν τα ουράνια και είναι ανοιχτές περισσότερο από άλλοτε και του Θεού οι πόρτες… 

Να αγαλλιάσει η ψυχή μου… 

Να συγχωρεθούν οι αμαρτίες μου… 

Να ευχαριστήσω τον Θεό και τον Σωτήρα μας Χριστό, για την σωτηρία της ψυχής μας… 

Να προσευχηθώ, με κατάνυξη, ολόψυχα, ο Κύριος, περισσότερο από όλους τους άλλους, στους νέους να δίνει δύναμη, επιμονή και υπομονή, να καταφέρουν, να μπορέσουν, να βρουν ψωμάκι τίμιο,  για να φάνε… Σε εμάς τους μεγαλύτερους, να δίνει από λίγο, λίγο κουράγιο, να γαληνέψει η ψυχή μας, να πλημυρίσει την καρδιά μας από καλοσύνη… Από ομόνοια, από αγάπη…  

Κίνησα με ευχαρίστηση και μεγάλη προθυμία στην εκκλησιά να πάω. 

Δύο βήματα έκανα μπροστά και αμέσως δύο πίσω. 

Το πάθημα των εκλογών-

Από την πολιτική που δεν αποπιανόμουνα πολύ, τώρα πολλοί με ερωτούν, νομίζοντας πως  και εγώ ξέρω.
Θέλουν  τώρα στα δύσκολα να τους πω  το κάτι...
Πως να ξεμπερδευτούν που είναι μπερδεμένοι... Από αυτά που αυτοί τους λένε, στα ΜΜΕ που ακούνε και βλέπουν...
Τότε νόμιζα πως κάτι και εγώ ήξερα καλά να κάνω.
Να ψηφίζω, χωρίς φανατισμός και πάθος, αλλά με σύνεση και σωφροσύνη, πάντα για το καλό , την πρόοδο της κοινωνίας, της Χώρας, του Έθνους, της Πατρίδας.
Αλλά... τώρα;...
Ενώ εγώ με αυτή την σκέψη ψήφιζα, ψηφίζω, τον καλόν κατά την γνώμη μου ηγέτη,   για το καλό της κοινωνίας,  όμως αυτός άλλα είχε και έχει κατά νου του....
Τώρα ύστερα από τα πολλά παθήματα, πολύ  καλά αρχίζω το κάτι τις να καταλαβαίνω....
Το ότι, τίποτα από αυτά δεν σκαμπάζω.... Ούτε από αυτά που στα ΜΜΕ αυτοί τσαλαμακάνε..
Τι να πω στον άλλον;....
Που νομίζει πως έχω γνώση, έχω το καλό στα χέρια μου  και δεν του δίνω από λίγο;...
Και ήμουνα και είμαι πάντοτε μπερδεμένος,και εξ απατημένος, λες και μπερδεύτηκα με τον βάτο, σε έρμο τόπο....

Εκλογές...

Η Χώρα τώρα έχει εισέλθει σε προεκλογική περίοδο. 

Όμως, τι είναι και τι σημαίνουν εκλογές;

Εκλογές, είναι η ημέρα, η ώρα, η στιγμή, της ανάδειξης από τον λαό, των εκλεκτών, των αρίστων στο ήθος, στις γνώσεις, στην ικανότητα να ηγηθούν του λαού, της κοινωνίας.  

Οι εκλογές είναι η σημαντικότερη στιγμή  της ελεύθερης έκφρασης γνώμης και απόφασης του ατόμου, μιας οργανωμένης κοινωνίας. 

Είναι η εκδήλωσης της ελευθερίας του ατόμου. 

Είναι η ιερότερη στιγμή του ατόμου, διότι το άτομο αποφασίζει για τον εαυτόν του, και η απόφασή του έχει επιπτώσεις και στους άλλους, για το σήμερα και το αύριο… 

Για το μέλλον τους…   

Αποφασίζει για το θεμέλιο λίθο της ζωής της δικής του και των επερχόμενων γενεών!.. 

Η ημέρα των εκλογών είναι η μεγαλύτερη γιορτή της δημοκρατίας!.. 

Είναι η δημοκρατία, της δημοκρατίας!... 

Είναι η ελεύθερη, ισχυρή, κραταιά έκφραση της επιθυμίας, της βούληση του ατόμου, της κοινωνίας, του λαού. 

Το πώς;… Θέλει να ζήσει. 

Είναι η ημέρα της δυναμικής, ουσιαστικής εκδήλωσης της δύναμης, της έμπρακτης ισχυροποίησης και επιβολής του θέλω του λαού.

Τα δύο τσιγάρα...

Την καλημέρα που λες, με το χαμόγελο στα χείλη και χαιρετάς, η βοήθεια που δίνεις σε φίλο, και η καλή κουβέντα, που λες για άνθρωπο, δεν πέφτει χάμου να χαθεί… 
Δεν χάνεται!...Δεν πάει!… 
Και χάμου να πέσει και στην θάλασσα να πάει, δεν  θα χαθεί!...  
Στον αφρό θα βγει!.. 
Και στο βυθό της θάλασσα και πιο βαθιά να φτάσει… Η φουρτούνα, η τρικυμία, το κύμα, το τσουνάμι στο γιαλό, θα την ξεβράσει!… 
Εκεί θα την βρεις μπροστά σου!… 
Στην δύσκολή σου την περίσταση, την άσχημη εποχή, την στερνή  την ώρα!... Την κακιά στιγμή!… 
Σου επιστρέφουνε, όλα αυτά πίσω, διπλά, τρίδιπλα και κάτι παραπάνω… 
Χωρίς και να τα περιμένεις!…  
Την βοήθεια  που έκανες, σε άνθρωπο κάποτε, ίσως να μη την χρειαστείς, πίσω να μη την θέλεις… Μα την καλή κουβέντα την έχεις πιότερο, πάντοτε, παντοτινή ανάγκη. 
Και έχει και μεγαλύτερη αξία από ότι  νομίζεις, ή, περιμένεις…. 
Η καλή κουβέντα σώζει ζωή!... 
Και αυτή κόστος δεν έχει!... 
Τίποτα, μα τίποτα δεν κοστίζει!…. 
Μα  αυτή, πολύ, αφάνταστα, για την ζωή φροντίζει!... 
Και πιότερο, από ότι νομίζουμε αξίζει!...

Καταραμένοι χρόνοι...

 Στην Χώρα αυτή την όμορφη, την Χώρα μας την ξακουσμένη, κατά περιόδους έρχονται χρόνοι δύσκολοι,  δίσεκτοι, μαύροι και αραχνιασμένοι. 

Και για τον κόσμο, τον λαό δύστυχοι, πικροί, λαχταρισμένοι…  

Με ιδρώτα, κλάμα και με αίμα πληρωμένοι… 

Ηγέτες πάνε και έρχονται, κυβερνήτες μικροί μεγάλοι, σωτήρες του Έθνους, της τιμής, της αρετής  και της ανδρείας… 

Τους τιμητές του λαού και της Πατρίδας  όλοι τους, κάνουν!... 

Όλοι τους, ορκίζονται, στο Βαγγέλιο, στον λαό,  στο Σύνταγμα και στην δημοκρατία, στην ελευθερία, στου Έθνους την αξία, την δόξα, την τιμή, την προκοπή και του λαού την ευτυχία. 

Tο Σύνταγμα, τους νόμους του Κράτους, με σέβας, θα τηρούνε! 

Νόμους για ωφέλεια του λαού θα νομοθετούνε και αυτούς θα υπερασπίζονται, και αυτούς μόνο θα υπηρετούνε!  

Και αν χρειαστεί έως της τελευταίας ρανίδας του αίματός τους για αυτούς θα  το χύσουν… ώσπου να ξεψυχήσουν!….  

Αλλά από αυτούς, ελάχιστοι φρόντισαν τον όρκο τους αυτόν, πιστά να τον τηρήσουν και τον λαό στο τίμιο δρόμο της προκοπής να οδηγήσουν…. Να γίνουν  και αυτοί  το καλό παράδειγμα  και για τους άλλους…  μικρούς, μεγάλους. 
Στα χνάρια τους να περπατήσουν!….
Και όλοι μαζί στην προκοπή να τους ακολουθήσουν.

Σιμά στο Ρούπελ- [ Μέλισσες και αρώματα ]

Τα καταφέραμε τώρα και μόνοι μας, ότι δεν έγινε, δεν τα κατάφεραν οι άλλοι, οι οχτροί μας τότε με τα όπλα, και τις οβίδες, στα οχυρά, στο Ρούπελ. 

Τα οχυρά δεν έπεσαν!... 

Αλλά με συμφωνία, και μετά από απόδοση στρατιωτικών τιμών από τον Γερμανό κατακτητή  προς τους μαχόμενους υπερασπιστές των, για  τον ανδρισμό τους και τον ηρωισμό τους, ύστερα από εντολή της κατοχικής κυβέρνησης παραδόθηκαν. 

Το ψυχικό σθένος, η ιδέα της ελεύθερης Πατρίδας δεν παραδόθηκε! 

Παραδόθηκαν, μόνο , οι εγκαταστάσεις, το άψυχο υλικό, εφόσον  έπεσε κυριεύτηκε, κατακτήθηκε όλη η Χώρα… 

Οι ηρωικοί υπερασπιστές των, έφυγαν μετά  από την απόδοση τιμών,  από το Γερμανικό στρατιωτικό λόγο κατοχής, με ιπταμένη,  κυματίζουσα την Ελληνική πολεμική σημαία των οχυρών και με πλήρη στρατιωτική πολεμική εξάρτηση. 

Εκτός του έφεδρου λοχία Ιτσιού Δημητρίου του Π8 και της ομάδος του, που  δεν υπάκουσαν, στην  εντολή, διαταγή!... Αρνήθηκαν την  παράδοση των Οχυρών και έπεσαν όλοι τους μαχόμενοι!…. 
Τιμή και Δόξα στους ήρωες!....

Τώρα;… 

Απορίας άξιον - Συνέχεια 4

Η φωτιά στο τζάκι έκαιγε. 
Σιγά- σιγά έτρωγε  το κούτσουρο. 
Πέφτει το κούτσουρο τριζοβολάει... Χιλιάδες σπίθες παντού πετάει... Σκορπάει...
Έτοιμες, αν ξεπεταχτούν, ξεφύγουν και αλλού,  άλλες φωτιές να ανάψουν... 
Τον παππού ξάφνιασε... 
Ο παππούς ταραγμένος ξύπνησε  αρπάζει στα χέρια του την μασιά να φτιάξει την φωτιά,  το κούτσουρο να ισιώσει.
Μόνος του μονολογεί και ψιθυρίζοντας λέει: 
-Αυτών, η κουβέντα τους δεν αλατίζει... 
Το Βαγγέλιο, το Σύνταγμα και τον ποινικό τον νόμο, που είναι εδώ, στη θουρίδα, δεν τον έχουν διαβάσει. Καθόλου δεν το ανοίγουνε να ξεστραβωθούν, φοβούνται μη πάρουνε τα φύλλα  της φυλλάδας του, τα γράμματα του, αέρα και τώρα χειμωνιάτικα παγώσει... 
Στα τυφλά ψηφίζουν,  τους νόμους, νυσταγμένοι σκουντουφλόντας, παίρνουν τις αποφάσεις.

Η μαγάρα

Στο σχολείο, μικρά παιδιά τότε σαν πηγαίναμε, στο μάθημα της φυσικής ιστορίας, ο δάσκαλος μας έλεγε για τα ζωάκια. 
Πολύ καλά και παραστατικά μας έκανε το μάθημα για όλα τα ζώα και μας έλεγε, πως είναι όλα χρήσιμα και από τον Θεό πλασμένα, για να διευκολύνουν, να εξυπηρετούν τον άνθρωπο. 
Είναι ενταγμένα εις την υπηρεσία και στις εντολές του ανθρώπου…  
Όμως για δύο, τρία ζωύφια, όπως την μέλισσα, τον μέρμηγκα και τον τζίτζικα, το μάθημα αυτό, για αυτά τα ζωάκια ήταν ξεχωριστό. 
Μας το έκανε δύο και τρεις φορές, για να το καταλάβουμε πια όλοι και αυτοί ακόμα, που δεν τα παίρναμε καλά, καλά, τα γράμματα, που είχαμε τότε τον νου μας, στις φωλιές και στο παιχνίδι. 
Αυτά, θυμάμαι ότι μας έλεγε τότε ο δάσκαλος, ότι αυτά, είναι  τα μικρά ζωύφια που έχουν διαφορετική κοινωνική συμπεριφορά και χαρακτήρα από τα άλλα ζώα. Αυτά μας έλεγε, πως έχουν μυαλό περισσότερο  ακόμα και από μερικούς ανθρώπους!... 
Και σε μερικά από αυτά πρέπει να μοιάσουν μερικοί ηγέτες...

Τα καρκατζέλια

Οι καλικάντζαροι είναι, σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση,  τα δύσμορφα δαιμόνια που ζουν στα έγκατα της Γης και εμφανίζονται στην επιφάνειά της κατά τη διάρκεια των εορτών,  από  τα Χριστούγεννα έως τα Φώτα.

Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση οι καλικάντζαροι επισκέπτονται τη Γη για 12 μέρες το χρόνο. 

Όλη την άλλη χρονιά προσπαθούν να πριονίσουν τον κορμό του δέντρου που στηρίζει τη Γη, έργο που το εγκαταλείπουν μόλις φτάσουν τα Χριστούγεννα, αφήνοντας  το μεσοκομμένο δέντρο να πέσει μόνο του, για να ανέβουν στη Γη και να δυσκολέψουν τη ζωή των ανθρώπων. 

Εμφανίζονται τη νύχτα, κατεβαίνουν από την καπνοδόχο κάθονται στο μπουρφούνι, ανακατεύουν την στάχτη,  κοιμούνται στο παραγώνι,πειράζουν και ενοχλούν τους πάντες, ιδιαίτερα τις γριές που μαγειρεύουν, κλέβουν τα φαγητά,  ανακατεύουν τα γλυκά από τα σπίτια και ενοχλούν τα ζώα.

Συμπεριφορές

Μερικές δεκαετίες πριν, στο χωριό μας, Σέρβου Γορτυνίας, ήσαν αλλιώς τα πράγματα, στα ήθη, στα έθιμα  και γενικά  στις συμπεριφορές, στις σχέσεις των ανθρώπων. 
Νομίζω πως ήσαν καλύτερα, από τα σημερινά, εδώ, τα τώρα. 
Όμως μη νομίσει κανένας  πως ήταν και τότε εκεί η κοινωνία των Αγγέλων!... Υπήρχαν και τότε  όλα τα κακά και ο διάβολος καθότανε σταυροπόδι και έσπερνε τα μίση,τις γκρίνιες, τις φασαρίες,  τα μαλώματα, τις διαφωνίες, και τα πολιτικά τα πάθη, διχόνοιες και ανακατέματα. 
Γινόταν και τότε ζημιές,  εκτιμήσεις, συμβιβασμοί, αποζημιώσεις,διαφωνίες στους συμβιβασμούς, ασυμφωνίες, μηνύσεις, δικαστήρια. 
Διεξάγονταν δίκες χαμένες και  δίκες κερδισμένες. 
Δίκες κρινόμενες δίκαιες, που δικαίως απέδιδαν δικαιοσύνη  κατά το αλάθητο λαϊκό αίσθημα και δίκες άδικες. 
Άνθρωποι αδίκως αθωωμένοι, για αξιόποινες πράξεις και αθώοι άνθρωποι αδίκως καταδικασμένοι, για δήθεν πράξεις αξιόποινες, για δήθεν αδικοπραξίες, για δήθεν εγκλήματα μεγάλα,  άνθρωποι καταδικασμένοι, που οι άλλοι άνθρωποι, αλόγιστα τους έριχναν την αβανιά...

Γορτυνιακό καλωσόρισμα

Στην Γορτυνία γύρισε ο ξενιτεμένος, που είχε χρόνια πολλά στην ξενιτιά  και επιθύμησε να πάει να δει τον τόπο του, στο χωριού του, το πατρικό του σπίτι. Έφτασε στο τόπο του, από μακριά  αντίκρισε το χωριό του!... Που στην ξενιτιά μακριά, επιθυμούσε και λαχτάραγε για να βρεθεί κοντά του, ανάμεσα σε αδέλφια, σε ξαδέλφια, σε συγγενείς  σε φίλους και κουμπάρους… 

Το δάκρυ της χαράς, της λύτρωσης, κυλάει στα μαγουλά του…   

Έφτασε!... Ξεπέζεψε… 

Στην κατηφόρα  που ροβόλαγε πεζός, στο πατρικό του σπίτι για να πάει, συνάντησε κατάμεσίς του δρόμου μια γιαγιά, που την θυμότανε νέα. 

Την χαιρετάει, με καλοσύνη της μιλάει… 

Και αυτή που αμέσως τον γνώρισε, όμως σαν  σε άγνωστο  του απαντάει, του μιλάει…. 

-Καλωσόρισες ξένε στον τόπο μας… 

Ποιος είσαι εσύ του λόγου σου;… 

Ντόπιος;.. 

Ξένος ή γνωστός;… 

Περαστικός, ή  διαβάτης;… 

Κοντινός ή από αλάργα;…  

-Από εδώ είμαι και εγώ…

Οι Γορτύνιοι και οι άλλοι.

Λαγκαδινό μαστορικό τραγούδι. 

Παράπονο, συμβουλή και πόνος:   

Πιο  κάτω από την Αρκαδιά [Κυπαρισσία] της Αρκαδιάς τον πλάτανο, πιο κάτω από των Φιλιατρών το χάνι, οι Λαγκαδινοί μαστόροι  με το τραγούδι το έλεγαν, και με τρανό παράπονο  το λένε… 

Τις συμβουλές τους  στους νιους, στους τριώτες, στα μαστορόπουλα έδιναν και δίνουν.    
Και ακόμα, ακόμα   και με το κλάμα τις συνόδευαν, με το καυτό το δάκρυ... 

Με τον ιδρώτα τους που καρέλαγε στο μέτωπο, στα χαρακομένα μαγουλά τους έδιωχναν το παράπονο, ξεπλένανε την στενοχώρια, σκορπάγανε τα ντέρτια τους και τους καημούς τους. Της ξενιτιάς τα βάσανα, της σκληρής δουλειάς την πίκρα και  με ανάκατα τα συναισθήματα αυτές τις παραγγελιές, αυτές τις διαταγές, με τις ευχές ανάμικτες στους νιους αφήκαν. [αφήνανε] … 

Και αυτά τα λόγια λέγανε και αυτά τα λόγια  λένε:

Απορίας άξιον- Συνέχεια 2

Ο παππούς, σιωπηλός, σκεφτικός, προβληματισμένος, ταραγμένος, φοβισμένος από τα παλιότερα γεγονότα και τα τωρινά, έβαλε το αριστερό χέρι του στον κρόταφο επάνω στο αυτί, σίμωσε, ζύγωσε,  πιο κοντά στο τζάκι, στύλωσε το κεφάλι του στο πόδι του τζακιού και περίμενε… 
Περίμενε, αφουγκραζόταν, αφουγκραζόταν, βουβός, αμίλητος, σαν κάτι  να ήθελε να ακούσει να έρχεται από μακριά…. 
Από άλλους τόπους...  
Και να το ακούσει αυτό  από την φωνή του τελάλη να έρχεται μέσα από την καμινάδα… 
Περίμενε,  περίμενε να ακούσει από νοημένους ανθρώπους  κανένα καλό μαντάτο… 
Την συμφιλίωση, την ειρήνη!.. 
Μα τίποτα…. 
Μόνο ο στρόβιλος του καπνού σιγοψιθύριζε ανεμίζοντας από το μπουρφούνι στην καπνοδόχο.