Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2019

Η απελευθέρωση 12/10/1944

Αναδημοσίευση
Georg

1
2 ΟΚΤΩΒΡΗ 1944 !!! Συμπληρώνονται σήμερα 75 χρόνια ,από την απελευθέρωση της Αθήνας από τα Γερμανικά στρατεύματα...
«Ήταν ένα κάρο φορτωμένο νέους και νέες που ξεφωνίζανε. Στο άλογο που τραβούσε το κάρο καθότανε καβάλα μια γυναίκα μελαχρινή σα γύφτισσα που είχε στο κεφάλι και στους ώμους ένα σάλι επαναστατικά κατακόκκινο. Φορούσε κίτρινο φουστάνι κι είχε διάφορα χαϊμαλιά στο στήθος, κρατούσε μια ελληνική σημαιούλα και ξεφώνιζε τραγουδώντας: «Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη…». Μια παρέα μάγκες γυρίζανε με ένα χαρτονένιο Χίτλερ κρεμασμένο σε ένα κοντάρι και φωνάζανε ρυθμικά «Εμπατίρησε»(καινούργια λέξη argot).. Πολλά τραμ και καμιόνια ανεβοκατέβαιναν τους κεντρικούς δρόμους φορτωμένα παιδιά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που φωνάζανε συνθήματα των οργανώσεών τους. Είδα και μια παρέλαση πιτσιρίκων με ξύλινα τουφέκια, του «παιδικού μετώπου» του ΕΑΜ», γράφει ο συγγραφέας Γιώργος Θεοτοκάς για τη «μεγάλη ημέρα»...
και η ιστορία γράφει..
.Η απελευθέρωση της Ελλάδας έθετε στο επίκεντρο το ζήτημα της δομής της μεταπολεμικής εξουσίας. Η Αντίσταση κατά των αρχών κατοχής είχε αναδείξει νέες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις οι οποίες με προεξάρχον το ΕΑΜ ασκούσαν εξουσία σε εκτεταμένες περιοχές της ορεινής Ελλάδας. Επιπρόσθετα, διέθεταν αξιόμαχο στρατό, τον ΕΛΑΣ, το δεύτερο μεγαλύτερο αντάρτικο στρατό στην Ευρώπη, ο οποίος είχε επιδείξει σημαντικές επιτυχίες εναντίον των στρατευμάτων Κατοχής. Το ΕΑΜ, λαμβάνοντας υπόψη του τη διεθνή συγκυρία, παράλληλα με τη δημιουργία της Κυβέρνησης του Βουνού υπέγραψε το Εθνικό Συμβόλαιο του Λιβάνου (20 Μαΐου 1944), προσχώρησε στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Γ. Παπανδρέου (2 Σεπτεμβρίου 1944) και στην Καζέρτα συμφώνησε στην υπαγωγή των αντάρτικων δυνάμεων στη συμμαχική διοίκηση (26 Σεπτεμβρίου 1944).
Ο παλαιός πολιτικός κόσμος, συσπειρωμένος γύρω από την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση του Καΐρου σχεδίαζε την επιστροφή του στην πολιτική σκηνή. Μία επιστροφή η οποία θα στηρίζονταν στη βρετανική διπλωματία και στα βρετανικά όπλα. Η επιχείρηση ΜΑΝΝΑ προέβλεπε την απόβαση βρετανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα αμέσως μετά την υποχώρηση των Γερμανών με επίκληση την «τήρηση του νόμου και της τάξης» αλλά κατ’ ουσία για την εξασφάλιση του πολιτικού ελέγχου....

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2019

Τα ζώα ζητούν δικαίωση

Προσομοιάζουμε μερικούς ανθρώπους με τα ζώα και τους αποκαλούμε ζώον... Βρίζουμε τον άνθρωπο ζώον;.... 
Είναι αλήθεια;....
Είναι βρισιά;...
Αν ναί...
Ναί...  Προσβάλλουμε τα ζώα....
Και αν μπορούσαν τα ζώα και είχαν φτιάξει ποινικό νόμο προστασίας τους, θα δίκαζαν τον άνθρωπο για παραποίηση και παράνομη χρήση του τίμιου ονόματός τους ...
Τι είναι τα ζώα;...
Το γαϊδουράκι σύμβολο υπομονής, άοκνος εργάτης και βοηθός του ανθρώπου. 
Ο σκύλος πιστός φίλος και φύλακας...
Το προβατάκι ο άκακος τροφοδότης του ανθρώπου.
Τα πουλιά ό αετός ο πέρδικα το αηδόνι κλπ...
Είναι οι άπλεροι μουσικοσυνθέτες προς τέρψη της Φύσης και του ανθρώπου.
Που μοιάζει ο άνθρωπος με το ζώον;;;...
Ποιός είναι ο καλύτερος;
Κανένα ζώον δεν αντιμάχεται το όμοιό του, παρά μόνο την ώρα της επικράτηση του δυνατού, για την σεξουαλική αναπαραγωγή, την  διαιώνιση του είδους....
Ο άνθρωπος όμως σκοτώνει χωρίς αιτία και αφορμή τον άνθρωπο...
Από τα πέρατα της οικουμένης στέλνονται στρατιώτες να σκοτώσουν στα άλλα πέρατα της οικουμένης (για την δήθεν επιβολή ειρήνης  και για το καλό τους) Σκοτώνουν ανθρώπους νέους, γέρους και παιδιά χωρίς να τους ξέρουν... Προσβάλουν οι άνθρωποι και πολύ περισσότερο οι ηγέτες του κόσμου τα ζώα,  ή δεν τα προσβάλλουν;...
Ή μήπως η λέξη ζώον,  πρέπει να θεωρηθεί λέξης υψίστης τιμής;;;.... 
Τα ζώα ζητούν δικαίωση...

Γιάννης Στ Βέργος (gortynios.isv)
6/10/2019

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2019

Τα ίδια τα παλιά




Τα ίδια τα παλιά.





19 Δεκεμβρίου 2016 στις 1:44 μ.μ
Τα ίδια τα παλιά·
Χρόνια με υγεία εύχομαι καλά, με υπομονή και αγάπη...
Αλλά αυτές τις μέρες, τις Άγιες, τις καλές πού έρχονται, δεν μπορώ να γράψω το κάτι τις το πάρα πάνω...
Μόνο αυτές τίς λέξεις θα αραδιάσω και όποιος κατάλαβε - κατάλαβε...Ότι θα καταλάβει...
Δεν φταίω εγώ.... Δεν φταίς εσύ... Δεν φταίει ο παρά εκεί ...Δεν φταίει ο πάρα πέρας... για το κατάντημά μας.!!!....
Μα... ποιος φταίει;?????.... Ποιός????...
Φταίμε όλοι μαζί για το κατάντημα μας.... Και αλίμονο , μυαλό δεν βάλαμε, δεν βάζουμε.....
Παράδειγμα να γίνουμε, να αφήσουμε στους νέους, στα παιδιά μας.....
Που κάθε φορά ψηφίζουμε μερικούς λωποδύτες, καταχραστές της εμπιστοσύνης μας και τους στέλνουμε δημοκρατικά στην Βουλή των Ελλήνων για το καλό του τόπου.....
Και περισσότερο φταίμε εμείς, φταίνε αυτοί, που λένε πως ξέρουν λίγα γραμματάκια πάρα πάνω και δεν ξυπνάνε τους άλλους να τους πουν πως στην Βουλή δεν πρέπει να στέλνουμε για βουλευτή παραπάνω από δύο φορές, τον κάθε έναν τους για να μη προκάνουν και γίνεται όπως γίνεται..

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2019

Η τόλμη

Τόλμη!.
Πως τολμάνε;….
Πως τολμάνε μερικοί να κάνουν πράξεις παράτολμες, όχι για το ήθος την αγαθοεργία αλλά για την παλιανθρωπιά την ατιμία;…
Αποφασίζει ο αθλητής και τολμάει να συμμετέχει σε άθλημα ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του και την προπόνησή του, την ικανότητά του, τολμάει ο μαθητής να δώσει εξετάσεις για περισσότερες γνώσεις και επιστήμες. Τολμάει ο ερευνητής να κάνει το πείραμα της έρευνάς του…
Τολμάει ο πολεμιστής να υπερασπιστεί τα ιδανικά της φυλής του, τα ιερά και τα όσια των προγόνων του. Τολμάει και γίνεται Ήρωας με την εκούσια θυσία του!...
Τολμάει ο Ηγέτης, αντιστέκεται στις πιέσεις των τρανών του κόσμου, αποφασίζει και υπερασπίζεται τα συμφέροντα του Λαού του και τον οδηγεί  τίμια περήφανα ή στην προκοπή ή στην καταστροφή!... Και ο ίδιος χαίρεται, η συνυποφέρει με την συμφορά του Λαού του και παραμένει ως Εθνικός Ηγέτης σύμβολο και οδηγός των μελλοντικών γενεών!…
Όλοι αυτοί για να κάνουν το καλό, το ηθικό, το ενάρετο, ασκήθηκαν, στην οικογένεια, στο σχολείο, στην κοινωνία…. 
Τολμάνε οι κλέφτες και οι πεινασμένοι άνθρωποι να αρπάξουν κάτι για να φάνε… Αυτούς τους παροτρύνει η ανέχεια, η πείνα, το υπέρτατο αίσθημα της αυτοσυντήρησης Ίσως και η απονιά του κόσμου της κοινωνίας…

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Ο γαμπρός το έσκασε...

                  
 ΕΥΘΥΜΑ  ΚΑΙ  ΣΟΒΑΡΑ

         Ο γαμπρός τόσκασε από την εκκλησία !.     Τι κάνει τώρα η νύφη ;

Ολοι μας έχουμε δει κινηματογραφικές ταινίες , ξένες και ελληνικές , όπου λίγο πριν το γάμο  ή και λίγο πριν τα σκαλιά της εκκλησίας ο γαμπρός ή η νύφη …..το σκάει και φεύγει τρέχοντας εγκαταλείποντας τον άλλο σύντροφο…… σύγκξυλο στα κρύα του λουτρού και στα αδιάκριτα σχόλια  και ειρωνικά χαμόγελα των παρισταμένων !
Είναι βλέπετε τόσο σοβαρό το θέμα του γάμου και τόσο βαριά η απόφαση να ……συζευχθείς κάποιον για όλη σου τη ζωή ,  που θα πρέπει όχι μία και όχι δυό αλλά χίλιες δυό φορές να το σκεφθείς πριν αποφασίσεις να παντρευτείς ή νυμφευθείς στην εκκλησία !!  Όσο είναι βαριά η καλογερική άλλο τόσο  βαριά είναι και η θηλειά του γάμου ! Οσοι λοιπόν δεν αντέχουν το βάρος της απόφασης και διστάζουν να φορέσουν τη λαιμαριά και να μπουν στην αυλατσιά , καλό θα είναι να μην ξεκινάνε καθόλου αυτό το ….χαβαντέσι !. Να μην πάνε καθόλου στην εκκλησία. Σε κάθε περίπτωση έχουν τη δυνατότητα μέχρι τα σκαλιά  της και πριν μπουν μέσα στο ναό , να ….μεταβουλήσουν .Μετά την ολοκλήρωση του  μυστηρίου του  γάμου επιστροφή στην ελευθερία αποκλείεται !. Το κακό έχει ήδη ολοκληρωθεί και δεν διορθώνεται όπως ακριβώς  κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από το ταμείο της τραπέζης !
Να όμως που μερικοί αδύναμοι χαρακτήρες και αναποφάσιστοι νομίζουν ότι θα απαλλαγούν από τα δεσμά του γάμου,  αν φύγουν την υστάτην ώραν , ακόμα και μέσα από την εκκλησία , διαρκούντος του μυστηρίου ! 

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

Ηγέτες

Ο παππούς στο παραγώνι στο τζάκι το κούτσουρο στη φωτιά σιμώνει, το σύμπαγε να ανάψει, τα πόδια του να χλιάνει...
Και σαν το κούτσουρο  άναψε και πύρωσε το κορμί του, άπλωσε το χέρι του στην διπλανή θουρίδα, για να ευχαριστηθεί η ψυχή του...
Πιάνει τις φυλλάδες, την Αγία γραφή, τον αστικό και ποινικό κώδικα…
Αυτά τα είχε σε όλη του την ζωή  ο παππούς, συντροφιά, φίλους και συμβουλάτορες, σιγουριά παρηγοριάς..
Και είχε την Άγια Γραφή!...  Της ζωής του,  ελπίδα!...
Εκεί έπεσε κάτω τσαλακωμένη μία μικρή φυλλάδα…
Με αγάπη την έπιασε ο παππούς και σαν μικρό παιδάκι άρχισε να την ισιώνει…
Την ίσιωσε με της παλάμης του το χάδι.
Την άνοιξε και άργησε στο ημίφως, στις αναλαμπές της φωτιάς να  συλλαβίζει. Να διαβάζει...

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2019

Αναπάντητη απορία

 Ερώτηση στον γιατρό...
Στον γιατρό  τον θεράποντα των παθών των ανθρώπων και καλλιεργητή της μάνας Γης
Μα...
Σαν θα ήταν μπορετό, θα ήθελα για να ήξερα, και σήμερα, και τώρα να τον ρωτούσα, να μας το ειπεί αυτός.
Για να το μάθουνε  και ούλοι οι άλλοι...
Οχτροί και φίλοι.... μικροί- μεγάλοι...
Να μας το ειπεί, αυτός ο άνθρωπος, αυτός ο ίδιος, αυτός ο επιστήμονας, αυτός ο γιατρός, με αυτά τα έραγατά του, με την αγάπη του στον άνθρωπο και την ξεχωριστή αυτή την συμπεριφορά του και την φροντίδα του στην μάνα Γη, την τόση, όση, σαν στα παιδιά του!!!....
Εφόσον ο ήλιος θα ανατέλλει και ο ουρανός κάθε εποχή θα βρέχει, θα είχε και θα έχει, θα λογάριαζε θα υπολόγιζε ποτέ ο ίδιος, στην όποια κρίση;
Θα λογάριαζε... Στην τόση φτώχεια, στην τόση μεγάλη ανέχεια του κοσμάκη;...
Σε αυτή την ανέχεια, που του λέγανε του επέβαλαν και θα του επιβάλουνε συνέχεια ακόμα περισσότερη οι άλλοι;...
Οι τρομεροί και οι μεγάλοι;...
Τώρα,όμως αυτός, σήμερα δεν υπάρχει, ο γιατρός έχει φύγει, έφυγε και πάει....
Και τώρα ποιόνε να ρωτήσω;.....
Όμως,αυτός την συμπεριφορά του,το λόγια του, τα έργα του, εδώ τα άφησε!..
Εδώ σε εμάς τα αφήνει!...
Ο γιατρός μας [Σ Δ] με τα έργατά του και με τα λόγια του έλεγε: Και  τώρα συνέχεια λέει:
Αγαπάτε πολύ το επάγγελμά σας...μέχρι τον θάνατο σας!...
Την σύνταξη να μη την  θέλετε, να μη την αγαπάτε, εκτός αν η ζωή σας κάνει ανάπηρους...
Μα περισσότερο:
«Αγαπάτε την Γη σας... Αυτή πιότερο θα σας αγαπήσει!!!...
Αυτή ποτέ δεν θα σας απαρνηθεί, ποτέ της, στο έτσι, δεν θα σας αφήσει»
Γιάννης Στ Βέργος [gortynios.isv]
9/2/2019

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019

Το μπέρδεμα του Νώε......

Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση χωρίς την συγκατάθεση του συγγραφέα
Αντί προλόγου
           
            «Το μπέρδεμα του Νώε»…
Ένας τίτλος σίγουρα μπορεί να κινήσει την περιέργεια του αναγνώστη, να έλξει το ενδιαφέρον του. Στους περισσότερους κάποια στιγμή έχει συμβεί να αγοράσουν ένα βιβλίο παρακινημένοι από τον τίτλο του ανεξάρτητα από το αν το περιεχόμενο θα δικαιώσει τις προσδοκίες τους, οπότε και θα τους προτρέψει να φτάσουν στο τέλος…   
            Νομίζω πως το διήγημα αυτό είναι μια τέτοια περίπτωση. Ο τίτλος είναι από μόνος του ένα δέλεαρ να το αναγνώσει κανείς. Έτσι τουλάχιστον  ένιωσα εγώ ως αναγνώστης. Και τούτο γιατί με το Νώε, το βιβλικό πρόσωπο, το περιβεβλημένο με τόσο σεβασμό, δε μπορούσε το ανίδεο μυαλό μου να συσχετίσει επ’ ουδενί τη λέξη «μπέρδεμα», τη σύγχυση δηλαδή, μια κατάσταση στην οποία, ως τότε, δεν πίστευα ότι μπορούσε ποτέ να περιέλθει ο Νώε.
 Ο τίτλος λοιπόν ήταν για μένα από μόνος του μια ανατροπή, αλλά και λόγος ισχυρός για να ξεκινήσω το διάβασμα…       Και δικαιώθηκα στις προσδοκίες μου. Όχι μόνο άμα τη αναγνώσει, αλλά και τώρα, που έχει περάσει κάποιο χρονικό διάστημα, εύλογο, κατά τη γνώμη μου, για να κατασταλάξει μέσα σε κάποιον ένα ανάγνωσμα και να νιώσει πιο καθαρά κι απέριττα όσα του άφησε.
            Το συγγραφέα του διηγήματος αυτού, κύριο Γιάννη Βέργο (κύριο Γιάννη για μένα), τον γνωρίζω εδώ και πολλά χρόνια και είναι για μένα ένας άνθρωπος αγαπητός κι αξιοσέβαστος, όχι τόσο  λόγω των πολλών χρόνων, που σίγουρα δένουν τους ανθρώπους, αλλά κυρίως γιατί
τελευταία αντιλήφθηκα πόσο απλός, ανθρώπινος κι εγκάρδιος παρέμεινε ο τρόπος που προσεγγίζει τα πράγματα,  κι ας έχει αμέτρητες ιστορίες να σου διηγηθεί, βιώματα να μοιραστεί για την αρνητική πλευρά του  κόσμου.
            Αυτή η εγκάρδια αγκαλιά προς τον κόσμο ήταν για μένα το «καταστάλαγμα» της ανάγνωσης αυτού του διηγήματος, που τόσο την έχουμε ανάγκη σήμερα, περισσότερο ίσως από ποτέ. Με μια διάθεση στοχαστική απέναντι στα πράγματα, χιουμοριστική ή και σκωπτική ενίοτε (αλλά πάντοτε με μια λαχτάρα να διορθωθούν κάποτε τα «κακώς κείμενα» του κόσμου τούτου) και με ύφος απλό, κατανοητό, που συμπυκνώνει μέσα του τη λαλιά του φτωχού και τίμιου βιοπαλαιστή μα και του λόγιου που ζητά να υπερκεράσει το άδικο, ο συγγραφέας μας ξεδιπλώνει μια ιστορία με πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή, με ανατροπές και δραματικές κορυφώσεις, που οδηγούν όμως τελικά στην ποθητή «κάθαρση».
            Ο ήρωας; Ο Νώε, ένας σύγχρονος, όπως θα τον χαρακτήριζα,  Νώε, ή, καλύτερα, ο Νώε που ξέρουμε, στον δικό μας κόσμο, σήμερα. Μπαίνει σ’ έναν ατέρμονα κύκλο περιπετειών, προκειμένου να επιτελέσει την αποστολή που του ανατέθηκε από το Θεό, και μόνο να μας διδάξει έχει. Να διακόψει, για λίγο έστω, αυτή την ιλιγγιώδη τροχιά που διαγράφουμε, να μας κάνει να «σταθούμε», να στοχαστούμε τα «γιατί» και τα «πώς», να θελήσουμε κάτι ν’ αλλάξουμε, ατομικά πρώτα, για ν’ αλλάξει κάτι και συλλογικά.
            Κι αν είναι για κάτι που κυρίως ευχαριστώ το συγγραφέα του διηγήματος είναι για τούτο: γιατί, πέραν του ότι απόλαυσα το κείμενό του, είδα μέσα από τα μάτια του έναν καλύτερο κόσμο. Κι αυτό είναι σπουδαίο.
                                                     Ελένη Βοντίτσου, φιλόλογος





                                   ΤΟ ΜΠΕΡΔΕΜΑ ΤΟΥ ΝΩΕ
Εν Αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην η Αρχή και ο Θεός ην ο Λόγος και η  Αρχή ην ο Θεός.                                                                                                
Υπήρχε σκότος και χάος, και είπε ο Θεός, διά λόγου, να γίνει φως!                          Και έγινε το φως!                                                                                                     
Με το Λόγο του ο Θεός  έφτιαξε τον Ήλιο, τη Σελήνη και όλα τα ουράνια σώματα και επί της Γης τα φυτά και ζώα , τη ζωή, τα όντα, ορατά στον άνθρωπο και αόρατα   Στο τέλος εποίησε επί της γης τον άνθρωπο και τον έβαλε στον κήπο της Εδέμ ,στον παράδεισο, για να ζήσει και να απολαύσει τα αγαθά  του, όπως μας λένε στις γραφές αυτοί που  συνομίλησαν, και  τώρα λένε πως συνομιλούν,  με τον Θεό.
Όμως με όρους και με νόμους!

Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

Στο καταστημα χαροκοπου

Τραπεζιτικές θύμισες. Στο κατάστημα Χαροκόπου..
Στο κατάστημα της Ιονικής τράπεζας της οδού Χαροκόπου Καλλιθέας  δ/ντής ήταν  ο συνάδελφος κ Αληγιάννης Μηνάς. Με τον αείμνηστο κ Αληγιάννης είμαστε γνωστοί, είχαμε κάνει μαζί στο τμήμα καταθέσεων στο κεντρικό κατάστημα, με δ/ντή  του κεντρικού καταστήματος το εξαίρετο άνθρωπο, τον αείμνηστο κ Αντώνη Πλωμαρίτη.  
Μόλις πήγα στο κατάστημα  με καλωσόρισε,  παρήγγειλε καφέ  να με κεράσει και μέχρι να έλθει ο καφές με σύστησε  στους συναδέλφους του καταστήματος, οι οποίοι, οι περισσότεροι μου ήταν άγνωστοι και με κανένας τους δεν έτυχε να είχαμε συνεργαστεί. Οι εκεί συνάδελφοι κατάλαβα ότι με χαιρέτησαν μουδιασμένοι, δεν ήξερα όμως  το γατί;…
Το τι συμβαίνει;…
Είχαν μάθει κιόλας, ότι ήμουνα αυστηρός στην δουλειά;…
Και άνθρωπος απαιτήσεων;…
Πως τι συνέβη  και έγινε αυτό;…
Να ήταν
o ένας συνάδελφος, ας ειπώ ότι ήταν κακόκεφος, να είναι όμως οι περισσότεροι, κάτι συμβαίνει…
Τι όμως;… Τι;…
Έμεινα με την απορία μου. 

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2018

Το αλαργινό ταξίδι.

 Κίνησε μπονόρα  ο μαστρογιώργης κίνησε, από το μαστοροχώρι τα Λαγκάδια, με τα δυο του βασταγούρια, αντάμα με το άλλο μπουλούκι για ταξίδι για καζάντι στην Μεσσαίνια να πάει να δουλέψει και να φέρει.
Να χτίσει πελεκητές εκκλησιές, ψηλά καμπαναριά, τα τοξωτά γεφύρια. Να χτίσει τα πυργόσπιτα, τα αρχοντικά, με το παρθενικό το στήθος στο αγκωνάρι σκαλισμένο, σημάδι, σύμβολο,  πλούτου, ευγονίας και αρμονικής ευτυχίας.
Στην πόρτα τον ξεβγάλει, τον κατευοδώνει, με βουρκωμένα μάτια η κυρά του, η Αννιώ, με τις καλύτερες ευχές και λόγια, για το καλό ταξίδι του, το πήγαινε και το έλα…
Νερό μπόλικο, γάργαρο από τον μαστραπά ρίχνει στα αχνάρια του, στο δρόμο του να τρέξει… "Σαν  το νερό να τρέξει το ταξίδι σου κύρη μου, αφέντη μου, να πας και να γυρίσεις… Σαν το νερό να τρέχουν τα καζάντια σου, οι λίρες, τα λεφτά σου…"
 Και εκεί, στην πόρτα όρθια,  την μεταξωτή μεσίνα  έβγαλε και την κούναγε  ώσπου να σκαπετήσει …
Στο σκαπέτισμα, ο αφέντης της, ο νοικοκύρης της, ο Γιώργης της, την σκούφια του που φόραγε στραβά, την βγάζει της ρίχνει  της κυράς του, και στα μικρά παιδιά του, αετίσια, αστραφτερή ματιά, αγαπημένο βλέμμα, κουνάει την σκούφια του και την αποχαιρετάει...
 Σκαπέτησε…