Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Θύμισες- Τα κάλαντα του Άγιο Βασίλη

Και ένα άλλο θυμάμαι τότε να έγινε  με την ζάχαρη, με τον Άγιο Βασίλη και τα κάλαντα του!..
Δοξασμένο να είναι το όνομα Του.

Μα τούτη την φορά τα παιδιά τραβήξανε για την χάρη του, μαρτούρια.
Όπως ήσαν , είμαστε τα παιδιά στην αγορά παρέες-  παρέες, μας φώναξαν για να τους ειπούμε τα κάλαντα απέξω από του Παναγούλη τότε το καφενείο και στου  Κατσέπα το μαγαζί, τρεις τέσσερις μεγάλοι άνθρωποι.
Ο ένας ήτανε στο επάγγελμα μαραγκός,  μαζεύτηκαν μετά εκεί και άλλοι πολλοί που ήσαν και μαστόροι.
Ήταν μαζί τους και οι δύο μας δάσκαλοι.
Τα παιδιά αρχίσανε τα κάλαντα να ψέλνουν:
-Αρχή μηνιά και αρχή χρονιά…. Άγιος Βασίλης έρχεται…
Εκεί, τα ρωτάει ένας, ο μεγαλύτερος, ο γεροντότερος :
-Τι είπατε; Δεν άκουσα…

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Διαλεχτές ψυχές!!!...

Αγέρας είναι η ζωή, με την οσμή που φέρνει και αφήνει!… 
Και την οσμή αυτή την οσμίζονται και οι άλλοι, οι πολλοί, οι σημερινοί και οι επόμενοι... 
Και ακόμα, ακόμα,  πολλοί- πολλοί περισσότεροι, μέχρι και γενεές δέκα έξη… 
Δισεκατομμύρια άνθρωποι έρχονται και πάνε…  Και πάνε και έρχονται, σε αυτή την Γη… Σε αυτή την κοινωνία… Καθένας με την μοναδικότητά του. 
Καλός- κακός, έξυπνος- χαζός, κοιμισμένος,  ακέραιος, ολόκληρος-λειψός, εφευρέτες, επιστήμονες – άνθρωποι σημαντικοί-ασήμαντοι, ηθικοί-ανήθικοι… 
Άλλοι πολεμόχαροι, και άλλοι ειρηνιστές… 
Και μερικοί  από αυτούς λαίμαργοι, φαταούλες… 
Και οι σημαντικοί!…
Οι ελάχιστοι, οι ξεχωριστοί...
Αυτοί είναι, οι Ευεργέτες-  οι Αλτρουιστές!...  
Καθένας από αυτούς με την οσμή του!… 
Εδώ θα καταγράψω και θα ειπώ για την καλή οσμή, την μία, την καλύτερη οσμή, την σπάνια, την σημαντική, της κοινωνίας του χωριού μου, από όσα εγώ θυμάμαι. 
Της αγάπης!... 

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Ο Άρσιν ποταμός- [Πατσουριά]


8 ώρες · 
Αναδημοσίευση: Ποίημα

Το ποτάμι πηγάζει στις απολήξεις του Αφροδισίου όρους κοντά στο Βελημάχι Κοντοβάζαινας και μετά 25 χιλιόμετρα σχηματίζει τον ορμητικό παραπόταμο που εκβάλει στον Λάδωνα στον Οικισμό Τουμπίτσι. Μετά το 1960, έγιναν δύο γέφυρες και απαλλάχτηκαν οι κάτοικοι από τις ταλαιπωρίες. Μέχρι τότε το πέρασμα του ποταμού ήταν επικίνδυνο και εφιαλτικό.
 Εκείνους τους εφιάλτες και εκείνες τις τρομάρες που εξέλειψαν μετά την κατασκευή των γεφυριών θέλησα να αποθανατίσω με το ποίημα που ακολουθεί:.
Ο Άρσιν ποταμός, ορμητικά κατηφορίζει.
Γλιστράει σε ποταμόλιθους, σαν χέλι να ξεφύγει.
Σκορπάει άγριο βουητό κι αντάρα στην χαράδρα.
Για να τρομάζει τάχα αυτούς, που θέλουν να διαβούν;
Ή να καλεί όσους διψούν, νερό να πιούν να ξεδιψάσουν;
Τα πάντα ρει, στην κοίτη η ροή, μ’ αντάρα και βουή.
Μα έχει ένα πέρασμα ρηχό, ξεδίψασμα για όλους.
Πρώτος που φτάνει από νωρίς, είναι ο διψασμένος.
Κρύβει καλά το σώμα του, κανείς να μην τον βλέπει.
Στήνει τα μάτια δόκανο και τα κλαριά καπέλο.
Βάζει μπροστά του φυλλωσιές, με πονηρές σχισμάδες.
Για να περνάνε οι ματιές, νερό να πάν’ να φέρνουν.

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Της Μαρίας Παναγοπούλου

«... Μάνα,
δεν βρίσκεται λέξη καμμία,
νάχει στον ήχο της τόση αρμονία.
Σαν ποιός να σ' άκουσε με στήθος κρύο,
Ὀνομα Θείο...»
 Του Μάη 8. Η παγκόσμια Γιορτή της Μητέρας. (Τι χρειάζεται;)Αμέτρητα τ' άφιερώματα σ' έκείνην που συντελείται μέσα στα σπλάχνα της το θαύμα τής Δημιουργίας.Στίχοι, Μουσική, Ζωγραφική.....Κρινολούλουδα και ζουμπούλια το δικό μου γραφτό -αφιέρωμα – κι ας φοβάμαι τόσο πολύ των λέξεων την προδοσία - έτσι καθώς εξασθενούν στη διαδρομή από την καρδιά ως την άκρη τής πένας...Μάνα!Ευλογημένη η Ἀγια της μορφή σε κάθε κόχη της Γης, σε κάθε εποχή.
Μα απ' όλες πιο ευλογημένη η χωριάτισσα Μάνα. Η μάνα του χωριού μου των πιο πίσω χρόνων, κι ας μη μου κακιώσουν οι τωρινές που ο ρόλος τους - Μεγάλος πάντοτε κι ' Ωραίος - έχει γίνει λιγότερο δύσκολος με του πολιτισμού τα μέσα.
Σερβιώτισσα Μάνα!
Που το κουράγιο κι οι έγνοιες σου σκάβανε βαθιά το πρόσωπο όπως η ξέρα τη Γης.

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Οι Βεργαίικες βρύσες-νερά

…. «Και αν έτρεξε και  ξέφυγε από το σούρμα ο λαγός και το νερό,να ξέρεις, ότι, από το  ίδιο σούρμα, που πέρασε και ξέφυγε ο λαγός, και έτρεξε το νερό,εκεί, θα ξανά τρέξει…» 
Το νερό και το χώμα είναι, πρωταρχικά συστατικά και παράγοντες για την ύπαρξη της ζωής… 
Και τα δύο αυτά αγαθά, είναι σπάνια, και σπουδαία, ας φαίνονται ότι υπάρχουν εν αφθονία στην φύση.
Το χώμα είναι πιο σπάνιο και πολύτιμο, διότι μια φορά και μόνο το έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο και του το έκανε δώρο, άλλη φορά δεν το έχει  δώσει και ξανά δεν το δίνει… Δεν θα του το ξανά δωρίσει…
Όλα τα έχει φτιάξει ο άνθρωπος, όμως χώμα που δεν το ξαναδίνει ο Θεός, που δεν του δίνουμε και μεγάλη σημασία, όταν το έχουμε. δεν έχει ακόμα φτιάξει…
Το νερό και αυτό είναι σπάνιο, χρήσιμο, πολύτιμο, αναγκαίο για την ζωή, αλλά ο Θεός συχνά, πυκνά, μας το δίνει, μας το δωρίζει με την βροχή.
Αλλά όταν το έχει ο άνθρωπος εν αφθονία, το περιφρονεί, μόνο όταν διψάσει, αυτός και Γη  και ξεραθεί το χώμα, τότε εκτιμά την αξία του και τον Θεό, τον ουρανό, τις υπέρτατες δυνάμεις παρακαλεί, με προσευχές και λιτανείες, ο Ουρανός να βρέξει… 
Για αυτά τα δύο αγαθά, γίνονται στην Γη, οι τρανοί, οι μεγάλοι πόλεμοι…
«Και όποιος είχε και έχει χώμα,  νερό και ήλιο, είχε και έχει, τον Θεό στα χέρια του…»

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Η πιο πύρινη μορφή του πόνου...

 Ποίημα: Της Μαρίας Παναγοπούλου

-..Άφήστε με να την ιδώ…
-Δεν επιτρέπεται κυρά μου…

- … Αφήστε με γιατρέ να ζήσετε…
- Απαγορεύεται σας είπα.
Θα κλαίτε,
και έχουμε αρρώστους…
- Αν κλάψω να με διώξετε…

-Καλά περάστε τότε…

- Τρύπωσε πίσω από το παραβάν η μάνα.
-Ο αναρροφητήρας έβραζε…

Δεν έκλεγε.
Μιλούσε μόνο… Σιγανά…
σχεδόν ανύποπτα…

«…- Μέλπω… μωρό μου,
μήπως θύμωσες,
που μάλωνα για την κοντή σου φούστα;…

,,,,Θεέ μου, αφου το θέλησες…
ας διάλεγες τον έναν από τους έξη γυιούς…
…τα αγόρια μου…
Η Μέλπω μου ήταν μόνη…

…συχώρεσέ με Παναγιά καλή…»

...Κι ο αναρροφητήρας έβραζε…

Γύρω στις τέσσερες τα απόγευμα σήκωσαν το σεντόνι…

Κουβάρι κύλησε αθόρυβα
στο βάθος του διαδρόμου, η μάνα…
 
[ Πιο πύρινη μορφή του πόνου δεν αντίκρυσα…]



Από το βιβλίο του συμπατριώτη μας Λογοτέχνη και Λαογράφου
 Θ. Κ. Τρουπή. "Σκαλίζοντας τις Ρίζες μας ΣΕΡΒΟΥ"

ΙΣΒ

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Φεγγαροπερπατήματα

Και είπε ο Λόγος, να γεννηθεί φως!.. 
Kαι στο στερέωμα του Ουρανού έβαλε τον Ήλιο και έγινε φως… προς φωτισμό ζωής και τέρψης των πλασμάτων της ημέρα!... 
Και είπε και έγινε νύχτα για να αναπαύονται τα πλάσματα της ημέρας… 
Και εις το σκότος της νύχτας έθεσε την Σελήνη, το φεγγάρι, να  γλυκοφέγγει στην στράτα τους στα αργοπορημένα πλάσματα της φύσης, για να βρούνε την φωλιά τους να πάνε να ξεκουραστούν από τον κάματο της ημέρας.. 
Και για να διευκολύνει και άλλες καταστάσεις,  αυτό το φεγγαράκι και άλλους σκοπούς και επιδιώξεις… 
Και πρώτα, πρώτα τους ερωτευμένους, που καρδιοχτυπάνε…
Οι ερωτευμένοι για να περπατάνε, αργά, η γρήγορα, κατά την περίπτωσή τους, να λένε, το τραγουδάκι του και να του σιγοτραγουδάνε:
 -Φέγγα, φέξε το φεγγαράκι μου, να πάω στην αγάπη μου!... 
Για να εκπληρωθεί ο κρυφός τους πόθος… 
Να πάνε γρήγορα κρυφά και σταθερά με ασφάλεια, να βρούνε το ταίρι τους, να χαρούν την κρυφή αγάπη τους, τον κρυφό, αρχέγονο έρωτά τους, μακριά, από τα φθονερά τα μάτια του κόσμου!... 
Και εκεί στο γλυκόφωτο, του φεγγαριού αγκαλιασμένοι, δακρύζοντας, να ορκίζονται στον αγνό, στον άδολο Ερωτά τους. 
Αυτόν τον όρκο τον βαρύ, που αυτοί μόνο σιγοψιθυρίζουν 
Και που μόνο αυτό το φεγγαράκι, αυτά  τα λόγια τους τα σιγανά, σιγά, σιγά, τα αφουγκράζεται, καλά, καλά, τα καλά ακούει… 
Και από πολύ την συγκίνηση και αυτό δακρύζει… 
«Και αν σβήσει το γλυκό φως του φεγγαριού, και πέσουν και γκρεμιστούν όλα του ουρανού τα αστέρια, τότε να σβήσει ο ερωτάς μας, να γκρεμιστούν, να τσακιστούν οι όρκοι μας, να χαθούν τα όνειρα μας… Και αν προδοθεί μπαμπέσικα αυτός ο ερωτάς μας, η αγάπη μας και  μπει άλλος μπαμπέσικα ανάμεσα μας, να γίνουν αυτοί μπαρούτι, μπούλμπερη, αυτοί που μπήκανε στην μέση και εμείς αντάμα τους να πάμε… Αχτίδα ήλιου πια, και οι δυο μας να μη δούμε… »

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

1940 -1941 Οδοιπορικό Σέρβου-Αλβανικό μέτωπο-Σέρβου

Αναδημοση:http://www.servou.gr
Ι. Ν. Μαραγκού
Ήταν γύρω στις 10 το πρωί, την Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940, όταν μάθαμε από το ραδιόφωνο του Σχολείου, πως οι Ιταλοί μας κήρυξαν τον πόλεμο.  Σε λίγη ώρα η αγορά είχε γεμίσει από άντρες και γυναίκες, όλοι ανήσυχοι και λυπημένοι, όχι μόνο γι' αυτούς που θα έφευγαν για τον πόλεμο, αλλά και για τους άλλους που θα έμεναν πίσω, με χιλιάδες προβλήματα.  Η είδηση δεν ήταν τελείως ξαφνική. Κάτι υποψιαζόμαστε. Είχαμε μάθει για τη βύθιση της«Έλλης», ξέραμε για τα οχυρά του Μεταξά (δούλευαν άλλως τε εκεί αρκετοί Σερβαίοι) και ξέραμε επίσης πως ο στρατός συνέχεια καλούσε άλλες κλάσεις με διάφορα γράμματα. Μάλιστα λέγαμε τότε για την τακτική της Κυβέρνησης «Με το Σ και με το Ρ μάζεψε πολύ στρατό» .


Την άλλη μέρα κινήσαμε από το χωριό είκοσι εφτά παιδιά που ανήκαμε στις κλάσεις του 1930-1940 (ηλικίες 20-30 χρονών). Μας συνόδεψε όλο το χωριό μέχρι την Τρανή-βρύση, με κλάματα και ευχές να γυρίσουμε ζωντανοί. Με τα πόδια φτάσαμε στη Ζάτουνα. Εκεί ανεβήκαμε στην καρότσα ενός στρατιωτικού φορτηγού και πήγαμε σε ένα στρατόπεδο έξω από την Τρίπολη, στο χωριό Αχούρια. Ντυθήκαμε τα στρατιωτικά, μοιραστήκαμε σε λόχους και αρχίσανε οι ασκήσεις. Εγώ ήμουνα στο λόχο πολυβολητών, ζευγάρι με το Μήτσιο το Μπόρα (Πλημμύρα). Ο ένας πολυβολητής και ο άλλος γεμιστής. Στον ίδιο λόχο με άλλες ειδικότητες ήταν ο Χάκος ο Σχίζας και ο Κώτσιος ο Παγκράτης (αδερφός του φρούραρχου). Από τα Αχούρια φύγαμε μετά 10 ημέρες, με προορισμό την Ήπειρο. Το Τάγμα μας αποτελείτο από 3 λόχους τυφεκιοφόρων, ένα λόχο πολυβολητών και τις μονάδες υποστήριξης. Διοικητής του ήταν ένας ταγματάρχης από το Πυρί της Ηραίας που τον έλεγαν Παρασκευόπουλο. Καλός άνθρωπος.
 Εννέα Σερβαίοι φαντάροι έτοιμοι για το Αλβανικό μέτωπο. Πάνω σειρά: Από αριστερά Γ. Κλεισούρας, Μ. Δημόπουλος, Κ. Γεωργακόπουλος, Θ. Μπόρας και Στ. Βέργος. 
Στη μέση: Ν. Διον. Βέργος, Δ. Βέργος και Κ. Δημόπουλος. Κάτω: Μ. Κωνσταντόπουλος.

Μετά κάμποσες ημέρες περάσαμε τη γέφυρα της Παπαδιάς και κατασκηνώσαμε στον Κάμπο του Δεσπότη. Ο καιρός ήταν χειμωνιάτικος με πολύ χιόνι, πολύ κρύο και πολλή λάσπη. Το χειρότερο από όλα ήταν οι ψείρες που μας τρελαίνανε στη φαγούρα Όλοι ξυνόμαστε. Το μόνο "καλαμπούρι" που άκουγε κανείς είχε σχέση με τις ψείρες...... Έβαζε κάποιος το χέρι του στη μασχάλη έπιανε κάμποσες από δαύτες και μετά ρώταγε τον διπλανό του, απλώνοντας το χέρι: Ζυγά ή μονά; Από τον Κάμπο του Δεσπότη φύγαμε περί τα τέλη Νοεμβρίου, με προορισμό το μέτωπο. Περάσαμε τα Έλληνο-Αλβανικά σύνορα και στρατοπεδεύσαμε εκεί κοντά, σε μια Αλβανική περιοχή που την λέγανε Τσιμπούνα, απέναντι από τον Αώο ποταμό. Στην περιοχή αυτή υπήρχε ένα μοναστήρι. Μπήκαμε μέσα και θυμάμαι που στον τοίχο ήσαν γραμμένα Σερβαίικα ονόματα. Τι και πως δεν ξέρω. Μάλλον είχαν δουλέψει εκεί Σερβαίοι μαστόροι όταν το φτιάχνανε.

 Ο αξιωματικός στην πάνω σειρά είναι ο δάσκαλος Γ. Δάρας και πίσω του ο Παπαγιάννης. 
Στην κάτω σειρά αριστερά ο Παρασκευάς Χ. Στρίκος και δεξιά ο Γ. Τρουπής (Γκράβαρης).

Όλο το Δεκέμβριο προχωρούσαμε αργά στο Αλβανικό έδαφος. Κατασκηνώσαμε στις περιοχές "Γκολέμη","Κατσούφλιανη" και τις ημέρες των Χριστουγέννων στην περιοχή "Προγονάτη", που η μισή ήταν στα χέρια των Ιταλών και η άλλη μισή στα χέρια των Ελλήνων. Αλβανό σε όλη αυτή την διαδρομή δεν είδαμε πουθενά. Ήταν όλοι κρυμμένοι. Κάτι μικρά σπιτάκια - καλυβάκια τα είχαν αδειάσει. Μόνο σε ένα σπίτι θυμάμαι ότι βρήκαν οι δικοί μας κάτι αραποσίτια, που τα βράσανε και τα φάγαμε. Η περιοχή αυτή της Αλβανίας είναι ορεινή, βραχώδης και άγονη. Στην περιοχή της Προγονάτης κατασκηνώσαμε κοντά σε ένα ρέμα. Εκεί που καθαρίζαμε το χιόνι για να στήσουμε τη σκηνή θυμάμαι πως πάτησα πάνω σε έναν σκοτωμένο που δεν φαινόταν, γιατί τον είχε σκεπάσει το χιόνι. Συνηθισμένο φαινόμενο, που δεν μας έκανε εντύπωση. Παντού ήταν σκοτωμένοι, όπως και πολλά ψόφια ζώα. Ξέραμε πως την ίδια τύχη μπορεί να είχε οποιοσδήποτε από μας, οποιαδήποτε στιγμή. Το θέμα ήταν πού θα σε εύρισκε η σφαίρα ή το θραύσμα. Ο Γιώργης ο Σχίζας (Σγούλιας), που ήταν σε ένα διπλανό λόχο, ήταν τυχερός γιατί το θραύσμα τον πήρε ξώφαλτσα και του τρύπησε μόνο το παγούρι και τη χλαίνη. Αντίθετα ο Θοδωρής ο Κωνσταντόπουλος (αδερφός της Κωστάκαινας) τραυματίσθηκε σοβαρά και έμεινε ανάπηρος.
Τον Γενάρη και τον Φλεβάρη τον περάσαμε εκεί κοντά στο ρέμα παρέα με τις λάσπες, τα χιόνια, το φοβερό κρύο, τα κρυοπαγήματα, τις ψείρες, την πείνα και ένα σωρό άλλες δυστυχίες. Ρίχναμε και καμία κατά των Ιταλών, μας έριχναν και αυτοί, αλλά αψιμαχίες, τίποτε σπουδαίο. Στις 5 του Μάρτη το απόγευμα μας μάζεψε ο λοχαγός και μας λέει:
-Μαζέψτε τις σκηνές χωρίς θόρυβο και ξεκινάμε...
-Για που κυρ-λοχαγέ;
-Για που αλλού. Για το πεδίο της τιμής... 
Η Ελληνική προπαγάνδα είχε την πληροφορία πως οι Ιταλοί σχεδίαζαν επίθεση στις 8 του μηνός. Με την πληροφορία αυτή αποφασίζεται από την Ελληνική πλευρά να επιτεθούμε εμείς δυο ημέρες νωρίτερα, δηλαδή στις 6 του μηνός. Απέναντι από την περιοχή που είχαμε κατασκηνώσει υπήρχε ένα ύψωμα που το λέγανε"Παπακώστα". Ένα μέρος του υψώματος αυτού με την ονομασία "Δόντι", το είχαν καταλάβει οι Ιταλοί. Αυτό το δόντι θέλαμε εμείς να πάρουμε από τον εχθρό. Ήταν μια πλαγιά όπως είναι περίπου η δική μας η Φραζινέτα. Φανταστείτε τους Ιταλούς στην κορυφή της Φραζινέτας και εμάς κάπου στην "γαϊδουροκυλίστρα".
Όταν νύχτωσε για καλά και οι Ιταλοί θα το ρίχνανε στον ύπνο, ξεκινήσαμε αραιά ο ένας από τον άλλο χωρίς να ακούγεται άχνα. Όλη την νύχτα περπατούσαμε και πήγαμε από την πίσω πλευρά του βουνού. Πριν ξημερώσει κάνουμε ένα "ντου" και πιάνουμε πραγματικά στον ύπνο σαράντα Ιταλούς αιχμαλώτους. Τους μεταφέραμε πιο κάτω και τους φρου-ρούσαμε. Ήσαν όμως άτυχοι. Πέφτει ένας Ιταλικός όλμος εκεί που ήσαν ακριβώς και τραυματίζει τους περισσότερους από αυτούς. Εν τω μεταξύ αρχίζει να γλυκοχαράζει. Οι Ιταλοί το πήρανε χαμπάρι ότι τους κάνουμε επίθεση και αρχίζουν να μας ρίχνουν. Έτσι η μάχη γενικεύθηκε. Οι δικοί μας προχωρούσαν μέσα στο χιόνι φωνάζοντας.
"αέρα"... "αέρα".
Οι σάλπιγγες ηχούσαν ασταμάτητα.
"προχωρείτε"..."προχωρείτε".
Ένας Ταγματάρχης τραυματισμένος στο κεφάλι, με το πρόσωπο γεμάτο αίματα και το πιστόλι προτεταμένο φώναζε επίσης ....
"προχωρείτε"...... " προχωρεί¬τε"....
Εμείς οι πολυβολητές είχαμε στήσει τα πολυβόλα και ρίχναμε συνέχεια
"βολές υπεράνω φίλιων Τμημάτων",
ώστε να καλύπτουμε τους δικούς μας και να προχωρούν. Πράγματι προχωρούσαμε προς την κορυφή του βουνού, όταν αρχίζει να μας βάζει η Ιταλική αεροπορία. Χαμός. Θυμάμαι κάτι τεράστια αεροπλάνα που πετούσαν πολύ χαμηλά και βλέπαμε τους φαντάρους στην πόρτα του αεροπλάνου να πετούν τις ρουκέτες με τα χέρια. Εκείνη την ημέρα σκοτώθηκαν αρκετοί δικοί μας. Η πλαγιά είχε γεμίσει πτώματα. Τους υπολογίζω πάνω από εκατό. Χώρια οι τραυματισμένοι. Σε αυτούς ήμουνα και εγώ. Με βρήκαν τα θραύσματα ενός όλμου στο δεξί χέρι και στην πλάτη.
Τους τραυματίες μας μετέφεραν στο ορεινό χειρουργείο σε μια περιοχή που την λέγανε Λάμποβο. Εκεί μας προσέφεραν τις πρώτες βοήθειες και μας δέσανε τα τραύματα.
Εμένα με στείλανε στη συνέχεια στο νοσοκομείο στο Μεσολόγγι (μαζί με άλλους), γιατί είχα και κρυοπαγήματα τελευταίου βαθμού. Έμεινα καμιά εβδομάδα εκεί και στη συνέχεια με φέρανε στην Αθήνα (νύχτα περάσαμε τον Ισθμό της Κορίνθου) κάπου στα Πατήσια που ήταν μία Γαλλική Σχολή και την είχαν μετατρέψει σε νοσοκομείο. Έμεινα και εκεί καμιά εβδομάδα και την πρώτη Απριλίου πήγα στοΝοσοκομείο Τριπόλεως. Στις 6 Απριλίου, την ημέρα που οι Γερμανοί έμπαιναν στην Ελλάδα πήρα εξιτήριο και την επόμενη επέστρεψα στο χωριό, πέντε μήνες και μια εβδομάδα από την ημέρα που είχαμε φύγει για το μέτωπο. Παρά τις κακουχίες και τα δει¬νά γενικά του πολέμου, το να επιζήσεις σε κάνει να τα ξεχάσεις όλα. (φωτο:Μάρτιος 1941: Τραυματίας στο Νοσοκομείο Μεσολογγίου)
Δυστυχώς όμως κάποιοι πατριώτες έμειναν ανάπηροι και κά¬ποιοι άλλοι άφησαν τα κόκαλα τους στα βουνά της Αλβανίας, όπως
*ο Γιώργης ο Τρουπής (άντρας της Παρασκευής),
*ο Παρασκευάς ο Μπόρας,
*ο Διαμαντής ο Βέργος (αδερφός του Φώτη Βέργου),
*ο Μήτσιος ο Δημητρόπουλος. Εκτός από αυτούς σκοτώθηκε και
*ο Δημόπουλος Νίκος (αδερφός του Σκορδή) στη μάχη της Κρήτης.

1940: Συσσίτιο μαθητών έξω από το γιαπί της κάτω εκκλησιάς. Στη μέση ο δάσκαλος Δ. Σχίζας, δίπλα του οι δασκάλες Π. Ζέρβα και Β. Σωτηροπούλου και με την κουτάλα στο χέρι η Αικατερίνη Τρουπή (Παπίτσαινα).   Πρώτος δεξιά ο λογοτέχνης Θ. Τρουπής.

Στη μνήμη αυτών των συμπολεμιστών μου αφιερώνω αυτή μου την αφήγηση

Αθήνα 2009. Γιάννης Ν. Μαραγκός (96 ετών).

Υ.Γ. Τιμή και δόξα στους Ήρωες!!...Στους πατεράδες μας!... Που τόσα και τόσα έδωσαν για να μας αφήσουν Ελεύθερη, δοξασμένη, περήφανη την Πατρίδα!!!... 

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Οι Ερινύες- Ενοχές

Του Σωτήρα σήμερα!  
Μεγάλη γιορτή!... 
Χαρμόσυνα πρωί, πρωί χτυπάνε της εκκλησιάς  οι καμπάνες και καλούν όλους τους πιστούς Χριστιανούς, να πάνε στις εκκλησιές να προσευχηθούν. 
Ετοιμάστηκα και εγώ να πάω στην εκκλησιά να προσευχηθώ… 
Σήμερα που ανοίγουν τα ουράνια και είναι ανοιχτές περισσότερο από άλλοτε και του Θεού οι πόρτες… 
Να αγαλλιάσει η ψυχή μου… 
Να συγχωρεθούν οι αμαρτίες μου… 
Να ευχαριστήσω τον Θεό και τον Σωτήρα μας Χριστό, για την σωτηρία της ψυχής μας… 
Να προσευχηθώ, με κατάνυξη, ολόψυχα, ο Κύριος, περισσότερο από όλους τους άλλους, στους νέους να δίνει δύναμη, επιμονή και υπομονή, να καταφέρουν, να μπορέσουν, να βρουν ψωμάκι τίμιο,  για να φάνε… Σε εμάς τους μεγαλύτερους, να δίνει από λίγο, λίγο κουράγιο, να γαληνέψει η ψυχή μας, να πλημυρίσει την καρδιά μας από καλοσύνη… Από ομόνοια, από αγάπη…  
Κίνησα με ευχαρίστηση και μεγάλη προθυμία στην εκκλησιά να πάω. 
Δύο βήματα έκανα μπροστά και αμέσως δύο πίσω. 

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014

Βόλτα...Στο κοντινό Παρελθόν!!!

Αναδημοσίευση
Σήμερα θα μάθουμε πόσο «καλό», ή «κακό» κάνανε τα «αποχωρητήρια» στη ζωή μας! Εγώ που έλαχε να βιώσω και στις δύο καταστάσεις, γνωρίζω την αλήθεια που όσο κι αν «θάβεται», ξεφυτρώνει εκεί που δεν την σπέρνεις, σαν το αγριολούλουδο!
Ας πάμε σ’ ένα χωριό της Γορτυνίας. Κάθε σπίτι είχε αυλή και κήπο. Η αυλή ήταν χώρος για όλους. Ο κήπος χωριζότανε σε χρήσεις! Στον πιο μακρινό από τον τοίχο, ήτανε η κούρνια για τις κότες και δίπλα το γουρούνι. Αν υπήρχε μαρτίνα, γαϊδούρι, βόδι, αυτά μπαίνανε σε σκεπασμένο χώρο. Την εποχή που οργίαζε η ζωοκλοπή μπαίνανε για φύλαξη στο κατόϊ, ή ακόμη και στην «σάλα». Ο υπόλοιπος κήπος χρησίμευε για αφόδευση και για λαχανικά! Ήταν κλεισμένος με πυκνή φράχτη, για να μην περνάνε ματιές και βλέπανε τις γυναίκες που πήγαιναν «προς δουλειά τους»!!

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Οι καλντισμένοι.

Καλντισμένοι είναι πολλοί άνθρωποι στην ζωή και πολλά  πλάσματα στη Φύση μοιάζουν κουρασμένα, καλντισμένα. 
Είτε γιατί έτσι τα έφτιαξε ο Θεός, η Φύση, είτε από επιλογή δική τους. 
Άνθρωποι υπάρχουν πολλοί στον κόσμο με την διαφορετικότητα και είναι λογικό, δεν μπορεί και δεν πρέπει να  είναι όλοι ίδιοι, με τις ίδιες αρετές, ταλέντα, τις χάρες και δεξιότητες… 
Στον άνθρωπο που η Φύση του έδωσε την ικανότητα να έχει κρίση, να διακρίνει το μαύρο, από το άσπρο και του παρέχονται από την φύση τα στοιχειώδη  μέσα της διατροφής,  της επιβίωσης του, το να είναι,  η, να φαντάζει συνεχώς κουρασμένος, καλντισμένος και να μη θέλει να κάνει κάτι τις, της προκοπής στο διάβα της ζωής του, νομίζω πως είναι πλέον επιλογή δική του… 
Διότι έτσι ίσως βολεύεται, οκνά, τεμπέλικα, καλντισμένα, να θέλει να περνάει την ζωή του… Σελέμικα, τεμπέλικα, εις βάρος όλων των άλλων, να τρώει να πίνει, να καλοπερνάει σαν κηφήνας. 

Στην ζωή στην πλάση σε αντίθεση με τους καλντισμένους υπάρχουν πλάσματα έξυπνα, γρήγορα, σπιρτόζικα, τα λεγόμενα  οι λεγόμενοι ψηφίδες!!!.
Οι μελισσούλες!!!... 
Είναι οι ικανοί!.. Οι αποτελεσματικοί!... 
Που είτε ο Θεός, η Φύσης τους έδωσε ιδιαίτερα χάρισμα, ταλέντα, είτε οι ίδιοι καλλιέργησαν την δυνατότητα τους και έγιναν και είναι από μικροί γρήγοροι, εύστροφοι,  ακριβείς,  με λογική, έξυπνοι και προκομμένοι… 
Αυτοί είναι το καμάρι όλου του κόσμου!...
Αυτοί όπου, σταθούν λίγο να ξαποστάσουν, η Γη ανθεί, από όπου περάσουν η περπατησιά τους, το αχνάρι τους μοσχοβολάει!..
Και η αξιοσύνη ξεχειλίζει!...

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Του Ακόβου οι προκομμένοι!!

Ο προκομμένος παντού και πάντοτε προκομμένος και άξιος θα είναι… 
Εκεί που στέκεται ο τόπος θα ανθεί και από όπου περνάει η περπατησιά του θα μοσχοβολάει! 

Προσφάτως επισκέφτηκα μαζί με την γυναίκα μου και την κουνιάδα μου το γυναικοχώρι τον Άκοβο Αρκαδίας του δήμου Φαλαισίας για εκτέλεση οικογενειακής επιθυμίας και υποχρέωσης. Είχα χρόνια πολλά να επισκεφτώ αυτό το χωριουδάκι. 
Οι γονείς της γυναίκας  μου ο Χριστόπουλος Παναγιώτης [Γαριφαλής] και η γυναίκα του ήσαν από εκεί, αλλά δεν είχαν κρατήσει τίποτα από τα πατρογονικά τους για να έχουν και να έχουμε περισσότερη επαφή με το χωριό, τα άφησαν όλα στους συγγενείς τους, και έφυγαν στην ξενιτειά για καλύτερη τύχη… 
Υπάρχουν ακόμα εκεί, οι πολύ μεγάλες στην ηλικία και τώρα οι θειάδες, οι αδελφές του πεθερού μου, και βρήκαμε σπίτι ανοιχτό.

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2014

Γράμμα του πατέρα στον γιό του....


Αναδημοσίευση: Dream fm 90,6
«Εάν μια μέρα με δεις "γέρο"... εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ... έχε υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω...
Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με. Oταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή... Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς. Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο.
Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις... Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς.
Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα "βάρος", έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.
Όταν λέω πως θα ήθελα να "πεθάνω"... μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις. Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο.
Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.
Σε αγαπώ παιδί μου...»

Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

Ο τάφος του Μεγάλου Αλέξανδρου;;;;...


[..."Με κάλεσε ο Πάγκαλος και μου είπε πως το θέμα δεν πρέπει συνεχιστεί και να πάρει διαστάσεις για να μην δημιουργηθεί εθνισμός και να μην ανέβει το φρόνημα των Ελλήνων"...]

Ο Στρατηγός των στρατηγών Μιλτιάδης!!!..

Νατοϊκος Αμερικανός διοικητής στάθηκε ΠΡΟΣΟΧΗ επι δίωρο εμπρός στο κράνος του Μιλτιάδη!

Posted by netakias.com στο Αυγούστου 17, 2014
Ποιός είναι ο Αμερικανός στρατηγός διοικητής των ΝΑΤΟικών δυνάμεων που στάθηκε δυο ώρες προσοχή μπροστά στο κράνος του Μιλτιάδη που βρίσκεται εκτεθειμένο στο μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας.
Το γεγονός συνέβη,αλλά κρατήθηκε μεταξύ των παρευρισκομένων υπο ακρα μυστικότητα. Δεν είναι λίγο πράγμα ολοκληρος στρατηγός του ΝΑΤΟ , επιχειρησιακός , με τρείς σειρές παράσημα και πολεμική δράση ως καταδρομέας να υποκλίνεται -οπως είπε- στον μεγαλύτερο στρατηγό ολων των εποχών!!!
Ο ΝΑΤΟικός στρατηγός προσήλθε υπο το κράτος ακρας συγκίνησης να υποκλιθεί στο σπασμένο-ραγισμένο απο εναν Περσικό πέλεκυ – πολεμικό κράνος του στρατηγού Μιλτιάδη που φορούσε κατά τη μάχη του Μαραθώνα. Ο ίδιος , το είχε προσφέρει ως δώρο στον Δία για την περιφανή νίκη κατά των Περσών τέτοιες μέρες, τον Αυγουστο του 490 π.χ ση θέση Αγριλίκι κοντά στην πεδιάδα του Μαραθώνα. Το κράνος -ενα απο τα πιο πολύτιμα εκθέματα του μουσείου της Ολυμπίας – είναι Κορινθιακού ρυθμού που φέρει την επιγραφή “ΜΙΛΤΙΑΔΕΣ ΑΝΕ ΘΕΚΕΝ ΤΩ ΔΙ…”
Ο στρατηγός των καταδρομών συνοδευόταν απο μια μικρή επίλεκτη φρουρά απο Αμερικανούς πεζοναύτες που είχαν διακριθεί σε πεδία μαχών απο το Αφγανιστάν μέχρι το στάδιο επιχιερήσεων στον Πόλεμο του Κόλπου αλλά και σε “Μαύρες Επιχειρήσεις” στη Λατινική Αμερική και στα Βαλκάνια -που δεν θα γίνουν ποτέ γνωστές…..
Με δέος και σεβασμό η φρουρά των επιλέκτων με επικεφαλής των στρατηγό σχημάτισε ενα Π και επι ΔΥΟ ΩΡΕΣ ακίνητη και αμίλητη περιέβαλε με σεβασμό τη μνήμη του αρχιστρατηγου της νίκης κατά των Περσών εφαρμόζοντας το πολεμικό σύστημα της “λαβίδας ” -μία πολεμική τακτική που εφαρμόστηκε εκεί για πρώτη φορά και σήμερα διδάσκεται στα καλύτερα Πανεπιστήμια και τις στρατιωτικές Ακαδημίες ως μια αριστη πολεμική τακτική ανορθοδόξου πολέμου.

κρανος μιλτιαδη
“Ηρθαμε εδω να τιμήσουμε με το δικό μας τρόπο τον στρατηγό των στρατηγών , να σιωπήσουμε μπροστά στο μεγαλείο του , να σταθούμε σε στάση προσοχής απέναντί του!!!….” τόνισε λιτά στους στενούς του ανθρώπους ο ΝΑΤΟικός στρατηγός φανερά συγκινημένος την ώρα που ειχαν μείνει άφωνοι οι άνθρωποι του μουσείου κι οι επισκέπτες!!

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Ιδανική Πολιτεία - Το μπάχαλο...

Πηγή: Ο Γιάννης Βέργος κοινοποίησε μια φωτογραφία του χρήστηMaria Polyzou

Φωτογραφία: Ιδανική Πολιτεία.

Τα έχουν διαβάσει αυτά της πολιτείας οι πολιτικοί και οι πνευματικοί ηγέτες; Αν τα έχουν διαβάσει τα έχουν κατανοήσει; Αν τα έχουν κατανοήσει τι από αυτά έχουν εφαρμόσει και για το καλό του λαού;;;;.... Ας αναλογιστούν,..Μήπως πρέπει να τα ξανά διαβάσουν; Μήπως και τα κατανοήσουν;...

Άλλωστε ...Πως; 
Γιατί να θέλουν αξιολόγηση;;;;.....Αυτό είναι το ρεμπελιό!!!...
Πηγή:
Τα ειπαμε στην υγεια των κοροιδων του ΙΤ
για ακομη μια φορα και για ΠΑΝΤΑ
εδω στην Μπανανια !

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

Ο Μαύρος Καβαλάρης!!!...

Δεν θέλω δώρο!!!...Το δώρο θέλει αντίδωρο
Πηγή:Nikos Zenetos
...Για την ιστορια!!
Καποτε ο Δημητρης Λαμπρακης "δωρισε"ένα ωραιο χρυσο στυλο στον στρατηγο τον "Μαυρο καβαλλαρη",τον Νικ.Πλαστηρα.
Καλει ο στρατηγος τον φιλο του τον Ανδρεα και του λεει:
--Εγω δεν βαζω χρυσες υπογραφες.Μου φτανει το στυλουδακι μου.Να το επιστρεψεις.
--Μα θα προσβληθεί..
--Δεν πειραζει.Ας μου κοψει το νερο απ'το κτημα.Δεν θελω δωρα Ανδρεα,γιατι τα δωρα φερνουν και αντιδωρα..


Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Το μόλογο του τσιοπάνη

Πηγή: http://servouvillage.blogspot.gr/

Τα κατωτέρω μόλογο συμπεριλαμβάνεται σε βιβλίο του συμπατριώτη μας Λογοτέχνη και Λαογράφου Θ. Κ. Τρουπή, τη Λαογραφική έκδοση "Σκαλίζοντας τις Ρίζες μας ΣΕΡΒΟΥ".


Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Παθήματα και μαθήματα Γορτυνίων !..

Αντώνης Δρεμέτσικας
πηγή:facebook com klik
Οι Γορτύνιοι, ένα σχολειό τελειώνουν! Το σχολειό «Των παθημάτων»! Εκείνο τους τροχίζει το μυαλό, το κάνει ξουράφι και παίρνουν όλοι Ά ρ ι σ τ α !! Μαθαίνουν ανάλογα των διδάκτρων που πληρώνουν! Όποιος δεν παθαίνει, δεν μαθαίνει!

Το τμήμα της δυτικής Γορτυνίας (Θέλπουσα – Κοντοβάζαινα) δικαστικά υπάγεται στην Ηλεία, επειδή παλιά η πρόσβαση με τα ζώα στην Τρίπολη – Ναύπλιο ήταν μακρύτερη και πιο κουραστική. Ήρθαν τα αυτοκίνητα, αλλά οι κάτοικοι των χωριών αυτών «ξεχάστηκαν» και παραμένουν στην Ηλεία.
Περί το 1905, το Εφετείο Ηλείας, μεταφέρθηκε στην Ζάκυνθο! Εκεί υπάγονταν και οι κάτοικοι του τμήματος της Γορτυνίας Οι αντίδικοι έφταναν πεζοί στο λιμάνι Κυλλήνης και με βάρκες που ανήκαν στην εκκλησία, πηγαινοέρχονταν στην Ζάκυνθο.
Μια υπόθεση Ραχιωτών, εκδικάζονταν στην Ζάκυνθο. Έφτασαν οι ορεσίβιοι στην Κυλλήνη και πρώτη φορά είδαν θάλασσα. Μπήκανε στη βάρκα, στολισμένη με εικόνες. Δεξιά κάθονταν οι κατήγοροι με τους μάρτυρες κι αριστερά οι κατηγορούμενοι με τους μάρτυρες υπεράσπισης.

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

Ο παπάς

του Στέλιου Δουμένη

Αναδημοσίευση:http://servouvillage.

Ένας παπάς, γέρο παπάς, έξω απ' το ευαγγέλιο

τα έλεγε τα χωρατά με γούστο και με γέλιο.
Και κάθε Κυριακή μετά την λειτουργία
γέροι και νέοι του χωριού κάνανε απαρτία.
Τρώγανε, πίναν, λέγανε καθένας από ένα
για νά 'ρθει του παπά η σειρά ν' ακούσουνε κανένα.
Έλα παπά, τελειώσαμε, τώρα είναι η σειρά σου
πες μας κανένα χωρατό καλό - απ' τα δικά σου.
— Τί να σας πω μωρέ παιδιά, σας τα 'χω ειπωμένα
μα τώρα και με το κρασί δεν βάνει ο νους μου ένα.
— Έ τότε πες μας Δέσποτα, γι' αυτούς πού 'χουν τα πλούτη
τα 'χουνε δίκαια ή άδικα μέσ' στη ζωή ετούτη;
— Και βέβαια δίκαια τα 'χουνε αυτά τα λιγουλάκια
και χάιδεψε τα γένια του κι έστριψε τα μουστάκια.
Μα τί σας ήρθε τώρα δα αυτό να μου το πείτε;
τί θέλετε; τί σκέφτεστε; τί ψάχνετε να βρείτε;
— Μπα! τίποτα, έτσι δέσποτα, συζήτηση να γένει.
Και τότε τράβηξε ο παπάς το πιο μακρύ του γένι.
Κι έβαλε ο γεροντόπαπας σε σκέψη το μυαλό του
έψαχνε για διέξοδο στο αδιέξοδό του.
— Τί έχουνε μπρος στο Θεό κι οι πλούσιοι οι δόλιοι;
μήτε μια τρίχα απ' του ουρανού τ' αόρατο περβόλι.
Κι εμείς τους κατακρίνουμε, και άδικους τους λέμε
και να τους τα μοιράσουμε εξίσου όλοι θέμε.
Μα ετούτο είναι άδικο, είναι μεγάλο κρίμα
σκεφτείτε πως από τη γη δεν έχουν άλλο χτήμα.
Τί πέφτουνε απάνω τους όλοι σαν την ακρίδα
ενώ αυτοί στους ουρανούς δεν μας ζητούν μερίδα;
Εκεί θα τα μοιράσουμε εμείς και θα το δείτε
όταν θα πάμε πάνω κει - να μου το θυμηθείτε.
Κι εκεί δεν θα 'ναι όπως εδώ, ετούτο το μαύρο χάλι
εκεί θα κόβεις το ψωμί όπως το πορτοκάλι.
Και για φαΐ και για κρασί έχει ο Θεός τον τρόπο
θα τρώμε και θα πίνουμε χωρίς κανένα κόπο.
Τί θέλετε μωρέ παιδιά άλλο για να πειστείτε;
σαν θα 'ρθει η ώρα κι η στιγμή και πάμε θα το δείτε.

Μα ο παπάς ειλικρινής δεν τ' άρεσε το ψέμα
κι είπε δυο λόγια κι άφησε στην κρίση τους το θέμα:
— Κοιτάξτε, αν βγούνε ψέματα τούτα εγώ δεν φταίω
έτσι μου είπαν να σας πω – έτσι κι εγώ σας λέω.

Πηγή:  http://www.mikrosapoplous.gr