Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Άμα θέλει ο Θεός!..

Τι να είναι και τούτο, μετά από τόσα χρόνια;...
Μου σκουντάνε, με τσιγκλάνε, με κάτι το μυαλό, σαν με την βουκέντρα και σαν να μου ξυπνάνε τις μνήμες..... 
Τότε και μένα η συχωρεμένη η μάνα μου με έστειλε στα έντεκα μου να βοσκήσουν, δύο γίδες και ένα μουλάρι.
Ήταν τέλος του Μάρτη,αρχάς του Απρίλη...
Που λέτε, πως με έστειλε;…
Στα αμπέλια.... στη σκάλα...
Στο κίνδυνο τον μεγάλο...
Πήγα αμόλησα τις γίδες στο πλάι να βοσκήσουν και όλη την ώρα εγώ ήμουνα καβάλα στο μουλάρι.
Εκείνο έβοσκε και εγώ έπαιζα,καβαλαρία και άλλη έγνοια από το παιγνίδι, δεν είχα καμία...

Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

Τα τότε... τα παλιά... τα ωραία!...


Γάμος μεγάλος, γλέντι τρικούβερτο έγινε στο χωριό.
Τσαχπίνης, ζωηρός ήταν ο γαμπρός, πανέμορφη, ανθηρή ήταν η νύφη.
Όμως, η νύφη, η τσουπίτσα (1) ήταν ορφανή και από μάνα και από πατέρα.
Ήταν και η φτώχεια στο σπιτικό της μεγάλη. Είχε όμως και μια στρίγκλα, κακιά μητριά, που τέτοια, δεν υπήρχε στον κόσμο άλλη...
Η τσούπα είχε περίσσια λεβεντιά και χάρη, καλόγνωμη ψυχή, καρδιά μεγάλη!...
Που τη θαυμάζανε όλοι, οι άλλοι...
Ήταν που της άξιζε, της έπρεπε για να μπει σε σπίτι, σε κονάκι, καλόγνωμο, γνωστικό, προκοπή για νάχει...
Όλοι οι συγγενείς της την είχανε, για του σογιού καμάρι, σε ομορφιά, φιλότιμο, αξιοσύνη, περπατησιά είχε με χάρη....
Μα πιότερο την αγάπαγαν οι συγγενείς από της μάνας της το σόι...
Της άξιζε η αγάπη τους, ήταν η τσούπα γλυκομίλητη, καλόγνωμη. με καλοσύνη.
Το όχι ποτέ τα χείλη δεν έλεγαν, ήταν πάντα πρόθυμη, είχε επάνω της το κάτι...
Ήταν με προκοπή γεμάτη!...

Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

Της ξενητειάς η ντρίτσα

Δύο ξαδέρφια ήσαν σε μια γειτονιά στο χωριό, καλά, όμορφα, έξυπνα και αγαπημένα, ο Παρασκευάς και ο Λάμπης. 
Μαζί μεγαλώσανε και τα δυο, τρώγοντας με το ένα το ξύλινο κουτάλι, όπως οι περισσότεροι τότε στο χωριό,  στη ίδια σουπιέρα,στο ίδιο το σαγάνι, τα λάχανα, τον τραχανά, την βραστογαλιά, τις φακές, την φασολάδα, τα ρεβίθια.
Και οι κουταλιές ήσαν ίσιες- ίσιες και δίκαιες, όπως λέγανε και τις μετράγανε, μία σου και μία μου, όπως έπρεπε, για να μη γίνει αδικία, να μη ρίξει, ο ένας, τον άλλον….
Μαζί πηγαίνανε στο σχολειό στην ίδια τάξη, στην ίδια φυλλάδα διαβάζανε τα γράμματα να μάθουν. Δεν είχανε φυλλάδα, δεν είχανε τα έχοντα, να αγοράσουν οι δυό τους, δύο φυλλάδες, είχαν περίσσια φτώχεια, αντάμα και στα παιχνίδια. 


Μαζί φτιάγνανε από το μέλεγο τις  καλές τις σφεντόνες τους και σκοτώνανε τα πουλιά. Όμως  με την δεξιοτεχνία τους  αυτή ήσαν άριστοι  και στο σημάδι. Και με τις σφεντόνες  τους στραβώνανε όλες τις  γάτες, όταν  σουρούπωνε, κοντά το  βράδυ, βράδυ  που τα ματάκια τους στις γάτες λαμπύριζαν και τους ήτανε  για το καλό σημάδι.

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

Το τέλειο- η ανθρωπιά

Κάτι λείπει, κάτι λείπει......
Δεν είναι τέλειο!....
Κάτι λείπει από τον άνθρωπο από την κοινωνία από την ζωή...
Λείπει αυτό το κάτι...
Και η έλλειψης του, κάνει την κοινωνία των ανθρώπων, ζαβή, δυστυχισμένη.....
Τι να  λείπει; Τι;...
Τι είναι αυτό που εξ αιτίας του οι περισσότεροι άνθρωποι περπατάνε και είναι θλιμμένοι, πικραμένοι;.....
Δεν γελάει ποτέ τα χείλη τους, καθόλου δεν χαίρεται η καρδιά τους....
-Μήπως λείπει το ψωμί;
-Μήπως το νερό;
-Μήπως ο Ήλιος ο λαμπερός, τα άστρα  και το φεγγάρι;...
-Ή μήπως ο αέρας, της ζωής , και της αναπνοής η ανάγκη, το οξυγόνο;...

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Φυλακισμένη Ελπίδα

Εκεί μεσάνυχτα που σιδηροδέσμιος κάθεται ο δόλιος,ο άφταιγος,και συλλογίζεται τα βάσανα του, ας κάνει και την προσευχή....από την καρδιά του...
Ίσως από αυτόν εισακουστεί και πιάσει....
.http://gortynios-isv.blogspot.gr/2017/11/blog-post_19.html
Προσευχή απελπισίας....[κλικ]
Τώρα σε αυτή την κρίση... Τι άλλο ο δόλιος πια να κάνω;;; -Τι είπες...Τι... -Αυτό κάνω.... -Παρακαλώ γονατιστός του Θεού τον Άγγελο του κ...
Zacharoula Gaitanaki [ κλικ]
Τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας τα τελευταία επτά χρόνια, μας κρατούν όλους δέσμιους και δεν μας αφήνουν να χαρούμε και να κάνουμε όνειρα για το μέλλον. Ζούμε μέσα σε συνεχή αβεβαιότητα και αγωνιζόμαστε για μια αξιοπρεπή ζωή. Μα όπως ο σιδεροδέσμιος πατέρας του ποιήματός μου και του πίνακα, δεν πρέπει να χάσουμε την
ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΗ ΕΛΠΙΔΑ
Με τ' απαλό χεράκι του την αλυσίδα πιάνει,
είναι μικρούλι κι αγνοεί, τι το κακό έχει κάνει
ο πατερούλης του ο καλός κι είναι φυλακισμένος.
Δεν έκλεψε, δεν σκότωσε, απλά είναι χρεωμένος.
Λεφτά που δεν επέστρεψε σε κάποιον τοκογλύφο,
τον έστειλαν στη φυλακή, τον έστησαν στον τοίχο.
Βλέπει γυναίκα και παιδιά στο πόδι μ' αλυσίδα,
σύντομα πως θα βγει από κει δεν χάνει την ελπίδα.
ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΠΑΝ. ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ
(Ζώνη Αρκαδίας, 22/11/2017).
Καλή δύναμη και κουράγιο σε όλους μας. Να μην το βάλουμε κάτω.

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Προσευχή απελπισίας....

Τώρα σε αυτή την κρίση...
Τι άλλο ο δόλιος πια να κάνω;;; 
-Τι είπες...Τι...
-Αυτό κάνω....

-Παρακαλώ γονατιστός του Θεού τον Άγγελο 
του κάνω και τριάντα τρεις μετάνοιες..... 
Ας με βοηθήσουν σε αυτό και οι σεβάσμιοι της Εκκλησιάς, της Χώρας,
οι Άγιοι Δεσποτάδες, να εισακουστεί η προσευχή ,η παρακάλια.

Ο Άγγελος του Θεού, να κατεβαίνει κάθε βράδυ που σουρουπώνει 

και πέφτουν, οι τέτοιοι, να πλαγιάσουν 
να μη τους αφήνει να ησυχάσουν 
μέχρι να ξεπληρώσουν όλοι αυτοί τα οφειλόμενα..
και τα κλεμμένα... αργύρια.
Να σωθεί, να ζωντανέψει, η Πατρίδα,!!!..... "

-Ελάτε  όλοι μαζί... με κοπετούς..
Προσευχηθείτε να προσευχηθούμε όλοι αντάμα...
..
Μήπως γενεί το θαύμα!!!!

Γιάννης Στ Βέργος {gortynios.isv}
17/11/2017

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Απορίας άξιον-δόλωμα

-Αυτό είναι για να είναι....
-Τι;...
-Μα αυτό είναι....Είναι.... Απορίας άξιον...
 -Άκου φίλε μου, με προβλημάτισες,  τι να σου ειπώ;…
-Αυτό  που με ρωτάς είναι δίλημμα και δόλωμα… αντάμα!... 
-Είναι μεγάλης απορίας άξιον…
-Κάποιος παππούς τότε στο χωριό, που ήξερε λίγα γραμματάκια, και διάβαζε αγάλια-αγάλια, τον αστικό  κώδικα, τον ποινικό το νόμο και το σύνταγμα, τα είχε αυτά πάντα πρόχειρα στο παραγώνι, στην θουρίδα….
Και μέσα τα καπνισμένα γράμματα λέγανε.... 

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Το αμανάτι

Στον ύπνο μου απόψε ήρθε απρόσμενα και με σκούντησε, με τσίκλησε, ο παππούς, που είναι εκεί επάνω...στους κόλπους του Αβραάμ, να ξυπνήσω...
-Ξύπνα ρέε -ξύπνα μου είπε και άκου να ακούσεις,  να σου πω, να σου το μολογήσω, για να  τους  τα μολογήσεις...
Ξύπνησα ταραγμένος, τα μάτια τρίβω.
-Έλα παππού, τι θεές;;;
-Πες τους σε αυτούς, πως οι κουβέντες τους, που λένε, δεν αλατίζουνε μπίτ....

Το σοφό τέστ του Σωκράτη

Ξου... Ξου... Οι ροφιάνοι...

Το σοφό τεστ του Σωκράτη που πρέπει να το εφαρμόζουμε κι' εμείς... Μια μέρα, εκεί που ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας...
DIAFORETIKO.GR

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Ο μπάρμπα Αγγελής


Τότε οι ρίζες της παιδείας, είχαν πολλαπλές πίκρες.....
Η Ντόραινα - η Σταύραινα και τα παιδιά του χωριού μου δοκίμασαν από δαύτες....
Πίκρα, πίκρα, πίκρα..... Μα στο τέλος!!!.....
Απέξω μοναχή  στο σκαλοπάτι της αυλόπαρτας καθότανε σούρουπα η Βασίλω η Ντόραινα σκυφτή συλλογισμένη.
Επιταγή περίμενε από την ξενιτεμένο άντρα της, που ήταν για καζάντι, στην ξενιτιά,δεν ήρθε η επιταγή για να πορευτεί η  οικογένεια και ήταν πικραμένη…
Πριν τρεις ημέρες πέρασε από το χωριό ο ταχυδρόμος από του Παλούμπα καβάλα στην ψαριά φοράδα, πέρασε την καλημέρισε, μα τίποτα δεν της αφήνει…
Στο ακόνι βάρεσε  την σάλπιγγα  για να τον ακούσουν όλοι στο κάτω χωριό, γράμματα, μηνύματα και επιταγές να πάρουν από τους ξενιτεμένους τους  μαστόρους, και κάπου-  κάπου να πάρουν κανένα δέμα και την μονέδα όσοι ήσαν τυχεροί και είχαν δικούς τους ανθρώπους στην Αμερική, και αλλού, που  αυτοί είχαν φιλότιμο και είχαν την έγνοια τους για δαύτους…. 
Εκεί καθόταν η Βασίλω και τα παιδιά της με τα άλλα παιδιά παίζανε  στο δρόμο…. Δεν άκουγε η βασίλω τις φωνές των παιδιών ούτε έβλεπε μπροστά της….