Τρίτη, 12 Μαΐου 2020

Το μονοδαύλι!...

-Φύσα γριά το μονοδαύλι !
-Το φυσώ, μα δεν ανάβει !
-Μα κάνει κρύο....Με την φυσούνα φύσα το, που ο διάβολος να σε πάρει... Με την φυσούνα....
-Μακάρι να με έπαιρνε ο διάβολος, καλά θα πέρναγα με δαύτον,  μου την έφαγες την ζωή τώρα, τόσων χρονών ημέρες...
O Άλλος ο Γαβρίλος να μή με πάρει.... 
-Ποιός;...  ποιός;... Ώστε έχεις γκομενάκι ε.εε..

Σάββατο, 9 Μαΐου 2020

Ο τσοπάνος και η λαγοκυλίστρα

Ο τσοπάνος και η λαγοκυλίστρα…
 Γράμματα πολλά δεν έμαθε, δεν τα ήθελε, δεν του άρεσαν, όπως έλεγε.
-Εγώ να στραβώσω τα ματάκια μου με δαύτα…
Καλά δεν είναι έτσι όπως μου τα έδωσε ο Θεός;..
Έμαθε μόνο την άλφα, βήτα, για να διαβάζει και την αριθμητική να λογαριάζει. Του άρεσε να είναι ελεύθερος, ανεξάρτητος, στις βουνοκορυφές, στα ρουμάνια να τριγυρνάει, και στα ουράνια να ακουμπάει…
Στις ραχούλες να κάθεται, να ακούει τις πέρδικες, τα αηδόνια και με την φλογέρα του μαζί τους να τραγουδάει.
Στα λιβάδια να βόσκει τα γιδοπρόβατα και μαζί τους να μιλάει…
Να κουβεντιάζει..
Και τον τραγοπόδαρο Θεό των βουνών, τον Πάνα να δοξάζει!..
Στίς ρεματιές στο ίσκιο της ιτιάς το γάργαρο νερό να πίνει, να δροσίζεται, να ρεμβάζει και στου πλατάνου τις φυλλωσιές να γέρνει να πλαγιάζει..
Σφεντόνες έφτιανε καλές και ξόβεργες για τα τσιροπούλια…
Στις θηλιές, στις πλακοπαγίδες ήταν άφταστος…
Στις θηλιές για λαγούς και ζούδια ήταν πρώτος.
Γνώριζε καλά τα περάσματα τους, στα σούρματα, εκεί τις έστηνε δεν του ξέφευγε κανένα…
Την στάνη έβοσκε στα βουνά και τρία τσοπανόσκυλα  καλά είχε για πιστικούς του. Τα έβοσκε, τα παραβόλιαζε, τα πήγαινε τα γίδια για νυχτοβόσκι, με το φεγγάρι τα σκάριζε και εκείνα με φιλότιμο έκαναν όλα τους, στην γέννα τους, από δύο τρία κατσίκια το καθένα τους…
Και όλοι οι άλλοι τον ζήλευαν για την προκοπή που είχε η στάνη του ενώ των άλλων η στάνη τους έμενε στέρφα.
Αλλά όπως λέγεται: «Πρέπει να βρέξεις κώλο για να φας ψάρια.»
Καλά είναι τα γιδοπρόβατα μόνο την Άνοιξη τον Μάϊ μήνα, να ακούς τα κυπριά από τα τραγιά να κελαηδούν και στα γίδια τα μελωδικά κουδούνια. Να βόσκουν στις βουνοκορυφές, στις κοντές ραχούλες, στα λιβάδια…
Να αρμέγεις και να πήζεις.
Αλλά όσα μελωδικά κουδούνια στα γίδια κρέμονται, τόσα φαρμάκια ο τσοπάνης πίνει.

Σάββατο, 2 Μαΐου 2020

Το αμανάτι...

Κουβέντες του παππού, που αλατίζουν….
Στον ύπνο μου απόψε  πάλι με σκούντησε, με τσίκλησε, ο παππούς, που είναι εκεί επάνω,στους κόλπους του Αβραάμ, να ξυπνήσω...
-Ξύπνα-ξύπνα, μου είπε και άκου να ακούσεις,  να σου πω, να σου το μολογήσω, για να  τους  τα μολογήσεις...
Πες τους σε αυτούς, πως οι κουβέντες που λένε, δεν αλατίζουν....
Πες τους, αυτοί τώρα που ήρθανε εδώ, εδώ θα μας μείνουν αμανάτι. Μας την είχανε στημένο…
Η φιλανθρωπία του κόσμου είναι καλή και ωφέλιμη!!!..
Αλλά για την μία ημέρα, την δύο, τις τρείς…
Με την ελεημοσύνη του λαού, θα ανακουφιστούν για λίγο.
Αυτή θαρρεύει και παραθαρρεύει, δεν θεραπεύει..
Πες τους να τους μοιράσουν στα χωριά, που έχουν ερημώσει, ανάλογα, από τριάντα, σαράντα, πενήντα σε κάθε χωριό, να κατοικήσουν.
Να τους δώσουν, μία γιδούλα, δύο κοτούλες, ένα ζευγάρι κουνέλια και την ακαλλιέργητη Γη να  την καλλιεργήσουν, να φάνε, για να ζήσουν. Και προς Θεού, μη τους αφήνετε ασύδοτους, πεινασμένους, στις πόλεις.....
Και τι θα βρουν να φάνε;…
Ο πεινασμένος Θεό δεν έχει, δεν πιστεύει,  δεν λατρεύει.....
Μου είπε και τούτο να μη ξεχάσω να σας πω, που ξανά  μας το είχε παραγγείλει….
Τα χρόνια που έρχονται, θα είναι δύσκολα, μαύρα και αραχνιασμένα και  το παραθάρρεμα δεν ωφελεί κανέναν, δεν πρέπει…
Όσοι στις πόλεις δεν έχουμε δουλειά και έχουμε τον τρόπο μας, στα χωριά μας να πάμε, όσο το συντομότερο πάμε, τόσο το καλύτερο…
Και καλά να μη ξεχάσω να σας πω και τούτο: Τώρα μας ήρθε και άσωτος ιός που εσείς τον λέτε covid 19.
Και οι πονηροί σας λένε πως τον έστειλε ο Θεός!...
Και εσείς το χάψατε...
Πιστεύετε πως ο Θεός τον έστειλε να κάνει καταστροφές τον κόσμο, αδιάκριτα, νέους, γέρους και μικρά παιδιά, ακόμα να φονεύει...
Τι τον περάσατε τον Θεό;
Αγρίμι,εγκληματία, δολοφόνο;...
Ο Θεός είναι Θεός αγάπης και προκοπής!!...
Άλλωστε δεν θα ήταν Θεός!!!...
Ο Θεός, χάρισε στην Πλάση του την ζωή, να κάνει τον κύκλο της!..
Να ζήσει, να χαρεί, να προκόψει, να γεράσει, να πεθάνει...
Άν ο Θεός ήταν όπως τον θέλουν και σας το λένε αυτοί, δεν θα ήταν Θεός!...
Μάλλον για διάβολος θα μοιάζει...
Αυτά δεν είναι δουλειές, έργα, του Θεού, αλλά δουλειές, έργατα διαβολεμένων ανθρώπων για τα συμφέροντά τους....
Για την εκμετάλλευση, το κέρδος... 

Ας δουλέψει λίγο το μυαλό σας και πολλά θα νογήσετε... Θα καταλάβετε.. 
 Αυτά μου είπε να τα ειπω.... και να σας  τα μολογήσω….
Τώρα, σας τα μολόγησα, τα είπα και φύγανε από πάνω μου, και αλάφρωσε, η ψυχή μου, ο νους μου.

Γιάννης Στ Βέργος{Γορτύνιος}
28.04.2020

Σάββατο, 25 Απριλίου 2020

Ι Ναός Ζωοδόχου Πηγής


Ιερός Ναός " Ζωοδόχου Πηγής "


  Χ. Αθ. Μαραγκού 
ΟΝ ΝΑΟΝ ΤΟΥΤΟΝ ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ΜΕΝ ΑΝΕΙΓΕΙΡΕΝ ΠΑΛΑΙ ΤΟΥΡΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΝΤΩΝ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΡΑΣ
ΕΡΕΙΠΩΘΕΝΤΑ Δ ΑΝΕΙΚΟΔΟΜΗΣΕΝ ΕΥΡΥΤΕΡΟ ΙΔΙΑΙΣ ΔΑΠΑΝΗΜΑΣΙΝ Ο ΔΙΣΕΓΓΟΝΟΣ ΕΚΕΙΝΟΥ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΦΩΤΙΟΥ ΔΑΡΑΣ ΕΝ ΜΗΝΙ ΑΥΓΟΥΣΤΩ 1872".  
..."πουθενά πιό μυρωμένο δεν καπνίζει το λιβάνι
πουθενά το καντηλάκι δεν σπιθάει πιο φωτεινό .... "
00:00
01:05

α. Ο Χώρος
ekk_zp_1024
Από τη μέση της βόρειας παρυφής του χωριού αρχίζει ένα βραχώδες, απροσπέλαστο, αδιάβατο αντέρεισμα το οποίο εκτείνεται ανατολικά και σε μια απόσταση διακοσίων περίπου μέτρων στη "Ζαχαρού" διακόπτεται απότομα, σχεδόν κάθετα, από τον κεντρικό δρόμο που διασχίζει το κέντρο του χωριού.
Ο δρόμος αυτός, λόγω εγγύτητος και κλίσεως παρακολουθεί τον βράχο, διαμορφώνει την βάση του, τονίζει το σχήμα του, καθορίζει το ύψος του και ρυθμίζει τον τρόπο προσέγγισής του.
Ένα μικρό συγκρότημα παραφυάδων, του κεντρικού βράχου που αναφύονται σε μια απόσταση τριάντα μέτρων νότια, όπως είναι διατεταγμένες και συνδεδεμένες με επιμήκεις και ψηλούς τείχους, οι μεν δύο οροθετούν τις γωνίες του χώρου, όπου έχει κτισθεί η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, η δε τρίτη λίγο μακρύτερα νοτιοδυτικά, αποτελεί την βάση διαμορφώσεως κλιμακωτής πρόσβασης από τον κεντρικό δρόμο προς την Εκκλησία.
  
dyt_eisodos
Δυτική είσοδος του Ναού.
Οι προεξέχοντες βράχοι, οι αναλημματικοί τείχοι, η κλιμακωτή πρόσβαση με τα ακανόνιστα μεγάλα πατήματα και τα ψηλά ρίχτια, σε συνδυασμό με τα τμήματα του Ψηλού Βράχου βόρεια, με τις κάθετες επιφάνειες με τις ρωγμές και τα κοιλώματα, με τα υπεραιωνόβια πουρνάρια τα πανύψηλα δέντρα που κρέμονται από τα βράχια, με τις πατουλιές και τους κισσούς, τα θυμάρια τη ρίγανη, τις ανεμώνες και τα κρίνα. . . διατεταγμένα με χάρη και αρμονία δημιουργούν μία εικόνα εξαίρετου φυσικού κάλλους που περιβάλλει, φρουρεί και προστατεύει το μεγαλούργημα των προγόνων μας, τον ιερό ναό της Ζωοδόχου Πηγής.
 Το σκηνικό που διαγράφεται γίνεται περισσότερο έντονο και γραφικό, αν συμπεριληφθούν σ αυτό και τα σπίτια που βρίσκονται παρατεταγμένα βόρεια του κεντρικού δρόμου και δυτικά της κλιμακωτής πρόσβασης.Από τη μέση περίπου αυτής της πρόσβασης, μια απόκλιση, μας οδηγεί στο εσωτερικό των βράχων και στον ανατολικά της εκκλησίας χώρο. Πρόκειται μάλλον για τον παλιό, κύριο δρόμο που οδηγούσε στην πηγή που υπήρχε στη ρίζα του Ψηλού Βράχου και στα ασκητήρια που διαμορφώθηκαν αργότερα στις ασφαλείς και απόκρυφες αυτές σπηλιές. Οδηγούσε επίσης στην πρώτη εκκλησία που έχτισε εκεί ο πατριώτης Ιωάννης Δάρας, και σίγουρα στο νεκροταφείο που υπήρχε μέχρι πρόσφατα, τουλάχιστον μέχρι το 1872 σ' αυτό τον χώρο.
kambanario_333
 
Από μια προσεκτική εξέταση της μορφής των βράχων και των συνθηκών της περιοχής, συμπεραίνεται ότι η πρώτη εκκλησία πρέπει να είχε κτισθεί στο βόρειο τμήμα της σημερινής και το μεγαλύτερο μέρος της να βρισκόταν στο κοίλωμα του βράχου. Πρέπει να καταλάμβανε τον χώρο κάποιου παλιού ασκητηρίου, όπως η μονή της Αιμυαλούς στη γειτονική Δημητσάνα και τα μοναστήρια Φιλοσόφου και Προδρόμου στο φαρράγγι του Λουσίου Χωρίς τρούλλους, λιτή και απέρριτη, έτσι ώστε να δικαιολογείται και η παράδοση σχετικά με την κατασκευή της. 
Σύμφωνα με την παράδοση:
"ο Δάρας έλαβε την έγκριση του Δεληγιάννη, όπως ανεγείρη μυστικώς εις Σέρβου μικράν εκκλησίαν. Επειδή όμως κατεδόθη τούτο τοίς Τούρκοις και εστάλη ανακριτής εις Λαγκάδια, ο Μωραγιάννης επιβραδύνας την εις Σέρβου αναχώρησίν του ειδοποίησε τον Δάραν περί του κινδύνου. Εκεί προσελθών ευφυής τις νεανίας διέλυσε την κατέχουσαν τους πάντας δεινήν αμηχανίαν, μεταβαλών αυθωρεί τον νεόκτιστον ναόν εις παντοπωλείον και ρίψας ψάθας και αναρτήσας κρόμμυα και τα τοιαύταδι ών κατωρθώθη η εξαπάτησις του αφικομένου μετά του Δεληγιάννη ανακριτού, συνεργούντος, εννοείται και του απαραίτητου μπακτσιτσίου[1] ". 
Μια απλή κατασκευή θα μπορούσε εύκολα να μετατραπεί σε παντοπωλείο και να εξαπατήσει τους κατακτητές. 
β. Το Τάμα
Ο σημερινός ναός της Ζωοδόχου Πηγής, έχει διαστάσεις 15,70Χ10,30 μ. είναι μονόκλιτος και στεγάζεται με ημισφαιρικό τρούλλο χωρίς τύμπανο, ο οποίος έχει διάμετρο, 8,50 μέτρων. Καταλαμβάνει όλο το πλάτος του ναού και στηρίζεται στις τυφλές αψίδες των μακρινών πλευρών του και στις τέσσερες κτιστές κολώνες 0,70Χ0,70 εκ. Ο ναός ανήκει στον οκταγωνικό τύπο και παρουσιάζει μεγάλη ομοιότητα με τους ίδιους ναούς που υπάρχουν στην ευρύτερη περιοχή. Στο υπέρθυρο της νότιας εισόδου μέσα σε ειδικό πλαίσιο, υπάρχει επιγραφή με κεφαλαία στοιχεία σμιλευμένα, επάνω σε ασβεστολιθική πλάκα ως εξής:
ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΤΟΥΤΟΝ
ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ΜΕΝ ΑΝΗΓΕΙΡΕΝ ΠΑΛΑΙ
ΤΟΥΡΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΝΤΩΝ
ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΡΑΣ
ΕΡΕΙΠΩΘΕΝΤΑ Δ ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΣΕΝ
ΕΥΡΥΤΕΡΟΝ ΙΔΙΟΙΣ ΔΑΠΑΝΗΜΑΣΙΝ
Ο ΔΙΣΕΓΓΟΝΟΣ ΕΚΕΙΝΟΥ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΦΩΤΙΟΥ ΔΑΡΑΣ
ΕΝ ΜΗΝΙ ΑΥΓΟΥΣΤΩ
1872
 
 Ο Δημήτριος Δάρας, κατασκεύασε, " ιδίοις δαπανήμασιν ", ένα δημιούργημα αφθάστου τεχνικής, στατικής και αρχιτεκτονικής αξίας. Η τοιχοποιία του ναού, οι γωνιαίοι λίθοι, τα θυρώματα, προσδιορίζουν κατά τον καλλίτερο τρόπο τις ικανότητες των Σερβαίων μαστόρων. Οι κτιστές κολώνες, ο σχεδιασμός των αψίδων και η προβολική ανάπτυξη τους για την στερέωση του θόλου, η οποία απαιτεί εξειδικευμένες επιστημονικές γνώσεις για την κατανομή δυνάμεων και φορτίων, αντιμετωπίστηκε με επιτυχία από τους ευφυείς Σερβαίους μαστόρους οι οποίοι επετέλεσαν πραγματικόν άθλο[2] .
ikona
 
 Την μεγάλη πίστη του ο κτήτορας φανέρωσε και στην κατασκευή του τέμπλου. Χωρίς να υπολογίσει έξοδα κατασκεύασε στην Πάτρα ένα πιστό αντίγραφο του τέμπλου του ναού του Αγίου Ανδρέα, το οποίο μετέφερε στο χωριό. Πρόκειται για πραγματικό κομψοτέχνημα, με σωστές αναλογίες, με εντυπωσιακά διαζώματα και ζωφόρο με έντεχνες ανάγλυφες παραστάσεις.
 
Την καμπάνα την έφερε από την Τεργέστη[3]!
Την έκπληξη συνέχισε με την κατασκευή ενός περίτεχνου δαπέδου. Σερβαίοι μαστόροι, άριστοι τεχνίτες σχεδίασαν, λατόμευσαν, λάξευσαν πέτρες διαφόρων χρωμάτων και σχημάτων από την περιοχή, και με την κατάλληλη εμπνευσμένη διάταξη και πλοκή δημιούργησαν ένα από τα καλλίτερα δάπεδα της εποχής [4]. Αξίζει να αναφερθεί ότι το ίδιο κεντρικό σχήμα, με διαφοροποιημένη την περιφέρεια, σε περιγεγραμμένο κανονικό οκτάγωνο, υπάρχει στην κάτοψη του συνοδικού (Chapter House) του Αββαείου του Westminster στο Λονδίνο[5]! Κτήτορες[6], δωρητές, τεχνίτες, πατριώτες όλοι από κοινού κατόρθωσαν να κατασκευάσουν ένα μνημείο μεγάλης θρησκευτικής, ιστορικής, αρχιτεκτονικής και συναισθηματικής αξίας.
 Ο αείμνηστος Ιωάννης Δάρας έκτισε την πρώτη εκκλησία για να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του προς την Θεοτόκο, τη Ζωοδόχο Πηγή, που τον έσωσε από βέβαιο θάνατο λόγω πτώσεώς του από τον Ψηλό Βράχο ύψους τριάντα, ίσως και περισσοτέρων μέτρων. Αλλά και ο δισέγγονός του, αείμνηστος Δημήτριος Δάρας, ανήγειρε εκ βάθρων τον σημερινό ναό, λόγω σωτηρίας του που απέδωσε στην Θεοτόκο, την βοήθεια της οποίας εζήτησε όταν ταξιδεύοντας για Λονδίνο, δυτικά της Μάλτας, το καράβι στο οποίο επέβαινε κινδύνευσε λόγω μεγάλης τρικυμίας [7].Εντύπωση προκαλεί ότι και οι δύο κτήτορες, σε στιγμές έσχατης ανάγκης, επικαλέστηκαν την βοήθεια της Θεοτόκου της Ζωοδόχου Πηγής.
teblo
Τέμπλο Ναού.

γ. Ιστορικό Ζωοδόχου Πηγής - Το Αγίασμα 
Ο τύπος της Παναγίας της Ζωοδόχου Πηγής, διαδόθηκε σ' όλο τον κόσμο από ένα μεγάλο μοναστήρι της Κωνσταντινούπολεως [8], ένα από τα ωραιότερα μοναστήρια της Ανατολής που επιβίωσαν μέχρι σήμερα. Βρίσκεται έξω από τα μεσαιωνικά τείχη της, απέναντι από την λεγόμενη πύλη της Συλληβρίας, και είναι γνωστό ως Μονή Μπουλουκλή, Παναγία η Βαλουκλιώτισσα και κυρίως ως Μονή ή Αγίασμα της Ζωοδόχου Πηγής, από την ομώνυμη Πηγή που θεωρείται από τα σημαντικότερα Αγιάσματα της Ορθοδοξίας. 
Σύμφωνα με μία εκδοχή, η μονή ιδρύθηκε από τον Λέοντα Α΄, στα μέσα του 5ου αιώνα και έκτοτε στην πορεία των αιώνων, η ιστορία της ταυτίστηκε με την τύχη της Κωνσταντινουπόλεως. Στο διάστημα αυτό καταστράφηκε πολλές φορές από σεισμούς και πολέμους, αλλά κάθε φορά ξαναχτιζόταν από αυτοκράτορες και πατριάρχες.Κατά την άλωση της Κωνσταντινούπολεως ο ναός καταστράφηκε και το αγίασμα καλύφθηκε. Αργότερα όμως επετράπει στους Χριστιανούς να αποκαλύψουν το αγίασμα και να επανιδρύσουν μικρό προσκύνημα.Το 1825 καταστράφηκε από τους γενίτσαρους και το 1827 ανευρέθηκε η Ιερή Εικόνα της Θεοτόκου εικονιζομένη υπέρ της Ζωοδόχου Πηγής[9). Μετά απ αυτό το 1830 ο Σουλτάνος επέτρεψε την ανοικοδόμηση (5η φορά) του Ναού όπως σήμερα διασώζεται.
 Σήμερα στην αυλή της Ζωοδόχου Πηγής βρίσκονται οι τάφοι των Οικουμενικών Πατριαρχών, ενώ παλαιότερα υπήρξε το νεκροταφείο των ομογενών. Στον υπόγειο Ναό βρίσκεται μια μαρμαρόχτιστη πηγή με το Αγίασμα, στις θεραπευτικές ιδιότητες του οποίου αποδίδονται πολλά θαύματα για θεραπείες αυτοκρατόρων, πατριαρχών, χριστιανών ακόμη και πολλών αλλοδόξων.Σε ανάμνηση των εγκαινίων του Ναού από τον Λέοντα η Εκκλησία μας καθιέρωσε την κατ έτος εορτή της Ζωοδόχου Πηγής την Παρασκευή της Διακαινησίμου Εβδομάδας.Ο ναός συνδέεται με διάφορες εθνικές παραδόσεις [10] και κυρίως με το θρύλο των ψαριών που τηγάνιζε η καλογριά την ημέρα της αλώσεως [11]:
 
" Καλόγρια τηγάνιζε ψαράκια στο τηγάνι
 
και μια φωνή, ψιλή φωνή επάνωθέν της λέγει:
 
- Πάψε, γριά, το μαγειριό, κι η Πόλη θα τουρκέψει. .
 
- Όταν τα ψάρια πεταχτούν, τα ψάρια ζωντανέψουν,
 
τότε κι ο Τούρκος θε να μπή κι η Πόλη θα τουρκέψει....
 
Τα ψάρια ζωντανέψανε, τα ψάρια ζωντανέψαν,
 
κι ο Αμηράς[12] εισέβηκε στην Πόλη καβαλλάρης ".
 
δ. Επιλογή - Αφιέρωση στη Ζωοδόχο Πηγή.
 Η σύνδεση του ναού με τον υφιστάμενο αντίστοιχο στην Κωνσταντινούπολη, η σχέση και των δύο ναών με το Νεκροταφείο, την Πηγή, το Αγίασμα, ο εποικισμός κατοίκων της Πόλης στην Πελοπόννησο, στην περιοχή από τον 9ο αιώνα[13] και αργότερα και κυρίως κατά τους χρόνους ακμής του Δεσποτάτου του Μυστρά, η δυνατότητα ίδρυσης κτητορικών ναών εκτός των Δαραίων και από άλλους κατοίκους του χωριού, όπως τους Φίληδες με τον ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Ράχη, ενδεχομένως τους Μαραγκαίους με τον Άγιο Κωνσταντίνο στού Ήθι[14], πιθανότατα τους Μποραίους με τον Αγιάννη στην Τρανη-Βρύση, τους Στρικαίους με τον Άγιο-Σπυρίδωνα στην Σφυρίδα,....δημιουργεί πολλές υποθέσεις.
dapedo
Το εξαιρετικής τέχνης δάπεδο
της Ζωοδόχου Πηγής Σέρβου.
Υπάρχει περίπτωση να μην προέρχονται όλοι οι Νταραίοι του χωριού από τους ηπειρωτικής καταγωγής συνώνυμους Έλληνες, όπως από πολλούς έχει υποστηριχθεί. Στην περιοχή σε αφιερωτήριο έγγραφο του 1650 που υπάρχει στην Μονή του Φιλοσόφου, υπογράφει ως μάρτυρας ένας Θανάσης Τάρας[15]. Τάρας είναι ενετική λέξη που σημαίνει απόβαρο[16.Δάρα επίσης απαντά ως τοπωνύμιο της Μικράς Ασίας. Γνωστή είναι η μάχη του Δάρα που έγινε το έτος 531 μ. Χ. μεταξύ Βυζαντινών και Περσών.
Η σχέση της περιοχής με τους Βυζαντινούς και με τις ενετικές κτήσεις της Μεθώνης, Κορώνης και λοιπών περιοχών της Πελοποννήσου, από το 1205, ισχυροποιεί την άποψη ότι ο πρωτοκτήτορας του ναού, Τούρκων κρατούντων, Ιωάννης Δάρας ανήκε σε οικογένεια που κατοικούσε στην περιοχή, πολλούς αιώνας ενωρίτερον. Σημαίνον πρόσωπο με σημαντική οικονομική δύναμη και βαθειά πίστη, με άμεση ή έμμεση σχέση με την Κωνσταντινούπολη και το ναό της Ζωοδόχου Πηγής με το θαυματουργό Αγίασμα, του οποίου η δύναμη τον έσωσε κατά την πτώση του από τον Ψηλό Βράχο, ξεπλήρωσε το τάμα του κτίζοντας τον ομώνυμο ναό. Αλλά και ο μεγαλοεπιχειρηματίας δισέγγονός του Δημήτριος Δάρας, προφανώς για τους ίδιους λόγους, τον ναό που έκτισε στο χωριό για την εκπλήρωση ιερού χρέους, αφιέρωσε στην Θεοτόκο την Ζωοδόχο Πηγή. 
Xorio_apo_Hmerologio
Η Ζ. Πηγή στο βορειοανατολικό άκρο του χωριού
πάνω στο βράχο

Η επιλογή της θέσης οφείλεται στην ιερότητα του χώρου, από τα ασκητήρια, τα κελλιά που υπήρχαν στα σπηλαιώδη κοιλώματα του βράχου και στην σχέση την εξάρτηση της περιοχής από το μοναστήρι του Αγιαντριά που υπήρχε, από τους πρωτοβυζαντινούς ακόμη χρόνους.
Παρά τις διάφορες επεμβάσεις, σε πολλά σημεία του βράχου υπάρχουν ακόμη υπολείμματα αιθάλης, που επιβεβαιώνουν την ανάλογη χρησιμοποίηση τους.Ενυσχύει τις παραπάνω θέσεις και η πηγή που μέχρι πρόσφατα υπήρχε στη βάση του Ψηλού Βράχου και σήμερα έχει καλυφθεί από σωρούς χωμάτων.
Στον καθηγιασμένο χώρο, οι κτίτορες, παππούς και εγγονός έχτισαν τον πάνσεπτο, θαυματουργό ναό της Ζωοδόχου Πηγής που επί αιώνες γενεές Σερβαίων αντλούσαν Δύναμη, Πίστη, Παρηγοριά, Ελπίδα[17]....

.
Anaglifo_306
Ανάγλυφη αποτύπωση
Ι. Ν. Ζωοδόχου Πηγής,
σε ημερολόγιο Συνδέσμου.
 "Ο ναός σου Θεοτόκε ανεδείχθει παράδεισος,
ως ποταμούς αειζώους αναβλύζων ιάματα
ώς προσερχόμενοι πιστώς, ως Ζωοδόχου εκ Πηγής,
ρώσιν αντλούμεν και ζωήν την αιώνιον,
πρεσβεύεις γαρ συ τω εκ σου τεχθέντι Σωτήρι Χριστώ,
σωθήναι τας ψυχάς ημών " [18].
(Απολυτίκιον, Ήχος α΄)
 
Ο Ναός σου Θεοτόκε. . . ,
η Καταφυγή μας, η Σκέπη μας! 
"...Πουθενά πιό μυρωμένο δεν καπνίζει το λιβάνι, 
Πουθενά το καντηλάκι, δεν σπιθάει πιο φωτεινό»...[19].......
...............................................................................................................................................
.
.
Ιερός Ναός Παναγίας της Σερβιώτισσας
Από την περιγραφή των Ναών της Ζωοδόχου Πηγής και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, συνάγεται ότι η Θεοτόκος υπήρξε η προστάτις των Σερβαίων, σ' όλες τις περιπτώσεις. Είναι τόσο πολύ συνδεδεμένη με το χωριό που δικαίως θα μπορούσε ν' αποκληθεί Παναγία η Σερβιώτισσα. Η έκπληξη όμως προήλθε από την Κρήτη, όπου οι πιστοί μιας περιοχής έχουν ναό αφιερωμένο στην .. . Παναγία τη Σερβιώτισσα!
Συγκεκριμένα στο χωριό Στύλος του Δήμου Αποκόρωνου των Χανίων υπάρχει η Εκκλησία της Παναγίας της Σερβιώτισσας, η οποία αποτελεί ένα από τα βασικά παραδείγματα της βυζαντινής Αρχιτεκτονικής στην Κρήτη.Κτίσθηκε κατά την Δεύτερη Βυζαντινή περίοδο (12ος αιώνας), και παρουσιάζει επιρροή από ρυθμούς εκκλησιαστικής που αναπτύχθησαν παλαιότερα, κυρίως από την Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης. Ο Ναός σωζόταν σε κατάσταση ερειπίου και στερεώθηκε από την Αρχαιολογική Υπηρεσία πριν πολλά χρόνια.Υποστηρίζεται ότι πήρε το όνομα από κάποια εικόνα της Παναγίας που κρατούσε τον Χριστό με το αριστερό χέρι, Αριστεροκρατούσα. 
Είναι γνωστόν ότι, το αριστεροκρατούσα, δεν είναι εξαίρεση, δεν αποτελεί ίδιον γνώρισμα των εικόνων πρώτον και δεύτερον δεν γίνεται ποτέ Ζερβιώτισσα, (αριστερός= ζερβός-ή-ό, ή ζερβής-ιά-ί,) αλλά το πολύ Ζερβοχέρα, Ζερβιά, αριστερόχειρ, επαρίστερη και άλλα συναφή. Δεν γίνεται όμως ποτέ Ζερβιώτισσα και πολύ περισσότερο Σερβιώτισσα και δεδομένων των σχέσεων των Πελοποννησίων με την Κρήτη κατά την χρονική περίοδο κατασκευής του Ναού, υπάρχει μια επιφύλαξη γιατί όπως έχουν τα πράγματα τίποτα δεν αποκλείεται. 
Προς αποφυγή αίολων σχολίων, απαιτείται πληρέστερη έρευνα για την εξεύρεση πειστικότερων στοιχείων, τα οποία υπάρχει το ενδεχόμενο να μας φέρουν προ εκπλήξεων!
.
.
ΖΠ ΝΑΟΣΖΠ ΚΑΜΠ
I. N. Ζωοδόχου Πηγής και καμπαναριό ΝαούΈργα ζωγραφικής  ιατρού Μαρίας συζ. Χ. Ι. Μαραγκού
 
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ-ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[1] Τάκη Χ. Κανδηλώρου. Η Γορτυνία. Εκδόσεις "ΔΙΟΝΥΣΣΟΣ" Αθήνα. σ. 198. 
[2] Τόσο ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής, όσο και ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που κτίστηκε αργότερα, μετά απ'ο πενήντα χρόνια περίπου, έχουν πολλά κοινά σημεία δομήσεως, εφαρμόζεται η ίδια τεχνική, πρόκειται για τα αντιπροσωπευτικά έργα των Σερβαίων μαστόρων.
[3] Επειδή η καμπάνα παρουσίασε διάφορα ραγίσματα, δημιουργήθηκε το ίδιο εκμαγείο και ανακατασκευάσθηκε από στεμνιτσιώτες μαστόρους μάλλον το 1947. 
(4) Θαυμαστή και αξιέπαινη είναι η ενέργεια του αρχιτέκτονα Ιωάννη Μαραγκού να διακοσμίσει με το ίδιο ακριβώς σχέδιο και το δάπεδο του εξωνάρθηκα του ενοριακού Ναού του χωριού. 
[5] Χαρ. Θ. Μπούρα, Ιστορία Αρχιτεκτονικής. Αθήνα 1975 
[6] Κτήτωρες = ιδρυτές. 
[7] Βσίλη Ι. Δάρα. Ιστορικά Σέρβου Γορτυνίας, Αθήνα 1988. 
[8] Αθ. Δαλιανά, Η Ζωοδόχος Πηγή, Θεσσαλονίκη 1979 
[9] Την εικόνα αυτή κατέστρεψαν οι Τούρκοι στα γεγονότα του 1955. Αντίγραφο του ανευρεθέντος εικονίσματος, υπάρχει στο ναό Παναγίας Αργοκοιλιώτισσας στη Νάξο. 
[10] Αποστολική Διακονία της Ελλάδος, Η Ζωοδόχος Πηγή στο Μπαλουκλί 
[11] Με το ίδιο θέμα υπάρχει και ποίημα του Γ. Βιζυηνού. (Ατθίδες Αύραι). 
[12] Αμηράς, ο Μωάμεθ. 
[13] Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ. Η΄ σ. 336 
[14] 'Ηθι. Η λέξη πρέπει να προέρχεται από το ρήμα ηθέω-ώ, που σημαίνει σουρώνω, στραγγίζω, λόγω των πολλών πηγών που υπάρχουν στην περιοχή. 
[15] Τ. Αθ. Γριτσόπουλου, Μονή Φιλοσόφου, Εν Αθήναις 1960. Σ. 123. " Αφιέρωσις αγρού υπό Πολυδώρου Παπαδιάκου κατ Οκτώβριον 1656, εις θέσιν Βουτσαρού ". 
[16] Μαν. Τριανταφυλλίδη, Τα Οικογενειακά μας Ονόματα, Θεσσαλονίκη 1982. " Ντάρας, Δάρας, dara, το απόβαρο, (ν) ταρα, (Βενετς. tara) ". 
[17] Ιερός Ναός Παναγίας της Σερβιώτισσας. 
[18] Αείζωος=ο υπάρχων, ο αθάνατος. Ρώσις=ρώννυμι, δυνάμωμα, (εν)δυνάμωση. 
[19] Γ. Αθάνας, Νόβας. Ο Αη Δημήτρης (ποίημα).

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2020

Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες

«Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες…»
Του Δημήτρη Κουκουζή –Συνταξιούχου-Δικηγόρου Ιονικής
Με το που έμπαινε ο Μάρτης, από κοντά και η Σαρακοστή. Για να επαληθευτεί το ρηθέν : Λείπει ο Μάρτης από την Σαρακοστή ; Η σαρακοστή, όπως και το σαραντάημερο, είναι συνώνυμα της νηστείας. Είναι η θρησκευτική ανάγκη επί 40 ημέρες πριν από τις μεγάλες γιορτές του Πάσχα και των Χριστουγέννων να νηστεύει ο Χριστιανός. Κοντά στη νηστεία και η προσευχή. Με τα σαρανταλείτουργα το σαραντάημερο και με τους Χαιρετισμούς, τα Ψυχοσάββατα και τις Κυριακές των νηστειών η σαρακοστή. Το χωριό γίνεται τόπος νηστείας και προσευχής, σαν ένα μεγάλο μοναστήρι. Και όταν λέμε νηστεία το εννοούμε. Φαγητό λιτό, νηστίσιμο και ξανάρτυγο. Δεν τη χαλάγαμε τη νηστεία στη σαρακοστή! Κατάλυση ιχθύος επιτρεπόταν μόνο δύο φορές : Του Βαγγελισμού και των Βαγίωνε. Και όταν λέμε ιχθύς εννοούμε μόνο ένα ψάρι και αυτό παστό. Τον υγράλατο μπακαλιάρο! Άλλο ψάρι εκτός από το μπακαλιάρο και το ρέγγο (και τα δύο ήταν λύσσα) δεν ξέραμε. Για νωπό ψάρι, ούτε λόγος να γίνεται! Ότι φώσφορο και ασβέστιο χρειαζόμαστε στον οργανισμό μας μόνο από αυτά τα δύο ψάρια τα παίρναμε. Αγοράζαμε λοιπόν ένα φελί μπακαλιάρο, τον καθαρίζαμε από τα φτερά του, τον κόβαμε κομμάτια και τον ρίχναμε στο νερό για να ξαρμυρήσει. Ήθελε δύο τρία νερά αλλαγή. Για να φτουρήσει ο μπακαλιάρος τον ψήναμε στο φούρνο μας, (εννοούμε πάντα ξυλόφουρνο) σε ένα μεγάλο τεψί, γεμάτο με πατάτες, μαράθια και κρεμμύδια. Τώρα που και πότε αλιευόταν και ποια ήταν η διαδρομή του από τον τόπο αλιεύσεως μέχρι το χωριό μας, καθόλου δεν μας ένοιαζε. Μιλάμε για φαγητό πεντανόστιμο και αρωματικό. Μοσχοβόλαγαν οι φούρνοι και οι γειτονιές! Η 25η Μαρτίου είναι συνδεδεμένη πρώτα στο μυαλό μας με την όσφρηση και τη γεύση του μπακαλιάρου στο φούρνο με μαράθια. Μετά ερχόταν η παρέλαση, η σημαία και τα ποιήματα. Ήταν η πείνα σας που τα έκανε νόστιμα, μας λένε σήμερα. –Σωπάτε ρε, τους απαντάμε : Δεν ήταν η πείνα μας. Ήταν η νοστιμιά των υλικών και το ψήσιμο στο φούρνο με ξύλα. Αν εξαιρέσουμε τις δύο αυτές μέρες το κλασσικό μενού της νηστείας ήταν το ίδιο για όλους και πάντοτε: Ψωμί με ελιές (χαρακωτές, ξυδάτες, τσακιστές, κ.λπ.), πατάτες βραστές σπυραλατιστές, κρεμμύδια (ξερά ή χλωρά), μαρουλόφυλλα, φασόλια νερόβραστα, τουρσιά και καμιά φορά αγοραστό χαλβά. Το στομάχι σου γινόταν … τσαρούχι και το στόμα σου … παπούτσι! Και δεν ήταν μόνο που νηστεύαμε όλοι (παιδιά, νέοι, γέροι, άνδρες, γυναίκες). Ήταν και οι δουλειές στα χωράφια, στους κήπους και κυρίως στα αμπέλια. Στη σαρακοστή, το Μάρτη μήνα, σκάβουν τα αμπέλια και γίνονται τα κουτρούλια. Άντε τώρα από πρωίας μέχρι εσπέρας να σκάβεις το αμπέλι και το φαγητό σου να είναι ελιές, κρεμμύδια, ψωμί και κρασί. Και να μη βαρυγκωμάς καθόλου. Κανένας δεν ζήλευε τον άλλο γιατί και αυτός ελιές έτρωγε. Μερικές φορές βέβαια νηστεύει ο δούλος του Θεού, γιατί δεν έχει τι να φάει. Νηστεία ίσον λιτότης. Γιατί αν είναι να φας ένα μάλε σαρακοστιανά ιδίως από τα αγοραστά (καλαμαράκια γαρίδες, ταραμοσαλάτα, αστακό κ.λπ.) τότε δεν κάνεις νηστεία παρά μόνο .. κολάζεσαι ! Επειδή όμως ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει, άρχισαν σιγά-σιγά οι… εκπτώσεις και στη νηστεία. Ο καθένας, όταν από τη μακρά νηστεία ξελιγωνόταν, αυτοονομαζόταν ασθενής ή οδοιπόρος, ώστε να μπει στην εξαίρεση και να δει στο ημερολόγιο τη φράση κατάλυση πάντων ! Σήμερα η νηστεία ξεθώριασε ακόμα περισσότερο. Λίγοι πια κρατούν τη σαρακοστή. Τη μεγάλη όμως ζημιά στη νηστεία την έκανε ο… Ιωάννης ο Χρυσόστομος! Ναι καλά διαβάζετε. Ο μέγας αυτός Ιεράρχης στον Κατηχητικό Λόγο του, που διαβάζεται στους ναούς το βράδυ της Αναστάσεως, στο τέλος της λειτουργίας, έφθασε στο … απαράδεκτο σημείο να ισοπεδώνει την νηστεία και να την εξισώνει με την … ανηστεία ! Με την ευχή του, που την ακούν μόνο όσοι μετά τα μπαμ και μπουμ, συνεχίζουν τη λειτουργία της Αναστάσεως μέσα στο ναό (όσοι φεύγουν), δηλ. οι περισσότεροι δεν την έχουν ακούσει ποτέ τους) βάζει ο Άγιος Χρυσόστομος στην ίδια μοίρα τους νηστεύσαντες και τους μη νηστεύσαντες. Λέει δηλαδή : Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες ευφράνθητε σήμερον! Η Τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ο μόσχος πολύς, μηδείς εξέλθει πεινών. ΄Ετσι όμως ο Άγιος αδικεί τους νηστεύσαντες, που ταλαιπωρήθηκαν 40 μέρες με ελιές, με μια μπουτσιά κουλούρα και κρεμμύδια και επιβραβεύει τους μη νηστεύσαντες, που τρώγανε ότι θέλανε όλη τη σαρακοστή και κογιονάρανε τους άλλους λέγοντας : «Σεις νηστεύετε για να πάτε στον παράδεισο. Εμείς δεν θέλουμε παράδεισο, ο παράδεισος είναι εδώ». Και εδώ είναι που τον νηστευτή πιστό χριστιανό τον πιάνει το παράπονο. –Γιατί Κύριε Χρυσόστομε εγώ που νήστευα να είμαι στην ίδια μοίρα με τον … αμαρτωλό που έτρωγε το καταπέτασμα; Και ο Άγιος Χρυσόστομος συνεχίζει την αδικία του απαντώντας : Δεν πειράζει τέκνον μου! Μέρα που είναι ας συγχωρέσουμε και τους αμαρτωλούς και τους εχθρούς μας. Εδώ και η Τροχαία ακόμη, το Πάσχα, χαρίζει πρόστιμα και επιστρέφει πινακίδες στους αμελείς οδηγούς! Ας δεχθούμε στην εκκλησία πλούσιους και πένητες, εγκρατείς και ράθυμους, πρώτους και τελευταίους. Ο Δεσπότης φιλότιμος ων, δέχεται τον έσχατον (δηλ. αυτόν που έφθασε στη λειτουργία λίγο πριν το Δι΄ευχών), καθάπερ και τον πρώτον (αυτόν δηλ. το Χριστιανό που πήγε στην εκκλησία με την πρώτη καμπάνα.) Ο Χριστός μέρα που είναι συγχωρεί όλους, αγαπά όλους και εξισώνει τους αμνούς με τα ερίφια. Και τον ύστερον ελεεί και τον πρώτον θεραπεύει, κακείνω δίδωσι και τούτω χαρίζεται. Δεύτε ουν νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες ενφράνθητε σήμερον! Δεν είναι αδικία. Είναι μακροθυμία! Το απαιτεί η μέρα. Το θέλει η Λαμπρή!

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2020

Ακήρυχτος πόλεμος...GOVID-19

Πόλεμος – πόλεμος …. Τρόμος – φόβος και λαχτάρα…
Οι Θεοί κρύβονται στην λαίλαπα του πολέμου… Στην τρομάρα!…
Λυγμοί, κλαυθμοί, αλαλαγμοί, δάκρυα και οδυρμοί παντού…..
Όλοι τρέχουν αλαφιασμένοι εδώ και εκεί, – πέρα- δώθε, μήπως, για να βρούνε…  Ακόμα-ακόμα  και οπλή αλόγου να κρυφτούνε…
Δεν έφταναν στην ανθρωπότητα όλα αυτά τα βάσανα, του ήρθανε και τα ανεπάντεχα του κοσμάκη και το άλλο το κακό το μεγάλο, ο κορωνοϊός.
Ο COVID-19.  

Οι Άγιοι  και οι μοναχοί φοβούνται…
Νυχθημερόν, γονατιστοί, προσεύχονται στον Ουρανό, για την σωτηρία του κόσμου, να εισακουστούνε…
Να σταματήσει το κακό, η ανθρωποφαγία.
Αυτή που την πείνα δεν στομώνει….
Να επικρατήσει η Ειρήνη, να γαληνέψει η Πλάση, την πείνα του κόσμου να χορτάσει….

Η δασκάλα


Ελιξίριον ೂΟಉ Ειρ.Μ

Μια δασκάλα δεν συμπαθούσε καθόλου ένα μαθητή της. Ώσπου έμαθε το τραγικό μυστικό του
Την πρώτη μέρα της καινούργιας σχολικής χρονιάς, στάθηκε μπροστά από τα παιδιά της πέμπτης τάξης, τους συστήθηκε και στη συνέχεια τους είπε ένα μεγάλο ψέμα.
Όπως και οι περισσότεροι άλλωστε δάσκαλοι, κοίταξε τους μαθητές της και τους είπε ότι τους θα τους αγαπάει και θα τους προσέχει όλους το ίδιο.
Αλλά αυτό ήταν αδύνατον, γιατί εκεί στην μπροστινή σειρά, κάθονταν ένα μικρό αγόρι, ο Τέντυ Στάλλαρντ.
Η κυρία Τόμπσον είχε παρατηρήσει τον Τέντυ από την προηγούμενη χρονιά και δεν τον συμπαθούσε ιδιαίτερα.
Δεν έπαιζε με τα άλλα παιδιά, δεν συμμετείχε στην τάξη, τα ρούχα του ήταν συνέχεια βρώμικα και σίγουρα δεν έκανε όσο συχνά έπρεπε μπάνιο.
Ο Τέντυ ήταν ένα παιδί που την δυσαρεστούσε όποτε τον έβλεπε για αυτό και απολάμβανε τις στιγμές που σχημάτιζε με τον κόκκινο στυλό της τα τεράστια Χ στα τετράδια του, έσβηνε τα λάθη του ή βαθμολογούσε με 6 και με 5 τις εργασίες του.
Στο σχολείο, όπου δίδασκε η κυρία Τόμπσον, ήταν υποχρεωμένη να ελέγχει το παρελθόν όλων των παιδιών που υπήρχαν στη τάξη της. Ακόμη και του μικρού Τέντυ. Έτσι όταν άνοιξε τα αρχεία του, την περίμενε μια μεγάλη έκπληξη.
Ο δάσκαλος που είχε τον Τέντυ στην πρώτη τάξη του Δημοτικού έγραφε για αυτόν: «Ο Τέντυ είναι ένα υπέροχο παιδί όλο χαμόγελο. Είναι οργανωτικός, μελετηρός και έχει καλούς τρόπους. Είναι μια έμπνευση για τα παιδιά που βρίσκονται γύρω του.»
Η δασκάλα που είχε τον Τέντυ στη Δευτέρα Δημοτικού έγραφε: «Είναι εξαιρετικός μαθητής, τον συμπαθούν πολύ οι συμμαθητές του αλλά ο ίδιος μοιάζει πολύ προβληματισμένος επειδή η μητέρα του πάσχει από μια ανίατη ασθένεια και η ζωή στο σπίτι του πρέπει να είναι πολύ δύσκολη.»
Η δασκάλα που τον δίδαξε στην Τρίτη Δημοτικού έγραφε: «Ο θάνατος της μητέρας του του στοίχισε πολύ. Ο ίδιος προσπαθεί να κάνει ότι καλύτερο μπορεί, αλλά ο πατέρας του δεν του δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον. Η άσχημη κατάσταση στο σπίτι θα τον επηρεάσει πολύ σύντομα, αν δεν αλλάξει γρήγορα κάτι.»
Ο δάσκαλος του Τέντυ στην Τετάρτη Δημοτικού έγραφε: «Ο Τέντυ έχει παραιτηθεί και δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για το σχολείο. Δεν έχει πολλούς φίλους και πολλές φορές κοιμάται στην τάξη.»
Η κυρία Τόμπσον συνειδητοποίησε το πρόβλημα και αισθάνθηκε ντροπή για τον εαυτό της. Αισθάνθηκε ακόμη χειρότερα, όταν όλοι οι μαθητές της, της έφεραν χριστουγεννιάτικα δώρα τυλιγμένα με αστραφτερά περιτυλίγματα και όμορφες κορδέλες. Όλοι, εκτός από τον Τέντυ. Το δικό του δώρο ήταν αδέξια τυλιγμένο σε ένα βρώμικο, καφέ χαρτί που μάλλον πριν ήταν η σακούλα ενός παντοπωλείου.
Η κυρία Τόμπσον δυσκολεύτηκε να το ανοίξει. Τα περισσότερα παιδιά γέλασαν όταν έβγαλε από μέσα ένα βραχιόλι που είχε φτιάξει ο ίδιος με σπάγκο και πέτρες αλλά και ένα ανοιχτό, μισογεμάτο μπουκάλι με άρωμα.
Σηκώθηκε από τη θέση της και σταμάτησε απότομα των γέλιο των παιδιών όταν φώναξε δυνατά πόσο πολύ της άρεσε το δώρο του. Στη συνέχεια φόρεσε το βραχιόλι και έριξε λίγο από το άρωμα στο χέρι της.
Ο Τέντυ έφυγε τελευταίος εκείνη τη μέρα από την τάξη. Βγαίνοντας από τη πόρτα γύρισε προς τη δασκάλα του και της είπε με θλιμμένη φωνή
«Σήμερα κυρία μυρίζετε σαν τη μαμά μου!»
Η κυρία Τόμπσον έκλαψε πολύ εκείνη τη μέρα. Από τότε σταμάτησε να μαθαίνει τα παιδιά ανάγνωση, γραφή και αριθμητική. Αντ “αυτού, άρχισε να τα διδάσκει.
Αγαπούσε όλα τα παιδιά αλλά έδινε ιδιαίτερη προσοχή στον μικρό Τέντυ.
Κάθε φορά που τον βοηθούσε στα μαθήματα του, το μυαλό του έμοιαζε να ζωντανεύει.
Όσο περισσότερο τον ενθάρρυνε, τόσο πιο γρήγορα απαντούσε στις ερωτήσεις της. Μέχρι το τέλος του έτους, ο Τέντυ είχε γίνει ένα από τα πιο έξυπνα παιδιά της τάξης και, παρά το ψέμα της ότι θα αγαπούσε όλα τα παιδιά το ίδιο, ο Τέντυ ήταν πλέον και επίσημα ο αγαπημένος της.
Την επόμενη χρονιά η κυρία Τόμπσον ανέλαβε πάλι την Πέμπτη Δημοτικού και έβλεπε τον Τέντυ μόνο στα διαλείμματα. Μια μέρα, προς το τέλος του έτους, βρήκε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα του σπιτιού της. Το σημείωμα είχε την υπογραφή του Τέντυ και έγραφε:
«Είσαστε ακόμη η καλύτερη δασκάλα που είχα ποτέ στη ζωή μου».
Έξι χρόνια μετά η κυρία Τόμπσον έλαβε άλλο ένα σημείωμα, αυτή τη φορά με το ταχυδρομείο. Ήταν πάλι ο Τέντυ και της έγραφε ότι είχε τελειώσει τρίτος σε βαθμό το Λύκειο, αλλά εκείνη ήταν ακόμη η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.
Τέσσερα χρόνια μετά, πήρε άλλη μια επιστολή από τον Τέντυ. Της έγραφε ότι είναι δύσκολα στο Πανεπιστήμιο αλλά πολύ σύντομα θα έπαιρνε το πτυχίο του και με καλό βαθμό.
Τέλειωσε το γράμμα του γράφοντας ότι ακόμη εκείνη είναι η καλύτερη και η πιο αγαπημένη του δασκάλα που είχε ποτέ.
Έπειτα από τέσσερα χρόνια άλλο ένα γράμμα από τον Τέντυ έκανε την εμφάνιση του στο ταχυδρομικό κουτί της κυρία Τόμπσον.
Της έγραφε ότι αφού πήρε το πτυχίο του, αποφάσισε να προχωρήσει λίγο ακόμη τις σπουδές του.
Τέλειωνε την επιστολή γράφοντας ότι παραμένει η καλύτερη και η αγαπημένη του δασκάλα. Αλλά αυτή τη φορά το όνομα με το οποίο υπέγραφε ήταν διαφορετικό: Δρ. Θίοντορ Φ. Στάλλαρντ
Η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Η κυρία Τόμπσον πήρε ακόμη ένα γραμμα από τον Τέντυ εκείνη την άνοιξη. Της έγραφε ότι είχε βρει μια κοπέλα και επρόκειτο να την παντρευτεί. Της έλεγε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει μερικά χρόνια πριν και αναρωτιόταν αν θα μπορούσε εκείνη, να καθίσει στη θέση που κάθεται η μητέρα του γαμπρού. Φυσικά εκείνη το έκανε..
Πήγε στο γάμο φορώντας στο χέρι εκείνο το βραχιόλι από πέτρες που της είχε κάνει δώρο ο Τέντυ και φορώντας το άρωμα που του θύμιζε τη μητέρα του.
Την στιγμή που ο Δρ. Στάλλαρντ την αγκάλιασε της ψιθύρισε στο αυτί:
«Σας ευχαριστώ, κυρία Τόμπσον, γιατί πιστέψατε σε μένα. Σας ευχαριστώ τόσο πολύ γιατί με κάνατε να αισθανθώ σημαντικός και μου δείξατε πως μπορώ να κάνω τη διαφορά».
Η κυρία Τόμπσον με δάκρυα στα μάτια του απάντησε:
«Τέντυ, κάνεις πολύ μεγάλο λάθος. Εσύ είσαι αυτός που μου έμαθε ότι μπορώ να κάνω τη διαφορά. Δεν ήξερα πώς να διδάξω τους μαθητές μου μέχρι που σε γνώρισα.»
Βοηθήστε να διαδοθεί ένα πολύ όμορφο μήνυμα, κοινοποιώντας το άρθρο στους φίλους σας. .
Προσπαθήστε να μην κρίνετε από το περιτύλιγμα και μην υποτιμάτε ποτέ μα ποτέ την δύναμη που έχετε και που μπορεί να αλλάξει τις ζωές των ανθρώπων γύρω σας.